Koelman - Reformation Necessary Concerning Feast Days (2)

[MW]

[Continuing where we left off here: https://puritanboard.com/threads/ko...ssary-concerning-the-feast-days.115170/page-6 Koelman addresses the first objection, which is the rule of the Synod of Dordt to observe the feasts.]

Zoo besluit ik dan nu / nademaal uit alle de voorgestelde redenen klaarlijk blijkt / hoe ongegrondt / onnut ja schadelijk en ergerlijk de onderhouding van die dagen is / en uit dit laatste bewijs oogenschijnlijk te zien is / dat de beste Kerken en Leeraars sint de tijdt van Reformatie de afschaffing der Feestdagen hebben gewenscht en goet gekeurt. Dat dan mijn Waarschouwing dient plaats gegeven te worden / dat men {139} niet mocht blijven hangen aan de onderhouding van die genaamde Feestdagen / maar in tegendeel / dat elk behoort na zijn vermogen daar toe te arbeyden / dat die onderhouding dier dagen effectivelijk wierde geweert.

Therefore, I now decide, since from all the aforementioned reasons it clearly appears how unfounded, useless, indeed harmful and offensive the observance of those days is, and from this last proof it is evidently seen that the best Churches and Ministers since the time of the Reformation have wished for and approved the abolition of the Feast Days: that thus my Warning must be issued, so that one might not remain attached to the observance of those so-called Feast Days, but on the contrary, that each ought to labour according to his ability towards this – that the observance of those days be effectively prevented.

Maar nademaal ik weet / dat ’er veele Schijuredenen, van vescheidene worden voortgebracht; dewelke eenige kleinwetende zouden kunnen verzetten / zoo zal ik die Tegenwerpingen nu gaan oplossen. “d’ Eerste Tegenwerping” en de voornaamste is deze. Het laatste Synode Nationaal van Dordrecht, gehouden in den Jare 1618, en 1619. heeft dit zoo goet en nuttig gevonden, en geordonneert, dat men de Feestdagen zal onderhouden: Want zoo luidt den Artikel, (k) “Dat de Gemeinten boven de heyliging van den Sabbathdagh, ook onderhouden het Feest van des Heeren Geboorte, injgelijks van Paasschen, en Pinxteren, met den volgenden Dag. En overmits daar en boven de dagen van de Besnijdenis, en Hemelvaart des Heeren, in de meeste Steden en Provincien van Nederlandt geheiligt worden; zoo laat de Dienaars der Kerken, die noch deze gewoonte niet en hebben, by de Overbeit moeite aanwenden, op dat het haar geoorloft zy, zich met de andere te conformeeren.” Nu dit Synode zijn alle Leeraars gehouden op te volgen, desselfs Canones en Ordonnantien zou niemant verwerpen, als wetende, dat Synodale Orders en Regelen een godlijke Authoriteyt hebben, en de Conscientien verbinden.

(k) Art. 67. Van de Kerkenorder.

But since I know that many specious reasons, brought forth by various people, could be raised by some of limited knowledge, I will now proceed to resolve those objections.

The First Objection, and the principal one, is this: The last National Synod of Dordrecht, held in the years 1618 and 1619, found this so good and useful, and ordained that the Feast Days shall be observed. For so states the Article, (k) “That the congregations, beyond the sanctification of the Sabbath day, shall also observe the Feast of the Lord’s Birth, likewise of Easter and Pentecost, with the following day. And furthermore, since the days of the Lord’s Circumcision and Ascension are also sanctified in most Cities and Provinces of the Netherlands; therefore, the Ministers of the churches which do not yet have this custom shall endeavour with the Magistrate, so that it may be permitted for them to conform with the others.”

Now, all ministers are bound to obey this Synod; no one would reject its Canons and Ordinances, knowing that Synodal Orders and Rules have a divine authority and bind the consciences.

(k) Article 67 of the Church Order.

Hier op antwoorde ik de navolgende dingen. Voor eerst, in ’t gemeen. De macht der Synoden is bedienende; zoo dat geen Synode iets kan gebieden ’t geen met Godts Wet niet over een komt / en ergernis geeft; geen Synode kan iets geoorloft maken / ofte nuttig / veel min noodig / en als zoodanig opleggen / ’t geen aanstoot en schijn van quaat geeft; geen Synode kan de natuur der zaaken/ door haar besluyten veranderen; ook niet ’t geen middelmatigh was / noodigh maaken, maar als iets noodigh wordt / dat middelmatig {140} was / zoo was het alzoo voor het Synodaal besluit; gelijk het noodige dingen waren / die ’t Synode van Jerusalem besloot en opleyde / hoewel ’t eten ’t bloet / en ’t verstikte / eerst vry stondt; maar Godt maakte het nalaten van dien noodigh / door die omstandigheden / waar in zy waren / Hand. 15: vers 28. Nademaal dan nu gebleken is / uit de bovenstaande Bewijzen / wat quaat daar is in de onderhouding der Feestdagen / zoo kunnen geen Synoden door haar besluiten dat geoorloft / veel min noodig maken, onze Conscienty is aan ’t Woordt gebonden; en de regelen der Synoden binden de Conscientien / (l) voor zoo veel zy met het Woordt over een komen / en daar uit genoomen zijn.

(l) Vide Voetii Polit. Eccles. Part. I. Lib. I. P. 263.

To this I answer the following things.

First, in general. The power of Synods is ministerial, so that no Synod can command anything that does not agree with God’s Law and gives offence. No Synod can permit something as useful, much less necessary, and impose it as such, if it gives offence and the appearance of evil. No Synod can change the nature of things through its decrees, nor can it make necessary something that was merely moderate; for if something that was moderate becomes necessary, then it was so before the Synodal decree. Just as the things that were necessary were those which the Synod of Jerusalem decided and imposed, although eating blood and that which was strangled was previously free; but God made the abstaining from it necessary due to those circumstances in which they were, Acts 15:28.

Since, therefore, it has now been shown from the above proofs what evil there is in the observance of the Feast Days, no Synods can through their decrees make that permitted, much less necessary. Our conscience is bound to the Word; and the rules of Synods bind the consciences (l) only insofar as they agree with the Word, and are drawn from it.

(l) See Voetius, Ecclesiastical Polity, Part I, Book I, p. 263.

Ten anderen. Tegen dit laatste Synode magh men stellen / het eerste Synode gehouden in ’t Jaar. 1574. waar in / gelijk wy gehoort hebben / belast wiert volgens Gods Woort / geen Feestdagen te houden / en met den Rustdag alleen te vreden te zijn; doen waren onze Neerlantsche Gereformeerde Kerken in haar eerste liefde / en dienvolgens in haar besten staat; Daar na in de volgende Synoden is dien Regel wel merkelijk verandert / doch niet dat het gevoelen der Theologanten verandert wierdt / maar zy wierden zonderling gedwongen / die verandering in te brengen; Dat drukt de (m) geleerde Voetius aldus uit; Die onderhouding van die dagen, zegt hy / hebben onze Synoden niet van zelfs begeert, noch ingestelt, om datse een beter weg, en meer stichting daar in zagen, ofte daar van verwachteden; maar wegens de opgeleyde noodzaaklijkheidt door de Overheidt en het Volk, als zy na alles getenteert te hebben, en de onderhouding al na gelaten, en een Synodaal besluit in ’t Jaar. 1574. gemaakt te hebben, dezelve doen ter tijdt niet konden afschaffen, zoo hebben zy die onderhouding in ’t Jaar 1578. toegelaten, en ingebonden, zoo veer als zy konden; niet te min hebben zy ook aldaar haren wensch en zin, nopende {141} de betere en veyliger weg, in de niet onderhouding, verklaart. Welke verklaring zy in ’t Jaar 1581. in ’t Synode Nationael van Middelburg niet hebben herhaalt; dewijl zy zagen datse niets zouden vorderen, en dat die afschaffing meer konde gewenscht dan gehoopt worden. Uit dit historisch Verhaal, genomen uit de Acten, en Regelen van de dry evenaangehaalde Synoden, mein ik dat genogzaam blijkt, dat de Neerlantsche Kerken, met haar Theologanten, geensins hebben getwijffelt, ofte gewankelt, ofte zich zelven tegen gesprooken, ofte haar gevoelen verandert, nopende de noodtzaaklijkheidt ofte nuttigheit van die onderhouding (want zoo ongeleert en onvast waren die uitnemende Neerlantsche Theologanten niet, van welke de voornaamste uit de School van Geneven gekomen waren, maar datse by gelegentheidt van de tegenwoordige staat der zaken in Kerk, en Politie, eenige onderhouding hebben ingelaaten, en dezelve zoo veel zy konden, hebben bepaalt, en ingetrokken. Aldus schijnt dan nu Synode tegen Synode te zijn / en Regel tegen Regel / gelijk men ziet dat die van Gereformeerde en Papisten / voor en tegen / wordt hijgebracht: Maar zeght (n) Voetius, de verzoening zal licht zijn, indien men tijden van tijden, en een eygenwillige en goedtkeurende inlating, van een toelatende ofte verdragende onderscheidt.

(m) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1344, 1345.

(n) Ubi supra, Pag. 1341.

Secondly. Against this last Synod one may set the first Synod held in the year 1574, in which, as we have heard, it was commanded according to God’s Word to keep no Feast Days and to be content with the Rest Day alone. Then our Dutch Reformed Churches were in their first love, and consequently in their best state. Afterwards in the following Synods that rule was noticeably altered, yet not because the opinion of the theologians was changed, but they were particularly forced to introduce that change.

The (m) learned Voetius expresses it thus: “The observance of those days,” says he, “our Synods did not desire of themselves, nor institute, because they saw a better way and more edification therein, or expected it therefrom; but due to the imposed necessity by the Magistracy and the People, when after having attempted everything, and having already abandoned the observance, and having made a Synodal decree in the year 1574, they could not at that time abolish it, so they permitted and bound that observance in the year 1578, as far as they could. Nevertheless they also there declared their wish and mind, concerning the better and safer way, in the non-observance; which declaration they did not repeat in the year 1581 in the National Synod of Middelburg, since they saw that they would accomplish nothing, and that the abolition could be more wished for than hoped for. From this historical account, taken from the Acts and Rules of the three aforementioned Synods, I think it sufficiently appears that the Dutch Churches, with their theologians, did not at all doubt, or waver, or contradict themselves, or change their opinion, concerning the necessity or usefulness of that observance (for those outstanding Dutch theologians were not so unlearned and unsteady, the foremost of whom had come from the School of Geneva), but that on occasion of the present state of affairs in Church and Polity, they allowed some observance, and as far as they could, have defined and restricted it.”

Thus then it now seems that Synod is against Synod, and Rule against Rule, just as one sees that of the Reformed and Papists, for and against, is brought forward. But says (n) Voetius, “the reconciliation will be easy, if one distinguishes times from times, and a self-willed and approving admission from a permitting or tolerating one.”

(m) Select Disputations, Part 3, Pages 1344-1345.

(n) As cited above, Page 1341.

 

[MW]

[A continuation of the discussion on the nature of the canon of the Synod of Dort showing a keen awareness of the different kinds of binding rules. There is also an interesting historical observation on the way compromise with political power came to affect the constitution of the Church.]

Ten darden. Men moet onderscheidt maken tussen d’ een en d’andere Regel van de Synoden; want alle de Constitutien zijn niet van evengelijke nuttigheidt ofte noodzaaklijkheidt / zommige belangen de stukken des geloofs / en der zeden / en die zijn hoognoodigh en nuttig / gelijk by exempel de Canones van de vijf Artikelen tegen de Remonstranten / gestelt in ’t Synode van Dordrecht in ’t Jaar. 1619.[1] Zommige belangen de uitterlijke regeering der Kerke / en die zijn wederom van verscheyde slag: Want zommige zijn substantieel / bepalende en voorschrijvende ’t geen van de kerkelijke {142} Regeering substantieel / generaal / in en door zich noodig is / of immers uitnemende nuttig en meer principaal is / en by gevolge onveranderlijk / en altijdt en over al te onderhouden is; andere regelen zijn bevattende / ’t geen de omstandigheden van de Regeering belangt / ofte eenige bijzonderheidt die by gelegentheden zijn ingestelt / ’t geen min principaal / veranderlijk / gaande en komende is / en by gevolge ’t geen niet over al en altijdt zoo strikt / en zoo noodzaaklijk moet onderhouden worden / op welke den laatsten Canon van ’t genoemde Synode ziet / zeggende / dat die gestelde regelen mogen verandert, vermindert, en vermeerdert worden, als de nuttigheidt der Kerke dat eischt. Wederom (o) andere regelen en besluiten bevatten iets / dat in ’t herte der Kerk is ontfangen / en volgens Godts Woordt tot meerder stichting dient / ’t welk de Kerk uit haar eigen boezem / willens ende geern als haar aangenaam voort brengt / en aan dringt; dit zijn als eigene bewegingen / uit het hert der Kerk opkomende; andere in tegendeel zijn geen eigene noch inwendige bewegingen / niet van zelfs uit het hert der Kerke voortkomende / maar die by gelegentheidt zijn ingekomen / van buiten (gelijk de Eclipsis / een eigene passie van de Maan is: ) van elders ingebracht en opgelegt / lastig voor de Kerken / absoluit en in zich zelven onaangenaam / om welke te stellen / en in te voegen / en als by wege van accoort toe te laten / de Synoden tegen haar wil gedwongen en geperst zijn / om meersder ongemak en quaat te vermijden / gelijk wanneer Schippers in tijdt van noodt / willens onwillens / de waren uitwerpen / en ’t Schip op een droogte bestieren / om haar zelven en de hare te bewaren; gelijk Hand. 27. Ofte gelijk wanneer gevangene van haar rantsoen / en belegerde over de overgeving met de Vyanden accorderen / ofte de Kerken der Gereformeerde aan de Papisten by accoort worden overgelaten / ofte Predikanten die zeer nuttigh en noodig zijn / wegens ’t gewelt der tegenpartijders van de Kerken / tegen haar {143} hert worden wech gezonden. De regelen van de eerste slagh zijn enkelijk gebiedende / die van de andere slag zijn ten deele toelatende ofte verdragende / en ten deele bepalende / op dat indien ’t geschieden moet / alleen dit geschiede en niets verder. Exempelen, van d’ eerste slag zijn / van Synoden / Classen en Kerkenraden te houden / van de regeerende Ouderlingen/ en haar macht / van de kerkelijke verkiezing der Leeraren / door den Kerkenraadt / van de onderschrijving der Formulieren der leere van Leeraars en Schoolmeesters; van ten Avontmaal niet toe te laten / zonder gedane Belijdenis des geloofs / en Attestatien; van evengelijke macht der Leeraren / van de kerkelijke Discipline / en Excommunicatie; van het Catechiseren / van ’t verbeteren van de ontheiliging des Sabbaths / en andere roepende zonden; van de voortzetting dezer Papisten / Socinianen / etc. te verhinderen en te sluyten van de minste overblijfsels der superstitien uit Kerken en Kerkhoven wech te doen / van den Lombaartwoeker niet te verdragen / noch de Lombardiers ten Avontmaal te laten / van te verbeteren d’ overdaadt in klederen ende ’t vercieren van hayr / en aanzicht / van te weeren de dansseryen / comedien / spelen met het lot / etc. Exempelen van d’ andere slag zijn bijzonder deze vier / 1. Dat de verkiesing van de Leeraars zal geschieden, niet zonder goede correspondentie met de Christelijke Overheidt, van die plaats Art. IV. 2. Dat elk zijn wettig recht van Præsentatie ofte Patroonschap, ofte eenigh ander recht ofte privilegie wat het ook zy, ontrent de verkiezing der Leeraars in zijn geheel gelaten wordt; voor zoo veel het tot stichting kan gebruikt worden, zonder schade van Godts Kerk, en de Kerkenorder; Art. V. 3. Dat de Magistraat van de plaats, als ’t hen gelieft, een ofte twee uit haar order, die Lidtmaten der Gemeinte zijn, by de Kerkenraadt voege, datse toehooren, en mede over de voorgestelde zaken delibereren. Art. XXXVII. 4. Over eenige weynige Feestdagen te houden benevens den Sabbath, in den bovengeciteerden LXVII. Art. Dat den Artikel van de Feestdagen zoo is ingekomen is boven genoeg gebleken; Het bijvoegsel van ’t Jus {144} Patronatus, ’t is uit de Historie (p) bekent zegt Voetius, dat het niet en is voorgestelt, noch uitgevonden, noch goet gekeurt, noch bij gevoegt van de Synodale Broeders, maar van de politijke afgezondene van een ofte twee Provincien: En de meeste Synodale Broeders hebben geoordeelt, dat dit gebrek van haar, hoewel onwillig, en te vergeefs tegenkantende, moest verdragen worden, indien zy de Kerkenordening door de gemeene authoriteit van alle Provincien willen geapprobeert en bevestight hebben; Maar N. B. die verdraagzaamheidt, en buyging heeft haar zeer bedrogen: Het zelve is geschiet aan ’t Synode Nationaal van den Haagh in ’t Jaar 1586. ’t welk om de Leycestersche troublen en dissensien, uit noodt, en uit de zelve intentie en hoop, heeft by haar Constitutien laten aanvoegen den 34 Artikel van ’t zitten van Commissarissen van de Magistraat in ieder samenkomst van de Kerkenraadt... ’t Zelve zeggen wy van de Correspondentie in ’t beroepen der Predikanten, dewelke doorgaans tot nadeel van de vrye verkiezing, als een wasse heufe, tot alles gebogen wordt. Zoo hebben dan die twee Nationale Synoden / uit een goede intentie en om beste wil / tegen haar hert deze dingen toegelaten; of deze voorzichtigheidt zy geestelijk geweest / staat te bedenken; immers de Heere heeft met der daadt getoont / geen welgevallen te hebben / in zulke toelatingen en verdragingen van dingen / die tegen zijn Woordt zijn. Want die hoop die zy hadden / van een generale politijke bevestiging van geheel Nederlandt / van de Kerken-ordening / in ’t Jaar 1586. ingestelt / te verwerven / maakte datse niets dorsten veranderen / om niet haar hoop zelfs door de minste gelegentheidt by de Politijken te storen; Maar die hoop heeft haar evenwel gemist; De Heere heeft het niet gezegent; Maar in tegendeel die verdragende Canones zijn de Kerk tot een valstrik / en tot verderf; Want men meint nit zelfs uit de Synoden {145} te bewijzen, dat men ’t Jus Patronatus magh gebruyken / en politijke Commissarissen in de Kerkenraadt zenden / etc. En wat quaadts in Gods Kerk uit deze en diergelijke snoode praktijken voortkomt / kan ieder een zien / die oogen heeft. Ik kan niet zien / hoe die waarde Mannen / welke dit hebben ingelaten / door haar moderatie en tolerantie ende accommodatie / (’k verzoek dat het my ten goede gehouden wonde / dat ik in dezen mijn gevoelen zegge) Godt hebben dienst gedaan / ofte een geoorloofde wegh hebben ingegaan: zy hebben eenen raadtslagh gemaakt / maar niet uit God; zy vreesden / dat de Kerkenordening geen politijke bevestiging zou krijgen / die zy ook niet absoluit van doen heeft / te dien einde hebben zy uit menschelijke voorzichtigheidt toegelaten / dat absoluit met Gods Wet niet over een komt. Die Methode van doen heeft Godt tegengegaen; op dat wy zouden leeren liever met Godt en zijn Woordt te rade te gaan / en op God te vertrouwen / volgende de Methode die hy voorschrijt / tot vordering van zijn werk; Dit zeg ik te meer / dewijl vele noch die marime houden / van in Gods zaak te dispenseren / en toe te geven / om perikelen te ontgaan / die zich voor ’t menschelijk oog op doen; maar dit modereren / ofte liever modderen / kan nooit by my gelden / boven scrupuleus ende nauwkeurig Godts Wet en wille te volgen. Immers hier van daan komen ons die tranen / dat wy Feestdagen hebben / en houden / en men werpt nu de Synoden voor / tegen de gezonde Leer / van dat ’er geen Feestdagen in her Nieuwe Testament zijn / ofte dienden gehouden te worden.

(o) Idem ibid. Pag. 1342, 1344. & Dispp. Selet. Part. VI. Pag. 758.

(p) Ibidem. vide etiam Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 207, 271, 273, 294.

Thirdly. One must distinguish between the one and the other rule of the synods; for not all the constitutions are of equal usefulness or necessity. Some concern the matters of faith and of morals, and those are highly necessary and useful, like for example the Canons of the five Articles against the Remonstrants, established in the Synod of Dordrecht in the Year 1619. Some concern the external government of the Church, and those are again of various kinds. For some are substantial, determining and prescribing what is substantially and generally necessary in and of itself for ecclesiastical government, or is at the very least exceedingly useful and more principal, and consequently is unchangeable and to be maintained always and everywhere. Other rules contain what concerns the circumstances of the government, or some particularity that was instituted for specific occasions, which is less principal, changeable, transient, and consequently something that must not be maintained so strictly and so necessarily everywhere and always. The last Canon of the mentioned Synod refers to this, saying that those established rules may be changed, diminished, and increased, as the usefulness of the Church demands.

Again (o), other rules and decisions contain something that is received in the heart of the Church and, according to God’s Word, serves for greater edification, which the Church willingly and gladly brings forth from her own bosom as something pleasing to her and insists upon. These are like innate motions, arising from the heart of the Church. Others, on the contrary, are not innate nor internal motions, not coming forth by themselves from the heart of the Church, but which were introduced on occasion from outside (like an Eclipse is an innate passion of the Moon) – brought in and imposed from elsewhere, burdensome for the Churches, absolute and in themselves unpleasant. To establish, insert, and admit these by way of agreement, the synods were forced and pressed against their will, in order to avoid greater inconvenience and evil. Just as skippers in a time of necessity, willingly or unwillingly, throw the goods overboard and steer the ship onto a shoal to preserve themselves and their crew, as in Acts 27. Or just as when prisoners negotiate their ransom with the enemies, or the besieged negotiate a surrender, or when the Reformed churches are surrendered to the Papists by agreement, or when Preachers who are very useful and necessary are sent away from the churches against their heart because of the violence of the opponents.

The rules of the first sort are solely commanding; those of the other sort are partly permitting or tolerating, and partly determining, so that if it must happen, only this happens and nothing further.

Examples of the first sort are: to hold Synods, Classes, and Church councils; of the ruling Elders and their power; of the ecclesiastical election of the Ministers by the Church council; of the subscription to the Formularies of Unity for Ministers and Schoolmasters; of not admitting to the Lord’s Supper without a made Confession of faith and Attestations; of the equal power of the Ministers; of the ecclesiastical Discipline and Excommunication; of Catechising; of improving the desecration of the Sabbath and other crying sins; of hindering and stopping the propagation of these Papists, Socinians, etc.; of removing the slightest remnants of superstition from Churches and churchyards; of not tolerating Lombard-usury, nor admitting the Lombarders [money-lenders] to the Lord’s Supper; of improving excess in clothing and the adorning of hair and face; of prohibiting dances, comedies, games of chance, etc.

Examples of the other sort are particularly these four: (1.) That the election of the Ministers shall happen not without good correspondence with the Christian Authority of that place; Art. 4. (2.) That each one’s lawful right of Presentation or Patronage, or any other right or privilege whatsoever, concerning the election of the Ministers, is left intact; insofar as it can be used for edification, without damage to God’s Church and the Church order; Art. 5. (3.) That the Magistracy of the place, as it pleases them, may add one or two from their number, who are Members of the Congregation, to the Church council, so that they may listen and also deliberate on the proposed matters; Art. 37. (4.) To hold some few Feast days besides the Sabbath, in the aforementioned Art. 67.

That the Article on the Feast days was introduced in this way has been shown clearly enough above. “Concerning the addition of the Jus Patronatus [Right of Patronage], it is known from History,” (p) says Voetius, “that it was not proposed, nor invented, nor approved, nor added by the Synodical Brothers, but by the political delegates from one or two Provinces. And most of the Synodical Brothers judged that this defect, although unwilling and protesting in vain, had to be tolerated, if they wanted to have the Church order approved and confirmed by the common authority of all Provinces. But (note well) that tolerance and yielding has greatly deceived them. The same thing happened at the National Synod of the Hague in the Year 1586, which, due to the Leicester troubles and dissensions, out of necessity and with the same intention and hope, allowed in its Constitutions the addition of the 34th Article concerning the sitting of Commissioners from the Magistracy in every meeting of the Church council... We say the same of the Correspondence in the calling of the Preachers, which is generally bent to everything like a wax nose [i.e., is easily manipulated], to the detriment of free election.”

Thus, those two National Synods, out of a good intention and best will, allowed these things against their heart; whether this prudence was spiritual is to be considered. At the very least, the Lord has shown by deed to have no pleasure in such allowances and tolerations of things that are against his Word. For the hope they had of acquiring a general political confirmation of the entire Netherlands for the Church-order instituted in the Year 1586 made them dare not change anything, lest they disturb their hope even by the slightest occasion with the Political authorities. But that hope nevertheless failed them; the Lord did not bless it. But on the contrary, those tolerating Canons have become a trap and a ruin for the Church. For people think they can even prove from the Synods that one may use the Jus Patronatus [Right of Patronage] and send political Commissioners into the Church council, etc. And what evil in God’s Church comes forth from these and similar vile practices, everyone who has eyes can see.

I cannot see how those worthy Men, who let this in through their moderation and tolerance and accommodation (I request that it would be held in my favour that I state my feeling in this), served God or entered a permitted way. They made a plan, but not from God. They feared that the Church order would get no political confirmation, which it also does not absolutely need, and to that end they out of human prudence allowed something that absolutely does not agree with God’s Law. God has opposed that method of acting, so that we would learn to rather take counsel with God and his Word, and to trust in God, following the Method that he prescribes for the advancement of his work. I say this all the more since many still hold that maxim of dispensing in God’s matter and yielding to avoid perils that present themselves to the human eye; but this moderating, or rather muddling, can never count with me as more important than scrupulously and precisely following God’s Law and will.

At least, hence come those tears of ours, that we have and hold Feast days, and now the Synods are thrown up against the sound Doctrine that there are no Feast days in the New Testament, or that they ought to be held.

(o) Same source, same volume, Page 1342, 1344. And also in his Select Disputations, Part 6, Page 758.

(p) Same volume. See also his Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, Page 207, 271, 273, 294.

---

[1] [The original reads 1519, an obvious error as the Synod met from 1618-19.]

 

[MW]

[An explanation that the Canon of the Synod of Dort is permissive, not prescriptive, which gives liberty to each one to abolish the Feast Days because one should do what is for the church's edification.]

Ten vierden, Dademaal uit het bovengezeide gebleken is / dat den Canon van ’t Synode over de Feestdagen / is verdragende en bepalende / niet stellig en voorschrijvende / en dat de onderhouding dier dagen tot schade en ontstichting der Kerke dient / en met Godts Woordt niet over een komt; zoo magh ieder Kerk / ja ieder Leeraar / en ieder Lidtmaat zoo veel in hem is / niet tegenstaande die Canon, de Feestdagen wech doen / en geen Leeraar ofte Classis / ofte Synode zoude billijken zulken nalating ofte afschaffing berispen: Want die {146} is een generale Regel / in de kerkelijke Politie / dat men tot stichtingh / zoo veel men met onder kan / moet immers trachten wech te nemen / wat de Kerke lastig is / en niet tot opbouwing. Dit zal ik klaar toonen met de woorden van mijn waarde Meester Voetius, wiens oordeel in ’t stuk van de kerkelijke Regering met recht boven vele gelden moet. Zoo zegt hy / (r) De onderhouding der Canones, die iets bevatten dat tegen de Schriftuur is, ofte welker onderhouding meer tot schade dan tot stichting der Kerk is, moet men nalaten; En deze vryheidt, en deze vordering tot beter, moeten van andere Kerken ofte Predikanten van de zelve correspondentie, die ’t niet gegeven is nu zoo gelukkig te zijn, noch direct, noch indirect verhindert worden. Gelijk men in 't goede geen voorgaande exempelen moet verwachten, maar geven; zoo en moet men ook niet in de gebreken blijven, tot dat alle andere die met ons in die zwarigheden zijn, hebbende met evengelijken voorspoedt de hinderpalen over wonnen ofte geweert, zich met ons uit de zelve uithelpen. Laatse alle in deze Loopbaan loopen, en die even zoo ras niet volgen kan, dat hy dien, die voorloopt, niet en verhindere. De Reformatie moet van ons zelven beginnen; “Al wat uwe handt vindt om te doen,” &c. Pred. 9: vers 10. Heb. 3: vers 13. Luc. 22: vers 32. En elders zeght hy (s) nader / De Canones omtrent de jaarlijksche Feestdagen, als zijnde maar bepalende en verdragende, moeten niet gedrongen worden tegen Kerken ofte Leeraars, die by haar Magistraat en Volk ordentelijk en met stichting der zelver afschaffing ofte immers vermindering kunnen te wege brengen... Men moet veel min dringen op Canones ofte aanhangsels van Canones, die lastig, ofte hatelijk zijn, die niet uit het hert, en raadt vande Kerk eigentlijk gesproten zijn, maar van een ongeloovige, ofte onrechtzinnige, ofte jaloerse en twistgierige Overheidt, {147} de Kerk tegen haar dank zijn opgedrongen en opgeleit, die wy met recht verdragende ofte toelatende Canones noemen. Van dewelke zich elke Kerk, elke Predikant by ieder eerste gelegentheidt mag en moet los maken, niet afwachtende een algemeene ofte Provinciale afschaffing ofte losmaking. By aldien andere Leeraars, ofte andere Kerken, die van die slaverny niet kunnen ofte ook niet willen vry gemaakt worden, na ’t exempel van den knecht, Exod. 21: vers 5. die gene verhinderen, dewelke zich voor tegenwoordig kunnen los maken, zoo schijnen zy te moeten vergeleken worden by gevangene, die niet zouden willen, dat haren medegevangen, door de vlucht, ofte anderer voorbidding, ofte betaling van rantsoen zoude verloft worden, zonder de gemeene verlossing van alle, naamlijk, ’t is den elendigen een troost, mergezellen in de zwarigheden te hebben. Ja hy (t) besluit niet alleen / datse onvoorzichtig en godloos handelen / en de macht, vryheidt, en stichting der Kerke verraden, die / ’t zy Leeraars/ ’t zy andere zulke Artikelen voorspreken / en daar voor ijveren; maar ook dat alle Regelen ontrent middelmatige dingen, mogen na gelegentheidt / en na stichting verandert worden / zelfs van een Predikant alleen, als hy maar heeft het uit druklijke ofte stilzwijgende consent van zijn Consistory, ’t zy nalatende ’t geen tot noch toe niet en is nagelaten, ’t zy iets onderhoudende, het geen tot noch toe niet en is onderhouden, ’t zy anders onderhoudende, dan het toe noch toe onderhouden is geweeft. Geen regelen (zegt hy) over middelmatige dingen, ofte over de uitterlijke order, ofte over de omstandigheden, ofte bijzondere ceremonien ofte manieren van doen, moeten onveranderlijk, en der halven algemeen, van alle over al en altijdt te onderhouden zijn, ofte geschat worden; ja het is nuttig, datse somtijdts verandert worden, en in verscheide Kerken verschillen, daar beter stichting, ofte eenige andere gelegent; {148} heidt dat mochte raden, of immers niet ontraden, op dat de Menschen van de vryheidt en middelmatigheit worden gewaarschouwt, d’ altenauwe en gedaurige onderhouding niet over en gaan tot een algemeen noodsaaklijk gebodt; Ziet Socrates Lib. V. Histor. Cap. 22. alwaar hy schrijft, dat ’er geen wetten vande Apostelen en eerste Kerken gemaakt zijn geweest, van Feestdagen te houden, maar dat die van oude tijden, uit gewoonte zijn begonnen onderhouden te worden, en datse by elk Volk een private onderhouding uit gewoonte hebben gehadt: Maar dat men van die zeden en vrye gewoonte door Victor van Romen gekomen is tot befluyten, en bannen. Zoo magh men dan / dit is mijn besluit / niet tegenstaande dit besluit van Het Synode / veranderen zijn praktijk ontrent de Feestdagen.

(r) Polit. Eccles. Part. I. Lib. I. Pag. 278.

(s) Ibidem, Pag. 294, 295.

(t) Ibidem, Pag. 274, 275, 294, 269.

Fourthly. Since it has become apparent from the above that the Canon of the Synod concerning the Feast Days is permissive and determinative, not positive and prescriptive, and that the observance of those days serves to the harm and offence of the Church and does not agree with God’s Word; therefore, each Church, indeed each Minister, and each Member, as far as it is in his power, may, notwithstanding that Canon, do away with the Feast Days, and no Minister or Classis or Synod should rightly reprove such omission or abolition. For it is a general Rule in ecclesiastical Polity that one must, for edification, as much as one possibly can, nevertheless try to take away what is burdensome to the Church and not for edification.

This I will clearly show with the words of my worthy Master Voetius, whose judgment in matters of church government must rightly count above many. Thus he says: (r) “The observance of Canons which contain something that is against Scripture, or whose observance is more to the harm than to the edification of the Church, must be omitted; and this freedom, and this demand for better, must not be hindered, directly or indirectly, by other Churches or Ministers of the same communion, to whom it has not yet been granted to be in such a favourable position. Just as in good things one should not wait for preceding examples, but give them; so also one should not remain in the faults until all others who are with us in those difficulties, having with equal success overcome or warded off the obstacles, help themselves out of them with us. Let everyone run in this race, and let him who cannot follow so quickly not hinder him who runs ahead. The Reformation must begin from ourselves: ‘Whatsoever thy hand findeth to do,’ etc., Eccl. 9:10; Heb. 3:13; Luke 22:32.”

And elsewhere he says (s) more closely: “The Canons concerning the annual Feast Days, as being only determinative and permissive, must not be forced upon Churches or Ministers who can bring about their abolition or at least reduction in an orderly manner and to the edification of their Magistrate and people... One must much less insist on Canons or appendices of Canons which are burdensome or hateful, which have not sprung from the heart and counsel of the Church properly speaking, but from an unbelieving, or unsound, or jealous and quarrelsome Authority, forced upon and imposed on the Church against its will, which we rightly call permissive or tolerating Canons. From which every Church, every Minister may and must free himself at every first opportunity, not waiting for a general or Provincial abolition or release. If other Ministers, or other Churches, who cannot or also do not wish to be freed from that slavery, after the example of the servant, Exod. 21:5, should hinder those who can free themselves for the present, then they seem to deserve comparison to prisoners who would not wish that their fellow prisoner, – through flight, or the intercession of others, or payment of ransom, – would be released without the common deliverance of all, namely, it is a comfort to the wretched to have companions in difficulties.”

Indeed he (t) concludes not only that “they act imprudently and godlessly,” and betray “the power, freedom, and edification of the Church,” who, whether Ministers or others, advocate and zealously promote such Articles; but also that “all Rules concerning indifferent things” may be changed according to opportunity and edification, “even by a single Preacher alone, provided he has the express or tacit consent of his Consistory; whether omitting what until now has not been omitted, whether observing something which until now has not been observed, whether observing differently than has been observed until now. No rules (he says) over indifferent things, or over the external order, or over the circumstances, or particular ceremonies or manners of acting, must be unchangeable, and therefore general, to be observed by all everywhere and always, or be esteemed as such. Indeed it is useful that they are sometimes changed, and differ in various Churches, where better edification, or some other opportunity might advise, or at least not discourage, so that People are warned of the freedom and indifference, lest the all-too-strict and continual observance passes over into a universally necessary command. See Socrates, History, Book 5, Chap. 22, where he writes that no laws were made by the Apostles and first Churches to hold Feast Days, but that from ancient times they began to be observed out of custom, and that each People had a private observance out of custom: but that from those manners and free customs, under Victor of Rome, they progressed to formal decrees and bans of excommunication.”

Therefore, it is my conclusion that, notwithstanding this decree of the Synod, one is therefore permitted to change his practice concerning the Feast Days.

(r) Ecclestical Polity, Part. 1, Book 1, Page 278.

(s) Same volume, Pages 294, 295.

(t) Same volume, Pages 274, 275, 294, 269.

 

[MW]

[Koelman goes through a number of Rules that were neglected at the time so as to show the selectivity with which the Canon on Feast Days was being pressed.]

Ten vijsden. Dele regelen der Synoden zijn merkelijk buiten onderhouding / en weinig ofte niet wordt ’er geklaaght over de nietonderhouding der zelver / en derhalven zoo wanneer deze Synodale Canon nietwiert onderhouden / niemant zou met recht daar over klagen / veel min tot dessselfs gedurige onderhouding de Leeraars door bedreyging van censure dwingen. De (v) Professor Voetius haalt aan deze navolgende Artikelen van de Kerkenordening / door ’t nationate Synode van Dordrecht / van ’t Jaar 1619. Gearresteert / waar in de praktijke der Kerken niet wel met de Kerkenorder over een komt. Art. 4. De verkiezing der Predikanten zal zoo wel in de Steden / als ten platten Lande geschieden / na voorgaande vasten ende bidden / door den Kerkenraadt ende Diakenen. Art. 10. Dat geen Predikant elders beroepen / gedimitteert zal mogen worden / dan met bewilliging des Kerkenraadts / Diakonen / en die gene die te voren in dienst van ’t Ouderlingschap en Diakenschap zijn geweest. Art. 11. De Kerkenraadt zal gehouden zijn / haar Dienaars van behoorlijk onderhoudt te verzorgen. Art. 15. Niemant zal in {149} een andere Kerk eenige Predikatien mogen doen / ofte Sacramenten bedienen / zonder bewillinge des Kerkenraadts. Artik. 33. Die tut de samenkomsten (te weten van Synoden en Classen) afgezonden worden / zullen haar Credentsbrieven en Instructien mede brengen. Art. 37. in alle Kerken zal een Kerkenraadt zijn / etc. dewelke ten minsten alle week eens samen zullen komen. Art. 41. De Classicale vergaderingen zullen bestaan uit genabuurde Kerken / dewelke elk eenen Dienaar ende Ouderling / etc. met credentie afvaardigen zullen. Art. 44. De Classis zal ten minsten twee van haar Dienaren / de outste / ervarentste en geschiktste authoriseeren / om in alle Kerken alle Jaar visitatie te doen / etc. Art. 47. Tot de jaarlijksche particuliere Synoden zullen twee Predikanten uit ieder Classe afgevaardight worden. Art. 50. De Nationale Synode zal ordinaarlijk alle drie Jaren eens gehouden worden. Art. 52. Dat in de Steden / daar de Walsche Kerken zijn / alle maanden zammige Dienaren en Ouderlingen van beyde zijden vergaderen zullen / etc. Art. 53. De Dienaars des Woordts zullen onderschrijven de Belijdenis der Nederlantsche Kerken. Art. 54. De Schoolmeesters zullen de Belijdenis ofte Catechismus onderschrijven. Art. 56. Ter plaatsen / daar zoo veel Predikatien niet gedaan worden / zal men eenen zekeren dag ter weke verordineren / om den Doop extraordinaarlijk te bedienen / doch niet zonder Predikatie. Art. 63. Dat in een nieuw opgerichte Kerk / daar noch geen kerkelijke Order is / eerst by provisie Ouderlingen en Diakenen gestelt worden / eer haar het Avontmaal werde uitgedeelt. Art. 68. De Dienaars zullen alomme des Zondags namiddags den Catechismus uitleggen / alzoo dat de zelve jaarlijks magh geeindigt worden. Art. 75. Dat de verzoening der gener / die in een publijk bekende zonde gevallen zijn / publijkijk geschiede. Art. 76. Die een openbare ofte andersins een grove zonde doet / en geen teken der boervaardigheit en bewijst / zal afgesneden worden. Art. 79. De Predikanten vervallen zijnde in een publijk schandaal / zullen terstondt van haar Predikdienst gesuspendeert worden / door ’t oordeel van haar Kerkenraadt / en van de naastaangelegene Kerk. {150} Artik. 80. Onder de grove zonden / die waardig zijn / met opschorting ofte afstelling van den Dienst in de Predikanten gestraft te worden / zijn Simonie / gewoonlijke dronkenschap / etc. Art. 82. De Kerkelijke Attestatien zullen met het Zegel der Kerk ofte door de ondertekening van twee lieden bevestigt worden. Daar is nu een getal van twintig Artikelen van de Kerkenordening / van het zelve Dortsche Synode (bestaande uit 86 Artikelen) zijnde derhalven / ontrent het vierdepart der zelver / welker onderhouding niet nauwkeurigh wordt nagekomen. Hier by voeg ik noch twee andere Artikelen van de zelve Kerkenordening; naamlijk voor eerst, Art. 67. welke luidt van de Feestdagen / en hier tegen ons ingebracht wordt; dezelve wordt in menighten Kerken van Nederlandt / en in ’t bijzonder in Zeelant / niet onderhouden / niet alleen daar in / dat maar de helft van den tweeden Paaschdag / etc. in veel Steden en alle Dorpen wordt onderhouden / naamlijk met een eenige Predikatie te doen / daar den regel spreekt van de onderhouding van den tweeden Dag / gelijk als van den eersten; maar ook dewijl de Dienaars der Kerke, die noch de gewoonte niet en hebben, van te heiligen den dagh van de Besnijdenis, en van de Hemelvaart Christi, by de Overheidt geen moeyte aanwenden (volgens ’t bevel van ’t Synode) op dat het haar geoorloft zy zich met de andere te conformeren, welke deze dagen houden. Ten anderen. Art. 63. wordt geboden / dat het Avontmaal alle twee maanden eens zal bedient worden, indien ’t geschieden kan, en daar ’t de gelegentheidt der Kerken lijden kan, dat het stichtelijk zal zijn, dat het zelve geschiede op den Paaschdag, Pinxterdag, en Christdag; Maar nu zoo wort meest over al ’t Avontmaal maar alle drie Maanden uitgedeelt / hoewel het alle twee maanden wel geschieden zou kunnen / en die genaamde Feestdagen worden van weinige daar toe verkoren. En (x) elders heb ik getoont / dat nevens verschende Synodale orders en besluyten/ aldaar {151} aangewezen / ook dat heerlijke besluit van ’t Dortsche Synode nopende de Catechisatien en Huisbezoekingen, zoo schandelijk van vele wordt onderlaten. Hoe is het dan / dat vele Leeraars hier zoo dringen op die Synodale Orders / en op de onderhouding desselfs? Daar zy vele zelfs zoo schuldig staan / aan de verbreking van onders / en van zulke die meer de Conscienty belangen / als de deze over de Feestdagen / welke zy zelfs ten minsten zullen oordeelen iets middelmatigs te zijn / en ’t welk in zich zelven vry is? Doch ’t gaat hier gelijk Voetius elders zegt / (y) De meeste Formalisten, die zoo vechten voor de Feestdagen / hebben de gewoonte datse maar de Canones onderhouden, wanneer en zoo dikwils als het haar gelegen komt, en als zy schijnen tot haar particuliere zaak ofte factie met taajen halfe te kunnen getrokken worden, voorts datse die ter zijden stellen; En men ziet somtijdts, dat van eenige Luyaarts de Namiddaghs-Predikatien, ofte Week-Predikatien ende Catechisatien, welke die Kerk te voren genoot, uit volheidt der macht nagelaten worden, die wel zeer zouden schreeuwen / zoo iemant op die Feestdagen naliet te prediken.

(v) Res judicata tweede Deel, Pag. 137, 138. Dispp. Select. Part. III. Pag. 1342, 1343.

(x) Reformatic ontrent de Formulieren, Pag. 188, &c. 181, &c.

(y) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1346, 1345.

Fifthly. The rules of the Synods are notably not upheld, and little or no complaint is made about their non-observance; and therefore if this Synodical Canon were not upheld, no one could justly complain about it, much less force the Ministers to continually observe it by threatening censure. The (v) Professor Voetius cites the following Articles of Church Order, enacted by the National Synod of Dort, of the Year 1619, in which the practice of the churches does not well agree with the Church Order.

Art. 4. The election of Ministers shall take place, both in the Cities and in the Country, after preceding fasting and prayer, by the Consistory and the Deacons.

Art. 10. That no Minister called elsewhere may be dismissed, except with the consent of the Consistory, the Deacons, and those who have previously served in the office of Elder and Deacon.

Art. 11. The Consistory shall be obliged to provide for the proper maintenance of its Ministers.

Art. 15. No one shall be permitted to deliver any Sermons or administer the Sacraments in another Church without the consent of the Consistory.

Art. 33. Those sent to the meetings (namely of Synods and Classes) shall bring their Credentials and Instructions with them.

Art. 37. In all churches there shall be a Consistory, etc., which shall meet together at least once every week.

Art. 41. The Classical assemblies shall consist of neighbouring Churches, which shall each delegate one Minister and one Elder, etc., with credentials.

Art. 44. The Classis shall authorise at least two of its Ministers, the oldest, most experienced, and most suitable, to conduct a visitation in all Churches every Year, etc.

Art. 47. To the annual particular Synods, two Ministers shall be delegated from each Classis.

Art. 50. The National Synod shall ordinarily be held once every three Years.

Art. 52. That in the Cities where there are French Churches, the Ministers and Elders from both sides shall meet together every month, etc.

Art. 53. The Ministers of the Word shall subscribe to the Confession of the Dutch Churches.

Art. 54. The Schoolmasters shall subscribe to the Confession or the Catechism.

Art. 56. In places where not so many sermons are delivered, a certain day of the week shall be appointed for the extraordinary administration of Baptism, yet not without a Sermon.

Art. 63. That in a newly established Church, where there is not yet any church Order, first by provision Elders and Deacons shall be appointed, before the Lord’s Supper is distributed to them.

Art. 68. The Ministers shall everywhere explain the Catechism on Sunday afternoons, so that it may be finished within the year.

Art. 75. That the reconciliation of those who have fallen into a publicly known sin shall take place publicly.

Art. 76. He who commits a public or otherwise gross sin, and shows no sign of repentance, shall be cut off.

Art. 79. Ministers falling into a public scandal shall be immediately suspended from their ministry, by the judgment of their Consistory and of the nearest neighbouring Church.

Art. 80. Among the gross sins, which are worthy of being punished with suspension or deposition from the Ministry in Ministers, are Simony, habitual drunkenness, etc.

Art. 82. The Ecclesiastical Attestations shall be confirmed with the Seal of the Church or by the signature of two persons.

There is now a number of twenty Articles of the Church Order, of the same Synod of Dort (consisting of 86 Articles), being therefore about a quarter of the same, whose observance is not strictly complied with.

To this I add yet two other Articles of the same Church Order, namely first, Art. 67, which speaks of the Feast Days, and is brought against us: the same is not observed in many Churches of the Netherlands, and particularly in Zeeland, not only in that but half of the second Easter Day, etc., in many Cities and all Villages is observed, namely by holding a single Sermon, whereas the rule speaks of the observance of the second Day, the same as of the first; but also because the Ministers of the Church, who do not yet have the custom of sanctifying the day of the Circumcision, and of the Ascension of Christ, do not apply any effort with the Magistrate (according to the command of the Synod) so that it may be permitted them to conform with the others, who keep these days.

Secondly, Art. 63 commands that the Lord’s Supper shall be administered once every two months, if it can be done, and where the circumstances of the churches allow it, that it would be edifying for it to be administered on Easter Day, Pentecost Day, and Christmas Day. But now in most places the Lord’s Supper is distributed only every three Months, although it could well be done every two months, and the aforementioned Feast Days are chosen for it by few.

And (x) elsewhere I have shown that, alongside various Synodical orders and resolutions, indicated there that splendid resolution of the Synod of Dort concerning the Catechisms and Home Visits, is so shamefully neglected by many.

How is it then that many Ministers press so hard here for those Synodical Orders and for the observance of the same? Whereas many are themselves so guilty of the violation of others, and of such which concern the Conscience more than this one about the Feast Days, which they themselves will at least judge to be something indifferent, and which is in itself free? But it goes here as Voetius says elsewhere: (y) “Most Formalists, who fight so much for the Feast Days, have the custom that they only observe the Canons, when and as often as it suits them, and as they seem to be able to be drawn to their private cause or faction with flexible half-measures, otherwise they set them aside. And one sometimes sees that by some Lazybones the Afternoon Sermons, or Weekday Sermons and Catechisms, which the church previously enjoyed, are neglected out of an abundance of power,” who would nevertheless scream very loudly, if anyone neglected to preach on those Feast Days.

(v) Adjudicated Matters, Part 2, pp. 137-138. Select Disputations, Part 3, pp. 1342-1343.

(x) Reformation Concerning the Forms, pp. 188, etc. and 181, etc.

(y) Select Disputations, Part 3, pp. 1346, 1345.

 

[MW]

[Answers given to the second objection that to not observe the feast days will break the unity of the Church.]

De tweede Tegenwerping. Indien eenig Leeraar het prediken op die dagen zal willen nalaten, zoo zullen de Orders en de eenigheidt der Kerke verbroken worden, en daar zal licht scheuring komen, en oproer in de Gemeinte, want dezelve zal zich daar tegen stellen; om dan alle onwettige afzondering voor te komen, zou men de gemeene order opvolgen, welke onder ons gevonden wordt, ende geen scheuring maken; het zy genoeg, dat men vryheidt in zijn Conscienty heeft, om hier over te gevoelen, na dat men oordeelt God te behagen; gelijk (z) Lutherus zegt / “Wy onderhouden die dagen zeer vry, op dat alles met order en zonder tumulte gedaan worde, en op dat de uitwendige eendracht (want in den Geest hebben wy een andere eendracht) niet gebroken worde.”

(z) Ad Galat. 4. vers: 9. Pag. 348. Edit. in 8.

The second objection: If any Minister should wish to refrain from preaching on those days, then the Orders and the unity of the Church will be broken. This will easily lead to schism and unrest within the Congregation, because the congregation itself will oppose it. Therefore, to prevent all unlawful separation, one should follow the common order which is found among us and not create a schism. It should be enough that one has freedom of conscience to feel about this matter according to what one judges to be pleasing to God. As Luther says: “We observe these days very freely, so that everything is done with order and without tumult, and so that the external harmony (for in the Spirit we have a different harmony) is not broken.”

(z) Commentary on Galatians, Chapter 4, verse 9, Page 348, Octavo edition.

{152} Ik antwoorde. Voor eerst; Scheuring in de Kerk aan te richten / over deze zaak is allesins ongeoorloft; by de Kerk moet men blijven / en dit en andere gebreken meer verdragen / hoewel men in ’t gebrek geen part wil hebben / noch door als dan tot heiliging der zelver dagen te prediken / noch door als dan in de Kerk te komen / om de Predikatien te hooren; zoo hebben in Engelandt zich veele tegen de Feestdagen gestelt / en die niet willen heiligen ofte vieren / hoewel zu by de Kerk wilden blijven / en veroordeelden de gene / welke om dit en andere gebreken van de Kerk afgingen, Ik zegge dan met de woorden van Voetius, (a) Dat sta ik geheel toe, men moet daarom geenscheuring maken, noch de Kerken beroeren; dat en is de questie niet: Men moet dan zien, of niet die importune Yveraars voor de Feestdagen, dit schaduwgevecht niet en maken, om d’Onnosele haat op den hals te brengen. Zekerlijk zelfs de Geneefsche Puriteinen (zoo genoemt van Montacutius en andere strenge Bisschopsche) iveroordeelt ’t gevoelen en de praktijk der Brouwnisten, ontrent de afscheyding van de Engelsche Kerk, hoewel toen de Ceremonien en de Bisschoplijke Regeering onderworpen; gelijk blijkt uit de Schriften van Amesius, Pagetus, &c.

(a) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1333.

I answer. First of all, to instigate a schism in the Church over this matter is entirely impermissible. One must remain with the Church and endure this and other shortcomings, even if one wants no part in the shortcoming – neither by preaching to sanctify those days, nor by attending church to hear the sermons on them. In England, many opposed the feast days and refused to sanctify or observe them, yet they wanted to remain with the Church and condemned those who separated from the Church over this and other failings.

Therefore, I say with the words of Voetius (a): “I fully concede that one must not, for this reason, create any schism or disturb the Churches; that is not the question. One must then observe whether it is not those importunate zealots for the feast days who are creating this shadow-fight in order to bring hatred upon the innocent. Certainly, even the Genevan Puritans (so named by Montagu and other strict Episcopalians) condemned the opinion and practice of the Brownists regarding separation from the English Church, even though it was then subject to the Ceremonies and Episcopal Government. This is evident from the writings of Ames, Paget, etc.

(a) Select Disputations, Part 3, Page 1333.

Ten anderen, hoewel men om deze zaak niet moet van de Kerk scheyden / noch leeren te scheyden/ zoo magh men en moet men toch het onderhouden van eigentlijke Feestdagen tegenspreeken / ’t Volk met woorden en werken exemplaarlijk leeren / hoe wy nu geen Feestdagen hebben; De Leeraars mogen en moeten de gezonde Leer hier ontrent allesins de Gemeinte inscherpen / en op een behoorlijke wijze arbeyven / dat die onder onze Kerke worde geweert / dringende daar op aan / in Kerkenraden / Classen en Synoden. (b) Ik zegge, zegt Voetius, dat van ieder Leeraar de rechtzinnige Leer van ’t recht, de oorsprong en oudtheidt, gebruik en misbruik van die dagen ongeschonden moet bewaart {153} worden, en de gelegentheidt het zoo medebrengende het zijn Volk publijken privaat instampen, om het zelve op het allerverste van alle Joodsche, Paapsche, na de wijze van Montacutius en Ladus, halfpaapsche Conscientie en onderhouding der Feestdagen af te leyden. Elk moet het zoo verdragen, dat hy zich het recht en de vryheide behoude, van in de kerkelijke samenkomsten, en privatelijk by de gene, die volgens order hier wat vermogen, op zijn pas, als wichtige redenen zulks medebrengen, een gezonde verandering te raaden, en aan te dringen, ja ook met zijn stem, en voor zijn part die te besluyten.

(b) Ubi supra Pag. 1345, 1332, 1327.

Secondly, although one must not separate from the Church, nor teach others to separate, over this issue, one may and indeed must still oppose the observance of proper Feast Days. One should teach the people by word and deed, by example, that we now have no Feast Days. The Ministers may and must thoroughly instill the sound Doctrine concerning this matter into the Congregation. They should work in a proper manner to have this practice banished from our Church, pressing for it in Church Councils, Classes, and Synods.

(b) “I say,” says Voetius, “that every Minister must preserve the orthodox doctrine concerning the right, origin, antiquity, use, and misuse of those days, intact. Then, as the opportunity arises, he must impress it upon his people, both publicly and privately, in order to lead them away from all Jewish, Papist, or (in the manner of Montagu and Laud) semi-Papist conscience and observance of Feast Days, as far as possible. Everyone must tolerate the current practice in such a way that they retain the right and freedom, during church assemblies and privately with those who have some influence in this matter, to advise and press for a sound change at the appropriate time when important reasons call for it; and indeed, also to decide it with their vote and for their part.

(b) As cited above, Pages 1345, 1332, 1327.

Ten darden. Daar is geen apparentie / dat een Gemeinte die wel over de gelegentheit der Feestdagen door haar Leeraars onderweezen is / en de gezonde Leere daar ontrent volgens en wegens ’t Woordt Godts aanneemt / zoude gestoort worden / als die Feestdagen wierden afgeschaft; in tegendeel veele zouden ’er over verblijdt zijn; de meeste zwarigheidt / dunkt mij / zou te verwachten zijn van de Leeraars zelfs / en van de Overheden; die nochtans hier de Verstandigste en eerste in de verbetering dienden te zijn; Ik zeg dan met (c) Amesius, De Feestdagen konnen wechgenomen worden (na dat een rechte onderwijzing is voorgegaan) met geen ander ongemak van de Religie, als dat d’ eerste eenvoudigheidt en zuyverheidt in dezen zal herstelt wezen.

(c) Bellarmin. Enerv. Tom. II. Cap 10. de Festis.

Thirdly. There is no likelihood that a Congregation, which has been properly instructed by its Ministers about the nature of the Feast Days and has accepted the sound Doctrine concerning them according to and based on the Word of God, would be disturbed if those Feast Days were abolished. On the contrary, many would be glad about it. The greatest difficulty, it seems to me, would be expected from the Ministers themselves and from the Authorities, who, nevertheless, ought to be the most understanding and the first in implementing this reform.

I say then with Amesius (c): “The Feast Days can be removed (after proper instruction has been given) with no other detriment to the Religion than that the original simplicity and purity in this matter will be restored.”

(c) Bellarmine Disarmed, Volume 2, Chapter 10, concerning Feast Days.

Ten vierden. Het en kan geen disorder zijn / dat men in deze tijdt tot meerder stichting die lastige onders wech neemt / waar het zoo best stichten kan; want doch die order zelfs is onwillig opgenomen / en dan noch maar voor drie Jaren; want dat was het voorneemen / na drie Jaren wederom een Nationaal Synode te houden / om te zien wat regelen na de omstandigheidt en tot stichting mochten kunnen verandert en wechgenomen worden: Doch nu is ’t over de vijftig Jaren / dat zulken Synode niet gehouden is / dewijl ’t de Overheden zoo niet goet gedacht heeft; onbillijk was het / dat men {154} daarom zoo lang onder ’t jok zou blijven / daar men van vry konde worden. De woorden van de wijze Voetius zijn hier waardig gelezen. (d) Alle nalating, segt hy / Ofte niet onderhouding, ’t zy voor een tijdt, ofte geduurigh, door een Præscriptie van langduurige gewoonte, van een circumstantionele Canon, en die ook op conditie, ende door het dringen van een bijzondere gelegentheidt eertijdts gestelt is, is geen onordentelijkheidt, maar veel eer goede order in zulke Kerken, alwaar zy tot meerder stichting, en onderhouding van vrede nagelaten wordt: Inzonderheidt N. B. geldt dat in die omstandige Canones, ofte liever opgedrongene lasten van Canones, de Kerk tegen haar dank van elders opgelegt, die zy gedwongen wordt, of zy wil of niet, te verdragen, om datse die wegens der menschen halstarrigheidt niet kan wechnemen. By exempel, zeer moejelijk voor de Kerk is dat bijvoegsel van het Jus Patronatus; onaangenaam en afzienlijk is dat andere van het geduurig zitten der Overheden in de Consistoriale byeenkomsten. En ’t is niet zonder zwarigheidt dat van buyten toegevoerde en ingevoerde aanhangsel (niet opkomende uit het eygen herte der Kerke) van Correspondentie te houden met de Magistraat van de plaats in de verkiezing en kerkelijke Beroeping van de Predikanten; Doet hier by het vierde van de Feestdagen / gelijk zijn Eerw. dat meermaal by een voegt.

(d) Polit. Eccles. Part. I. Lib. I. Pag. 273.

Fourthly. It cannot be a disorder that in this time, for greater edification, one removes those troublesome distinctions where it can edify best. For that very order was reluctantly accepted and then only for three years, as the intention was to hold another National Synod after three years to see which rules might be changed or removed according to circumstances and for the purpose of edification. However, it is now over fifty years since such a Synod has been held, because the Authorities have not seen fit to do so. It was unreasonable that one should therefore remain under the yoke for so long when one could be freed from it.

The words of the wise Voetius are worthy to be read here. (d) “Every omission,” he says, “or non-observance – whether for a time or permanently, by a prescription of long-standing custom of a circumstantial canon established conditionally and under pressure of a particular situation at the time – is not a disorder. It is rather good order in such churches where it is omitted for greater edification and the maintenance of peace. This applies especially (note well) to those circumstantial canons, or rather imposed burdens of canons, laid upon the Church from outside against its will, which it is forced to tolerate whether it wants to or not, because it cannot remove them due to human stubbornness. For example, very troublesome for the Church is that addition of the Jus Patronatus [Right of Patronage]; unpleasant and objectionable is that other matter of the continual sitting of the Authorities in Consistorial meetings. And it is not without difficulty that externally appended and introduced addition (not arising from the Church’s own heart) of maintaining correspondence with the Magistrate of the place in the election and ecclesiastical Calling of Ministers.” Add to this the fourth point concerning the Feast Days, as his Reverence often joins together.

(d) Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 1, Page 273.

Ten vijfden. Elk moet het vry staan / de onderhouding der Feestdagen na te laaten / niemant moet het als noodzaaklijk opgedrongen worden; willen zommige die onder vryelijk houden / om eendracht / zy moeten andere niet tot twist opnemen / die haar tot die onderhouding niet kunnen begeven; Elk moet hiez vry gestelt worden / zoo zegt Luther in de aangetogene woorden in de Tegenwerping; en zoo spreekt van gelijken Calvijn, (e) Als wy heden, zegt hy / Het onderscheidt {155} der dagen hebben, zoo leggen wy geen strik van noodzaaklijkheidt op de Conscientien, wy en onderscheyden de dagen niet, als of d’ een heiliger was dan d’ ander, wy en stellen daar in geen Religie en Godsdienst: Maar wy zoeken alleen order en eendracht; zoo is de onderhouding by ons vry, en zuyver van alle superstitie.

(e) Comment. in Epist. ad Galat. 4. V. 10.

Fifthly. Everyone must be free to forego the observance of the Feast Days; no one should have it imposed upon them as necessary. If some wish to observe them freely for the sake of unity, they must not provoke to strife others who cannot commit to that observance. Everyone must be left free in this, as Luther says in the words cited in the Objection.

And Calvin speaks similarly. (e) “When we today,” he says, “observe the distinction of days, we place no snare of necessity upon the consciences. We do not distinguish the days as if one were holier than another, nor do we establish any religion and worship in it. We seek only order and unity. Thus, the observance among us is free and pure from all superstition.”

(e) Commentary on the Epistle to the Galatians, Chapter 4, Verse 10.

Ten zesden. Wat order zal hier verbroken worden? Is het een order van Christus ingestelt? Dat was een groote misdaadt / die te schenden; maar neen / ’t is een nieuwe instelling / en toevoeging tot ’t geen Godt heeft voorgeschreven, en iets ’t welk ten minsten een schijn des quaadts heeft; Ik kan niet zien of de Kerk gaat haar macht te buiten / als zy zulke orders stelt; want gelijk een vroom Theologant wel zegt / (f) Aan de Kerk is alleen gelaten de verzorging en bediening van de zaken en heilige Ceremonien, die van Godt zijn ingestelt; haar Ampt is te bezorgen, dat alle dingen van Godt ingestelt, Zaken en Kerk-gewoonten met order geschieden, en betaamlijk geschieden, en tot stichting geschieden: Het einde van de order en welgeschiktheit in de bediening der zaken, en der Ceremonien is de Stichting van de Kerk, en van elk in de Kerk in geloof en godzaligheidt.

(f) Didocla. Altar, Damasc. Pag. 565.

Sixthly. What order will be broken here? Is it an order instituted by Christ? It would be a great crime to violate that. But no, it is a new institution and an addition to what God has prescribed – something which at the very least has the appearance of evil. I cannot see otherwise than that the Church oversteps its power when it establishes such orders. For as a pious theologian rightly says, (f) “To the Church is only entrusted the care and administration of the matters and holy ceremonies that have been instituted by God. Its office is to ensure that all things instituted by God – matters and church customs – are done with order, are done decently, and are done for edification. The goal of order and proper arrangement in the administration of matters and ceremonies is the edification of the Church, and of everyone in the Church, in faith and godliness.”

(f) David Calderwood, The Altar of Damascus, Page 565.

Ten zevenden. Het ware te wenschen / dat veele die in dezen zoo roepen om order te volgen / en de Feestdagen zoo voorstaan / wat meer ijverden tegen ’t geen de heilige Leer en goede zeden nadeelig is; men bevindt in deze dagen / dat vele nieuwe Theologanten in Neerlant / hebbende ingezogen de verkeerde philosophische Gronden van den Atheist Des Cartes, en de nieuwe eigenzinnige verklaaringen der Schrift van Coccejus, de Gereformeerde Leer niet weinig beginnen te bezwadderen en te beschadigen; waarom is men niet ernstig en vierig / om de Leere meer zuyver te houden / en die Cartesiaansche en Coccejaansche gevoelens tegen te gaan? Hoe veel beter sprak en dede den Patriarch den Armeners, {156} zeggende; (g) Maar ik zal niet grootelijks bekommert zijn over de Feestdagen, en over andere gewoontens der Kerke, indien wy maar in de gevoelens over ’t geloof over een komen. Ik besluyte met de woorden van Voetius, (h) Men wendt voor den ijver voor de gezeide Feestdagen, dewelke door deze verandering eenige verkleining schijnen geleden te hebben. O ijyer van de Yveraars, indien wy alle zoo veel ijverden voor de zuyverheidt der Leer, voor de kracht der Leer, voor de kracht der Godzaligheidt, voor de eenvoudigheidt en oprechtigheidt der Zeden, voor het vigeur van de Discipline, de zaaken van de Kerk zouden veel beter staan. Men most opmerken / gelijk den zelven (i) elders zeght / Dat het Nationale Synode van Dordrecht van ’t Jaar 1619. gearresteert en in de Kerkenordening Art. 53. op pœne van suspensie der Predikanten gestelt heeft, dat alle Predikanten, Professoren der Theologie, &c. de Confessie en Catechismus zullen ondertekenen. En dat by het zelve Synode Nationaal zulks niet evengelijk geresolveert is van de Kerkenordening, maar te vreden zijn geweest, den gemeinen Kerken de onderhouding der zelver te ordineeren.

(g) In legatione Comneni Pag. 134.

(h) Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 802.

(i) Res judicata Tweede Deel, Pag. 139.

Seventhly. It would be desirable if many of those who so loudly call for following order and who advocate so strongly for the Feast Days would show more zeal against that which is detrimental to holy doctrine and good morals. One finds in these days that many new theologians in the Netherlands, having absorbed the erroneous philosophical principles of the atheist Descartes and the new, self-willed interpretations of Scripture by Cocceius, are beginning to seriously soil and damage the Reformed Doctrine. Why is there not a serious and fervent effort to keep the Doctrine more pure and to oppose these Cartesian and Cocceian sentiments? How much better spoke and acted the Patriarch of the Armenians, (g) saying: “But I will not be greatly concerned about Feast Days and other customs of the Church, if only we agree in our sentiments concerning the faith.”

I conclude with the words of Voetius: (h) “They plead zeal for the aforesaid Feast Days, which seem to have suffered some diminution through this change. O, zeal of the zealots! If we all were to be as zealous for the purity of doctrine, for the power of doctrine, for the power of godliness, for the simplicity and sincerity of morals, for the vigour of discipline, the affairs of the Church would be in a much better state.”

One should also note, as the same Voetius (i) says elsewhere, “That the National Synod of Dort in the year 1619 decreed and established in the Church Order, Article 53, under penalty of suspension for ministers, that all ministers and professors of theology, etc., shall subscribe to the Confession and Catechism. Yet, the same National Synod did not resolve similarly concerning the Church Order itself [i.e., the matter of feast days], but was content to ordain the observance of it for the common churches.”

(g) On the Embassy of Comnenus, Page 134.

(h) Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, Page 802.

(i) Matters Judged, Second Part, Page 139.

 

[MW]

[Answers to the third objection that only a National Synod can abolish the Rule concerning the feast days since it was made by a National Synod in the first place. Reference is again made to the fact that the Synod was only making an accommodation to the times and also that there was some degree of external pressure so that the Synod was not acting on its own counsel.]

De derde Tegenwerping. De Neerlantsche Kerk heeft nu by na hondert Jaaren deze Feestdagen zoo gehouden; vroome Leeraars hebben die onderhouding toen zoo nuttig geoordeelt, immers gewilt, dat men die verdragen zoude; Noit heeft iemant tot noch toe durven zeggen, dat men die most afschaffen, waarom zoude men die nu meer als te voren wech doen? Of zoude men zeggen, dat de Theologanten, die voor ons geweeft zijn, gedwaalt hebben? ’t Welk geen kleine hoogmoedt schijnt te zijn. Of zoo zy mosten afgeschaft worden, immers een alleen, zou dat niet op zich neemen, maar elk Predikant, en elk Litmaat {157} zou wachten, tot dat die afschaffing geschiede in een Nationaal Synode; want dien (k) Regel moet altijdt gelden. “Door welke macht en formaliteit iets gestelt is, door de zelve alleen kan bet afgeschaft ofte verandert worden.” Derhalven zou geen Leeraar hier voor uit loopen.

(k) Omnis res per quascunque causas nascitur, per easdem dissolvitur. Regula juris.

The third objection: The Dutch Church has now maintained these feast days for almost a hundred years; pious ministers at that time deemed this observance so beneficial, or at least desired that it should be tolerated; until now, no one has ever dared to say that they must be abolished, so why should one remove them now more than before? Or should one say that the theologians who came before us have erred? This would appear to be no small arrogance. Furthermore, if they had to be abolished, indeed one person alone would not undertake this himself, but every preacher and every member would wait until that abolition is accomplished in a National Synod; for this rule must always apply: “By whatever authority and formality something was established, by that same authority alone can it be abolished or changed.” Therefore, no minister should take the lead in this.

(k) Everything that comes into being for certain causes is dissolved by those same causes. A rule of law.

Ik antwoorde, Voor eerst, Daar zijn redenen / en veel redenen / waarom men de Feestdagen zou afschaffen / ik heb die boven aangeweezen / en nu te tijdt zijn ’er noch bijzondere redenen: Want / 1. De Redenen van die verdraagzaamheidt / genoomen van de omstandigheden zijn nu de zelve niet; zoo most de Wet dan ophouden; want de reden der Wet is de Ziel van de Wet; ’t Volk was toen noch niet zoo wel onderwezen van de ongegrontheidt der Feestdagen; Maar nu zijnze / immers kunnen zy zijn beter onderweezen; ook waren toen veel Overheden noch Papisten / immers in haar hert ’t welk nu zoo niet en is. 2. ’t Is nu een tijdt / in welke de Sabbath niet alleen geschonden wordt boven de Feestdagen / maar zy wordt van zommige / die uit ons zijn opgestaan / ook berooft van haar estime / als of zy niet meer van godljke instelling was / als de Feestdagen; Want men roept / ’t vierde Gebodt / de Wet van den zevenden Dag is nu afgeschaft / gelijk de Joodsche Feestdagen / en haar onderscheidt der spijze: zoo dat het nu ruim tijdt is / dat die bastaart heylige dagen de schop krijgen / en dat des Heeren Dag / als van een godlijke instelling / haar luister en onderhouding krijge. 3. Het is de tijdt van Godts hittige gramschap / en zware oordeelen over Nederlandt / onder andere wegens de zonde van Sabbathschending / zoo stoutelijk / opentlijk/ algemeenlijk en ongestraft gepleegt / en de zonde van superstitie des Volks ontrent genaamde heilige Dagen / die uit des menschen herten verdicht zijn; zoo is ’t dan een tijdt van Reformatie van deze en andere Godt tergende en lantverdervende gebreeken; welke Reformatie indien niet quam voort te gaan / daar mocht wel een scheuring in Nederlandt en in de Kerke komen: {158} Want de vroome / welker oogen geopent zijn / zyn absoluit gezet op een daadlijke Reformatie / en kunnen niet wel langerverdragen / dat alles zoo gedeformeert ende verontreinight blijft.

I answer: First, there are reasons, and many reasons, why one should abolish the feast days. I have indicated them above, and now, in due time, there are additional, particular reasons. For,

1. The reasons for that tolerance, taken from the circumstances, are not the same now; therefore, the rule must cease; for the reason for the law is the soul of the law. The people were then not yet so well instructed about the unfounded nature of the feast days; but now they are, or at least they can be, better instructed. Also, at that time many authorities were still Papists, at least in their heart, which is not so now.

2. It is now a time in which the Sabbath is not only violated more than the feast days, but it is also being robbed of its esteem by some who have risen up from among us, as if it were no more of divine institution than the feast days. For they cry out: the Fourth Commandment, the law of the seventh day, is now abolished, like the Jewish feast days and their dietary distinctions; so that it is now high time that these bastard holy days get the boot, and that the Lord’s Day, as being of divine institution, receives its splendour and observance.

3. It is the time of God’s fierce wrath and heavy judgments upon the Netherlands, among other reasons because of the sin of Sabbath-breaking, so boldly, openly, commonly, and unpunishedly committed, and because of the sin of the people’s superstition concerning the so-called holy days, which are invented from human hearts. Therefore, it is a time for reformation of these and other God-provoking and nation-destroying abuses; which reformation, if it does not proceed, could well lead to a schism in the Netherlands and in the Church. For the pious, whose eyes are opened, are absolutely set on an actual reformation and cannot very well endure any longer that everything remains so deformed and defiled.

Ten anderen. Ik sta toe / dat een alleen die Dagen niet kan afschaffen: Want zulks te doen is een daadt / die door meer te gelijk zou geschieden: ’t Was goedt / dat de Leeraars deze zaak in haar Kerkenraden brachten / en in de Classen en Synoden / om te zien of de zelve tot de afschaffing dier dagen zouden kunnen verstaan. En zoo keur ik voor goet / ’t geen de groote Calvijn zegt / (l) Het is wel te wenschen, zegt hy / dat ’er weinigh heilige Dagen behalven des Heeren Dag mochten gehouden worden: Want hoe ook de overblijfsels der Superstitien uit het midden worden wech genomen, zoo zullen de menschen doch altijdt meer als te veel tot deze fout genegen zijn. Maar nu wil ’t meeste deel het Pausdom koesteren met de Vierdagen. Om nochtaus de oneenigheden tegen te gaan, zoo moet men toezien, dat niet iemant, op zijn eigen goetvinden de Feestdagen afschaffende, quade ijvering ontsteeke; maar die dit quaadt begeren genezen te hebben, dat die arbeyden haar Broeders te brengen tot dezelve toestemming. Indien dit niet zal kunnen verworven worden, zoo laat elk voor sijn hooft, zoo veel als het zonder tumulte zal kunnen geschieden, allengskens uit het overtollig getal die Feestdagen afsnijden, die zy meest schadelijk zullen zien, op datse zoo te lichter de stemmen des Volks voor zich mogen winnen. En elders spreekt hy aldus / (m) In de Feestdagen niet aan te neemen woude ik wel, dat gylieden volstandiger waart, nochtans zoo dat gy niet van alle dingen en twistedet. Ook kan ik toestaan / ’t geen D. Voetius hier van zegt op vele plaatsen / (n) {159} dat ieder privaat Leeraar niet en magh dezelve na zijn goetvinden afschaffen / en wech neemen.

(l) In Epist. ad Mensonem Poppium. Anno. 1559.

(m) In Epist. ad Mompelgartenses. Anno 1543.

(n) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1327, 1345. Polit. Eccles. Part. I. Lib. IV. Pag. 851.

Secondly. I concede that an individual cannot abolish these days on his own: for to do such a thing is an act that should be performed by more people together. It would be good for the ministers to bring this matter before their church councils, and before the classes and synods, to see if they could agree on the abolition of those days.

And so I approve of what the great Calvin says: (l) “It is desirable,” he says, “that few holy days besides the Lord’s Day should be observed. For however much the remnants of superstition are removed from our midst, people will always be inclined more than enough towards this fault. But now the majority want to cherish Popery with the celebrated days. Nevertheless, to prevent discord, one must ensure that no one, by abolishing the feast days on his own authority, stirs up a misguided zeal; but those who desire to cure this evil should work to bring their brothers to the same agreement. If this cannot be achieved, then let each person, as far as can be done without tumult, gradually cut away from the excessive number those feast days which they see as most harmful, so that they may the more easily win the people’s support for themselves.” And elsewhere he speaks thus: (m) “In the matter of not adopting the feast days, I would like you to be more resolute, yet in such a way that you do not quarrel over everything.”

I can also agree with what Dr. Voetius says about this in many places: (n) that each private minister may not abolish and remove them according to his own discretion.

(l) In Epistle to Menso Poppius, in the year 1559.

(m) In Epistle to the Church of Montbéliard, in the year 1543.

(n) Select Disputations, Part 3, Pages 1327 and 1345; Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 4, Page 851.

Ten darden. Het en moet geen privaat afschaffen gerekent worden / zoo een Leeraar tegen de superstitieuze onderhouding dier Dagen predikt en schrijft / en dat niet, alleen / maar ook indien hy overtuigt zijnde in zijn Conscientie / dat zulker dagen onderhouding hier en nu ongeoorloft is / immers twijffelachtig zijnde / of hy langer die gewoonte magh stijven met zijn exempel / effectivelijk zich onttrekt / van als dan publijk te prediken / ofte ter kerke te komen; nedemaal hy tegen zijn Conscienty niets doen kan noch magh / ook niet met een twijffelachtige Conscienty; Dit zou geen daadt van afschaffing zijn / maar een particuliere onttrekking van hemzelven / en van zijn dienst; de Gemeinte zou voor die tijdt zoo lang door een ander Leeraar kunnen gedient worden / dewelke daar in zoo geen zwarigheidt als noch mocht vinden; meint iemant dat zulks na te laten een zwakheidt is / die verdragt deze zwakheidt / en noeme het geen hoogmoet noch meesterschap / ofte iets diergelijks.

Thirdly. It must not be considered a private abolition if a minister preaches and writes against the superstitious observance of those days. And not only that, but also if, being convinced in his conscience that the observance of such days here and now is impermissible, or at least being doubtful whether he may longer reinforce that custom with his example, he effectively withdraws himself from then on from preaching publicly or from coming to church; especially since he can and may do nothing against his conscience, nor with a doubtful conscience. This would not be an act of abolition, but a private withdrawal of himself and his service. The congregation could for that time be served by another minister who might as yet find no such difficulty in it. If anyone thinks that refraining from this is a weakness, let him bear with this weakness, and not call it arrogance or domineering, or anything of the kind.

Ten vierden. Al nam men nu de Feestdagen wech / die te voren zoo lang verdragen zijn / men zou alzoo geen schande aandoen aan de voorige Leeraars: Want daar zijn wel in ’t begin veel meer andere dingen verdragen / die daar na stichtelijk zijn wech genoomen /gelijk (o) by exempel / het jaarlijksche verklaren van de Dominicale Texten in ’t rondt / de Lijk-predikatien / ’t uit geven van de Apocrijphe Boeken met den Bijbel / het gebruik van Orgels in den Godsdienst / het bedienen des Doops / buiten kerkelijke samenkomsten / etc. Deze dingen zijn verdragen tot den Dag der verbetering / en altijdt houdt de Kerk de macht / om deze blekken der Kerke wech te nemen; Ik zegge, (p) zegt Voetius, dat de macht, en vryheidt, van de onderhouding dier Dagen, hoewel eertijdts en tot noch toe door de Wet der liefde en voor {160} zichtigheidt bepaalt, na te laten, de Neerlantiche Kerken geduurig toe komt, zoo dikwils als zy dat nuttiglijk zullen oordeelen te kunnen geschieden; Dit is de gemeene Theologie der Gereformeerde. En dat men daar mede de voorige Leeraars geen dwaling verwijt / erkent zelfs (q) de Paus van Romen / en de paapsche Concilien: Want die hebben zelfs Feestdagen wel eer ingestelt / en lang onderhouden/ afgeschaft en wech genomen / als de Gemeinte schadelijk.

(o) Vide Voetium Dispp. Select. Part. III. Pag. 1313.

(p) Ubi supra Pag. 1345. Vide Dispp. Select. Part. II. Pag. 50.

(q) Vide Hoornbeek Examen Bullæ de Festis. Pag. 210, &, 211.

Fourthly. Even if one were to remove the feast days that have been tolerated for so long, one would not thereby bring shame upon the previous ministers. For in the beginning, many other things were tolerated that were later simply removed, such as (o) for example: the annual cyclical explanation of the Dominical texts, funeral sermons, the publishing of the Apocryphal books with the Bible, the use of organs in worship, the administration of baptism outside of church gatherings, etc. These things were tolerated until the day of improvement, and the Church always retains the power to remove these blemishes from the Church.

“I say,” (p) says Voetius, “that the power and freedom to discontinue the observance of those days, although previously and until now regulated by the law of love and prudence, continually belongs to the Dutch Churches, as often as they shall judge it can beneficially be done. This is the common theology of the Reformed.”

And that one does not thereby accuse the former ministers of error is acknowledged even by (q) the Pope of Rome and the Papal councils. For they themselves have indeed instituted feast days, observed them for a long time, and then abolished and removed them when they were found harmful to the community.

(o) See Voetius, Select Disputations, Part 3, Page 1313.

(p) As above, Page 1345. See Select Disputations, Part 2, Page 50.

(q) See Hoornbeeck, Examination of the Bull, concerning Feast Days, Page 210, 211.

Ten vijfden. Hoewel het best ware / dat alle de Leeraars in den Lande samen quamen / ja alle de Belijders daar in samen spanden, datse deze overblijfsels van superstitie uit het midden des Landts mochten wech doen (gelijk dan mijn wensch is / dat elk een in zijn plaats en gelegentheidt zijn best daar toe doe / en contribuere met raadt en daadt / om deze Hoogten uit het midden weg te doen; dat d’ Overheden het hare doen / de Leeraars en Opzienders der Kerke het hare / en alle de Lidtmaten der Kerke het hare / op dat alzoo deze afschaffing eenparigen met goede vrede geschiede / gelijk die afschaffing soo solemneel en eendrachtelijk geschiet is in Engelandt over dartig Jaaren / wanneer de (r) Leeraars / zoo Independenten als Presbyterianen samen raadt pleegden / hoe gemeender handt de Feestdagen / en in ’t bijzonder ook het Kersmis-feest te niet te doen) nochtans is ’t niet noodig / dat men wachte na een Nationaal Synode / als of men niet eer machte ofte konde deze dagen wech doen; want zulken Synode macht noch in vele Jaren niet gehouden worden / gelijk ’er in vijftig Jaar in Nederlandt zulken Synode niet en is geweest; Het is ieder Kerke / ieder Classis / ieder Synode geoorloft / op een gevoeglijke wijze met d’ eerste gelegentheidt zich van deze last te ontslaan / en dit gebrek wech te nemen; want gelijk wy boven gehoort hebben / d’ onderhouding van de Feestdagen is een aanhangsel ofte byvoegsel {161} / dat van buiten door het dringen en dreygen der Overheden is opgenomen / tegen het hert hert en zin van de Kerk; der halven die daar vry van worden / magh d’ eerste tijt de beste neemen / en na niemant wachten / en niemant zou hem die vryheidt benijden ofte verhinderen. Dit is ’t geen mijn hooggeëerde Meester Voetius elders aldus uitdrukt. (s) De onderhouding van die Canones ofte liever bijvoegsels, die niet en zijn vonden van de Kerk, noch uit desselfs herte opgekomen, maar van elders als lasten opgeleit, en van de Kerk tegen haar wil ingelaten, op dat zy niet zoude missen de zoo lange begeerde en gehoopte goetkeuring van de geheele Kerken-ordening, kan ider particuliere Kerk, ofte elke Classis, ofte elke particuliere Synode, op de eerste gelegentheidt die komt, nalaaten ofte af-breeken; en met wettige aanhoudingen en tussenspraken, de hulp van de hoogste Machten verzoeken, en de Conscientien der gener, die tegenstaan, onderrichten; zelfs niet een uur wachtende na een Besluit ofte Canon van een Nationaal Synode; wiens samenroeping by ons na is gelijk den Elias der Jooden, den welken zy in twijffelachtige en duistere zaken met dat gemeene spreekwoordt, Elias zal komen, te vergeefs verwachten. Zoo heeft het Zeeuwsche Synode de niet onderhouding van dat byvoegsel, van het zitten van politijke Gedeputeerde in de samenkomsten des Kerkenraadts, ernstig aangedrongen; en door de tussenspraak van zijn Hoogheidt den Prins van Orangien, Willem de Tweede, van de Heeren Staaten verworven. d’ Uitvoering van dat zelve lastige en onaangenaame bijvoegsel heeft het Noort-Hollandtsche Synode van Enkhuysen in ’t Jaar 1632. van de Kerk van Amsterdam willen afwenden, maar zy heeft het niet verkregen, &c.

(r) Joh. Beverley Examen de Independ. Pag. 18.

(s) Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 279.

Fifthly. Although it would be best if all the ministers in the country came together, indeed if all the professors [of the faith] worked together, to remove these remnants of superstition from the midst of the land (just as it is my wish that everyone in his place and according to his opportunity does his best for this, and contributes with counsel and deed to remove these High Places from our midst; that the authorities do their part, the ministers and overseers of the church do theirs, and all the members of the church do theirs, so that this abolition may happen unanimously and in good peace, as that abolition was carried out so solemnly and harmoniously in England over thirty years ago, when the (r) ministers, both Independents and Presbyterians, took counsel together on how to abolish the feast days with a common hand, and in particular the Christmas festival), nevertheless it is not necessary to wait for a National Synod, as if one did not have the power or ability to remove these days sooner. For such a synod may not be held for many years, just as no such synod has been held in the Netherlands for fifty years.

It is permitted for every church, every classis, every particular synod, in a suitable manner at the first opportunity, to free itself from this burden and remove this defect. For, as we have heard above, the observance of the feast days is an appendage or addition that was adopted from outside through the pressure and threats of the authorities, against the heart and mind of the church. Therefore, those who wish to be free of it may take the first best time, and wait for no one, and no one should envy or hinder them that freedom.

This is what my highly honoured Master Voetius expresses elsewhere thus: (s) “The observance of those canons, or rather additions, which were not founded by the church, nor arose from its own heart, but were imposed as burdens from elsewhere and admitted by the church against its will, so that it would not miss the long-desired and hoped-for approval of the whole church order, can be discontinued or broken off by any particular church, or each classis, or each particular synod, at the first opportunity that arises; and with lawful petitions and interventions, seek the help of the highest Powers, and instruct the consciences of those who oppose, without even waiting an hour for a decree or canon of a National Synod – the convening of which is as uncertain for us as the Elijah of the Jews, whom they await in vain with that common saying in doubtful and obscure matters: ‘Elijah will come.’ Thus, the Zeeland Synod earnestly urged the non-observance of that addition, namely the sitting of political deputies in the meetings of the church council; and through the intervention of His Highness the Prince of Orange, William the Second, obtained it from the Lords States. The North Holland Synod of Enkhuizen in the year 1632 wanted to avert the implementation of that same burdensome and unpleasant addition from the church of Amsterdam, but it did not obtain it, etc.”

(r) John Beverley, The Union of the Reforming, or an Examination of Hoornbeeck’s Apologetic and Elenctic Work on Independency, page 81. [Incorrectly cited as page 18.]

(s) Ecclesiastical Polity, Part. 1, Book 2, Page 279.

Ten sesden, Den regel van de Rechten / die men hier by brenght / om te verhinderen / dat een Kerk alleen niet zou zich vry maken van de Feestdagen / naamlijk / Door welke {162} macht iets opgelegt is, moet het ook wech genomen worden, kan hier niet gelden / dewijl deze dagen niet zijn van zelfs opgelegt door de Synoden / maar alleen verdragen / om datze die toen noch niet konden weeren; even gelijk ’t Jus Patronatus, en ’t zitten der Overheden in de Kerkenraadt / dit toont den voornoemden Man Godts Voetius aldus; (t) Van geen Theologant zouden die toevoegsels van ’t Jus Patronatus, en van ’t toelaten van ’t zitten in de Kerkenraadt, ende diergelijke, betaamlijk aangehaalt, veel min gedrongen moeten worden, allerminst eeinge Kerk tegen haar dank, door voorwending van de authoriteit van het Nationale Synode, opgeleght worden; zoo dat het haar niet geoorloft zou zijn, haar vryheidt hier te gebruiken, ofte iets daar voor te zeggen, ofte te beproeven, en dat tot beter stichting, ten ware voorgegaan zou zijn een algemeene bevryding en loslating van dit tweederley jok of last, en dat van alle de Neerlantsche Kerken in een Nationaal Synode vergadert, door een formeele herroeping, ofte uitwissing, en contrary besluit. En hier en gelt N. B. de Regel niet, door welke macht en formaliteit iets gestelt is, door de zelve alleen moet het afgeschaft en verandert worden. Dewijle deze dingen van de aangehaalde Synoden noch gevonden, noch geraden, noch ingegeven zijn; ja niet van zelfs toegelaten; veel min datse zoodanige dingen uit kracht van de beveelen ofte begeertens van Classen, ofte provinciale Synoden hebben moeten handelen ofte bepalen; zy zijn alleen verdragen, dewijl zy, ’t geen van een grooter gewelt was opgeleit, niet konden wech nemen, om grooter quaadt te vermijden, en om ’t goede van de approbatie ende bevestiging van de gemeene Kerken-ordening van alle de Provincien van Nederlandt te verkrijgen. Indien dan eenige bijzondere Kerk tot noch toe vry is geweest van deze en andere dingen, die door de machtige ofte door de geweldige gewoonte {163} zijn opgeleit; ofte indien eenige Kerk die onder ’t Jok is, haar vrijmaking en vrijheidt door allerley wettige middelen zoekt, dat moet haar niet qualijk afgenomen worden, ende zy en moet niet van de nabuurige Kerken tot dit gebrek wederom getrokken, en zelfs niet een oogenblik daar in gehouden worden.

(t) Dispp. Select. Part. IV. Pag. 759.

Sixthly, the rule of law that is brought forward here to prevent a church from independently freeing itself from the feast days, – namely, “By whatever authority something is imposed, by that same authority it must also be removed,” – cannot apply in this case, because these days were not imposed by the synods themselves, but only tolerated because they could not prevent them at the time. This is exactly like the Jus Patronatus [the right of patronage] and the sitting of civil authorities in the church council.

The aforementioned man of God, Voetius, explains it thus: (t) “No theologian should fittingly cite, much less insist upon, those additions concerning the Jus Patronatus and the allowance for [civil authorities] to sit in the church council, and similar matters; least of all should they be imposed upon any church against its will under the pretext of the authority of the National Synod. It should not be forbidden for a church to use its freedom in this matter, to speak up, or to attempt [a change] for the sake of better edification, unless a general liberation and release from this twofold yoke or burden had first been achieved by all the Dutch churches assembled in a National Synod through a formal revocation, deletion, and contrary decree. And (note well) the rule does not apply here: ‘By whatever authority and formality something was established, by that same authority alone it must be abolished and changed.’ This is because these things were neither instituted, nor advised, nor introduced by the cited synods; indeed, they were not even willingly permitted. Much less did [the churches] have to adopt or confirm such things by force of the commands or requests of classes or provincial synods. They were only tolerated because they could not remove what was imposed by a greater power, in order to avoid a greater evil and to obtain the benefit of the approval and confirmation of the common church order by all the provinces of the Netherlands. Therefore, if any particular church has remained free until now from these and other things imposed by the powerful or by violent custom; or if any church that is under the yoke seeks its liberation and freedom through all lawful means, this should not be held against it. Nor should it be pulled back into this defect by neighbouring churches, or even be kept in it for a moment.”

(t) Select Disputations, Part 4, Page 759.

 

[NaphtaliPress]

Matthew, this is great and certainly providential that you have been doing this work in Koelman. I would like to use his answer to the need for a national synod to pair with Voetius on the same subject in an extract, if that is alright. The translation seems pretty smooth; seems your translation results are improving.

[Answers to the third objection that only a National Synod can abolish the Rule concerning the feast days since it was made by a National Synod in the first place. Reference is again made to the fact that the Synod was only making an accommodation to the times and also that there was some degree of external pressure so that the Synod was not acting on its own counsel.]

De derde Tegenwerping. De Neerlantsche Kerk heeft nu by na hondert Jaaren deze Feestdagen zoo gehouden; vroome Leeraars hebben die onderhouding toen zoo nuttig geoordeelt, immers gewilt, dat men die verdragen zoude; Noit heeft iemant tot noch toe durven zeggen, dat men die most afschaffen, waarom zoude men die nu meer als te voren wech doen? Of zoude men zeggen, dat de Theologanten, die voor ons geweeft zijn, gedwaalt hebben? ’t Welk geen kleine hoogmoedt schijnt te zijn. Of zoo zy mosten afgeschaft worden, immers een alleen, zou dat niet op zich neemen, maar elk Predikant, en elk Litmaat {157} zou wachten, tot dat die afschaffing geschiede in een Nationaal Synode; want dien (k) Regel moet altijdt gelden. “Door welke macht en formaliteit iets gestelt is, door de zelve alleen kan bet afgeschaft ofte verandert worden.” Derhalven zou geen Leeraar hier voor uit loopen.

(k) Omnis res per quascunque causas nascitur, per easdem dissolvitur. Regula juris.

The third objection: The Dutch Church has now maintained these feast days for almost a hundred years; pious ministers at that time deemed this observance so beneficial, or at least desired that it should be tolerated; until now, no one has ever dared to say that they must be abolished, so why should one remove them now more than before? Or should one say that the theologians who came before us were mistaken? This would appear to be no small arrogance. Furthermore, if they had to be abolished, even just one, no individual minister or church member would undertake this himself, but every preacher and every member would wait until that abolition is accomplished in a National Synod; for this rule must always apply: “By whatever authority and formality something was established, by that same authority alone can it be abolished or changed.” Therefore, no minister should take the lead in this.

(k) Everything that comes into being for certain causes is dissolved by those same causes. A rule of law.

Ik antwoorde, Voor eerst, Daar zijn redenen / en veel redenen / waarom men de Feestdagen zou afschaffen / ik heb die boven aangeweezen / en nu te tijdt zijn ’er noch bijzondere redenen: Want / 1. De Redenen van die verdraagzaamheidt / genoomen van de omstandigheden zijn nu de zelve niet; zoo most de Wet dan ophouden; want de reden der Wet is de Ziel van de Wet; ’t Volk was toen noch niet zoo wel onderwezen van de ongegrontheidt der Feestdagen; Maar nu zijnze / immers kunnen zy zijn beter onderweezen; ook waren toen veel Overheden noch Papisten / immers in haar hert ’t welk nu zoo niet en is. 2. ’t Is nu een tijdt / in welke de Sabbath niet alleen geschonden wordt boven de Feestdagen / maar zy wordt van zommige / die uit ons zijn opgestaan / ook berooft van haar estime / als of zy niet meer van godljke instelling was / als de Feestdagen; Want men roept / ’t vierde Gebodt / de Wet van den zevenden Dag is nu afgeschaft / gelijk de Joodsche Feestdagen / en haar onderscheidt der spijze: zoo dat het nu ruim tijdt is / dat die bastaart heylige dagen de schop krijgen / en dat des Heeren Dag / als van een godlijke instelling / haar luister en onderhouding krijge. 3. Het is de tijdt van Godts hittige gramschap / en zware oordeelen over Nederlandt / onder andere wegens de zonde van Sabbathschending / zoo stoutelijk / opentlijk/ algemeenlijk en ongestraft gepleegt / en de zonde van superstitie des Volks ontrent genaamde heilige Dagen / die uit des menschen herten verdicht zijn; zoo is ’t dan een tijdt van Reformatie van deze en andere Godt tergende en lantverdervende gebreeken; welke Reformatie indien niet quam voort te gaan / daar mocht wel een scheuring in Nederlandt en in de Kerke komen: {158} Want de vroome / welker oogen geopent zijn / zyn absoluit gezet op een daadlijke Reformatie / en kunnen niet wel langerverdragen / dat alles zoo gedeformeert ende verontreinight blijft.

I answer: First, there are reasons, and many reasons, why one should abolish the feast days. I have indicated them above, and now, in due time, there are additional, particular reasons. For,

1. The reasons for that tolerance, taken from the circumstances, are not the same now; therefore, the rule must cease; for the reason for the law is the soul of the law. The people were then not yet so well instructed about the unfounded nature of the feast days; but now they are, or at least they can be, better instructed. Also, at that time many authorities were still Papists, at least in their heart, which is not so now.

2. It is now a time in which the Sabbath is not only violated more than the feast days, but it is also being robbed of its esteem by some who have risen up from among us, as if it were no more of divine institution than the feast days. For they cry out: the Fourth Commandment, the law of the seventh day, is now abolished, like the Jewish feast days and their dietary distinctions; so that it is now high time that these bastard holy days get the boot, and that the Lord’s Day, as being of divine institution, receives its splendour and observance.

3. It is the time of God’s fierce wrath and heavy judgments upon the Netherlands, among other reasons because of the sin of Sabbath-breaking, so boldly, openly, commonly, and unpunishedly committed, and because of the sin of the people’s superstition concerning the so-called holy days, which are invented from human hearts. Therefore, it is a time for reformation of these and other God-provoking and nation-destroying abuses; which reformation, if it does not proceed, could well lead to a schism in the Netherlands and in the Church. For the pious, whose eyes are opened, are absolutely set on an actual reformation and cannot very well endure any longer that everything remains so deformed and defiled.

Ten anderen. Ik sta toe / dat een alleen die Dagen niet kan afschaffen: Want zulks te doen is een daadt / die door meer te gelijk zou geschieden: ’t Was goedt / dat de Leeraars deze zaak in haar Kerkenraden brachten / en in de Classen en Synoden / om te zien of de zelve tot de afschaffing dier dagen zouden kunnen verstaan. En zoo keur ik voor goet / ’t geen de groote Calvijn zegt / (l) Het is wel te wenschen, zegt hy / dat ’er weinigh heilige Dagen behalven des Heeren Dag mochten gehouden worden: Want hoe ook de overblijfsels der Superstitien uit het midden worden wech genomen, zoo zullen de menschen doch altijdt meer als te veel tot deze fout genegen zijn. Maar nu wil ’t meeste deel het Pausdom koesteren met de Vierdagen. Om nochtaus de oneenigheden tegen te gaan, zoo moet men toezien, dat niet iemant, op zijn eigen goetvinden de Feestdagen afschaffende, quade ijvering ontsteeke; maar die dit quaadt begeren genezen te hebben, dat die arbeyden haar Broeders te brengen tot dezelve toestemming. Indien dit niet zal kunnen verworven worden, zoo laat elk voor sijn hooft, zoo veel als het zonder tumulte zal kunnen geschieden, allengskens uit het overtollig getal die Feestdagen afsnijden, die zy meest schadelijk zullen zien, op datse zoo te lichter de stemmen des Volks voor zich mogen winnen. En elders spreekt hy aldus / (m) In de Feestdagen niet aan te neemen woude ik wel, dat gylieden volstandiger waart, nochtans zoo dat gy niet van alle dingen en twistedet. Ook kan ik toestaan / ’t geen D. Voetius hier van zegt op vele plaatsen / (n) {159} dat ieder privaat Leeraar niet en magh dezelve na zijn goetvinden afschaffen / en wech neemen.

(l) In Epist. ad Mensonem Poppium. Anno. 1559.

(m) In Epist. ad Mompelgartenses. Anno 1543.

(n) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1327, 1345. Polit. Eccles. Part. I. Lib. IV. Pag. 851.

Secondly. I concede that an individual cannot abolish these days on his own: for to do such a thing is an act that should be performed by more people together. It would be good for the ministers to bring this matter before their church councils, and before the classes and synods, to see if they could agree on the abolition of those days.

And so I approve of what the great Calvin says: (l) “It is desirable,” he says, “that few holy days besides the Lord’s Day should be observed. For however much the remnants of superstition are removed from our midst, people will always be inclined more than enough towards this fault. But now the majority want to cherish Popery with the celebrated days. Nevertheless, to prevent discord, one must ensure that no one, by abolishing the feast days on his own authority, stirs up a misguided zeal; but those who desire to cure this evil should work to bring their brothers to the same agreement. If this cannot be achieved, then let each person, as far as can be done without tumult, gradually cut away from the excessive number those feast days which they see as most harmful, so that they may the more easily win the people’s support for themselves.” And elsewhere he speaks thus: (m) “In the matter of not adopting the feast days, I would like you to be more resolute, yet in such a way that you do not quarrel over everything.”

I can also agree with what Dr. Voetius says about this in many places: (n) that each private minister may not abolish and remove them according to his own discretion.

(l) In Epistle to Menso Poppius, in the year 1559.

(m) In Epistle to the Church of Montbéliard, in the year 1543.

(n) Select Disputations, Part 3, Pages 1327 and 1345; Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 4, Page 851.

Ten darden. Het en moet geen privaat afschaffen gerekent worden / zoo een Leeraar tegen de superstitieuze onderhouding dier Dagen predikt en schrijft / en dat niet, alleen / maar ook indien hy overtuigt zijnde in zijn Conscientie / dat zulker dagen onderhouding hier en nu ongeoorloft is / immers twijffelachtig zijnde / of hy langer die gewoonte magh stijven met zijn exempel / effectivelijk zich onttrekt / van als dan publijk te prediken / ofte ter kerke te komen; nedemaal hy tegen zijn Conscienty niets doen kan noch magh / ook niet met een twijffelachtige Conscienty; Dit zou geen daadt van afschaffing zijn / maar een particuliere onttrekking van hemzelven / en van zijn dienst; de Gemeinte zou voor die tijdt zoo lang door een ander Leeraar kunnen gedient worden / dewelke daar in zoo geen zwarigheidt als noch mocht vinden; meint iemant dat zulks na te laten een zwakheidt is / die verdragt deze zwakheidt / en noeme het geen hoogmoet noch meesterschap / ofte iets diergelijks.

Thirdly. It must not be considered a private abolition if a minister preaches and writes against the superstitious observance of those days. And not only that, but also if, being convinced in his conscience that the observance of such days here and now is impermissible, or at least being doubtful whether he may longer reinforce that custom with his example, he effectively withdraws himself from then on from preaching publicly or from coming to church; especially since he can and may do nothing against his conscience, nor with a doubtful conscience. This would not be an act of abolition, but a private withdrawal of himself and his service. The congregation could for that time be served by another minister who might as yet find no such difficulty in it. If anyone thinks that refraining from this is a weakness, let him bear with this weakness, and not call it arrogance or domineering, or anything of the kind.

Ten vierden. Al nam men nu de Feestdagen wech / die te voren zoo lang verdragen zijn / men zou alzoo geen schande aandoen aan de voorige Leeraars: Want daar zijn wel in ’t begin veel meer andere dingen verdragen / die daar na slichtelijk zijn wech genoomen /gelijk (o) by exempel / het jaarlijksche verklaren van de Dominicale Texten in ’t rondt / de Lijk-predikatien / ’t uit geven van de Apocrijphe Boeken met den Bijbel / het gebruik van Orgels in den Godsdienst / het bedienen des Doops / buiten kerkelijke samenkomsten / etc. Deze dingen zijn verdragen tot den Dag der verbetering / en altijdt houdt de Kerk de macht / om deze blekken der Kerke wech te nemen; Ik zegge, (p) zegt Voetius, dat de macht, en vryheidt, van de onderhouding dier Dagen, hoewel eertijdts en tot noch toe door de Wet der liefde en voor {160} zichtigheidt bepaalt, na te laten, de Neerlantiche Kerken geduurig toe komt, zoo dikwils als zy dat nuttiglijk zullen oordeelen te kunnen geschieden; Dit is de gemeene Theologie der Gereformeerde. En dat men daar mede de hoorige Leeraars geen dwaling verwijt / erkent zelfs (q) de Paus van Romen / en de paapsche Concilien: Want die hebben zelfs Feestdagen wel een ingestelt / en lang onderhouden/ afgeschaft en wech genomen / als de Gemeinte schadelijk.

(o) Vide Voetium Dispp. Select. Part. III. Pag. 1313.

(p) Ubi supra Pag. 1345. Vide Dispp. Select. Part. II. Pag. 50.

(q) Vide Hoornbeek Examen Bullæ de Festis. Pag. 210, &, 211.

Fourthly. Even if one were to remove the feast days that have been tolerated for so long, one would not thereby bring shame upon the previous ministers. For in the beginning, many other things were tolerated that were later simply removed, such as (o) for example: the annual cyclical explanation of the Dominical texts, funeral sermons, the publishing of the Apocryphal books with the Bible, the use of organs in worship, the administration of baptism outside of church gatherings, etc. These things were tolerated until the day of improvement, and the Church always retains the power to remove these blemishes from the Church.

“I say,” (p) says Voetius, “that the power and freedom to discontinue the observance of those days, although previously and until now regulated by the law of love and prudence, continually belongs to the Dutch Churches, as often as they shall judge it can beneficially be done. This is the common theology of the Reformed.”

And that one does not thereby accuse the former ministers of error is acknowledged even by (q) the Pope of Rome and the Papal councils. For they themselves have indeed instituted feast days, observed them for a long time, and then abolished and removed them when they were found harmful to the community.

(o) See Voetius, Select Disputations, Part 3, Page 1313.

(p) As above, Page 1345. See Select Disputations, Part 2, Page 50.

(q) See Hoornbeeck, Examination of the Bull, concerning Feast Days, Page 210, 211.

Ten vijfden. Hoewel het best ware / dat alle de Leeraars in den Lande samen quamen / ja alle de Belijders daar in samen spanden, datse deze overblijfsels van superstitie uit het midden des Landts mochten wech doen (gelijk dan mijn wensch is / dat elk een in zijn plaats en gelegentheidt zijn best daar toe doe / en contribuere met raadt en daadt / om deze Hoogten uit het midden weg te doen; dat d’ Overheden het hare doen / de Leeraars en Opzienders der Kerke het hare / en alle de Lidtmaten der Kerke het hare / op dat alzoo deze afschaffing eenparigen met goede vrede geschiede / gelijk die afschaffing soo solemneel en eendrachtelijk geschiet is in Engelandt over dartig Jaaren / wanneer de (r) Leeraars / zoo Independenten als Presbyterianen samen raadt pleegden / hoe gemeender handt de Feestdagen / en in ’t bijzonder ook het Kersmis-feest te niet te doen) nochtans is ’t niet noodig / dat men wachte na een Nationaal Synode / als of men niet eer machte ofte konde deze dagen wech doen; want zulken Synode macht noch in vele Jaren niet gehouden worden / gelijk ’er in vijftig Jaar in Nederlandt zulken Synode niet en is geweest; Het is ieder Kerke / ieder Classis / ieder Synode geoorloft / op een gevoeglijke wijze met d’ eerste gelegentheidt zich van deze last te ontslaan / en dit gebrek wech te nemen; want gelijk wy boven gehoort hebben / d’ onderhouding van de Feestdagen is een aanhangsel ofte byvoegsel {161} / dat van buiten door het dringen en dreygen der Overheden is opgenomen / tegen het hert hert en zin van de Kerk; der halven die daar vry van worden / magh d’ eerste tijt de beste neemen / en na niemant wachten / en niemant zou hem die vryheidt benijden ofte verhinderen. Dit is ’t geen mijn hooggeëerde Meester Voetius elders aldus uitdrukt. (s) De onderhouding van die Canones ofte liever bijvoegsels, die niet en zijn vonden van de Kerk, noch uit desselfs herte opgekomen, maar van elders als lasten opgeleit, en van de Kerk tegen haar wil ingelaten, op dat zy niet zoude missen de zoo lange begeerde en gehoopte goetkeuring van de geheele Kerken-ordening, kan ider particuliere Kerk, ofte elke Classis, ofte elke particuliere Synode, op de eerste gelegentheidt die komt, nalaaten ofte af-breeken; en met wettige aanhoudingen en tussenspraken, de hulp van de hoogste Machten verzoeken, en de Conscientien der gener, die tegenstaan, onderrichten; zelfs niet een uur wachtende na een Besluit ofte Canon van een Nationaal Synode; wiens samenroeping by ons na is gelijk den Elias der Jooden, den welken zy in twijffelachtige en duistere zaken met dat gemeene spreekwoordt, Elias zal komen, te vergeefs verwachten. Zoo heeft het Zeeuwsche Synode de niet onderhouding van dat byvoegsel, van het zitten van politijke Gedeputeerde in de samenkomsten des Kerkenraadts, ernstig aangedrongen; en door de tussenspraak van zijn Hoogheidt den Prins van Orangien, Willem de Tweede, van de Heeren Staaten verworven. d’ Uitvoering van dat zelve lastige en onaangenaame bijvoegsel heeft het Noort-Hollandtsche Synode van Enkhuysen in ’t Jaar 1632. van de Kerk van Amsterdam willen afwenden, maar zy heeft het niet verkregen, &c.

(r) Joh. Beverley Examen de Independ. Pag. 18.

(s) Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 279.

Fifthly. Although it would be best if all the ministers in the country came together, indeed if all the professors [of the faith] worked together, to remove these remnants of superstition from the midst of the land (just as it is my wish that everyone in his place and according to his opportunity does his best for this, and contributes with counsel and deed to remove these High Places from our midst; that the authorities do their part, the ministers and overseers of the church do theirs, and all the members of the church do theirs, so that this abolition may happen unanimously and in good peace, as that abolition was carried out so solemnly and harmoniously in England over thirty years ago, when the (r) ministers, both Independents and Presbyterians, took counsel together on how to abolish the feast days with a common hand, and in particular the Christmas festival), nevertheless it is not necessary to wait for a National Synod, as if one did not have the power or ability to remove these days sooner. For such a synod may not be held for many years, just as no such synod has been held in the Netherlands for fifty years.

It is permitted for every church, every classis, every particular synod, in a suitable manner at the first opportunity, to free itself from this burden and remove this defect. For, as we have heard above, the observance of the feast days is an appendage or addition that was adopted from outside through the pressure and threats of the authorities, against the heart and mind of the church. Therefore, those who wish to be free of it may take the first best time, and wait for no one, and no one should envy or hinder them that freedom.

This is what my highly honoured Master Voetius expresses elsewhere thus: (s) “The observance of those canons, or rather additions, which were not founded by the church, nor arose from its own heart, but were imposed as burdens from elsewhere and admitted by the church against its will, so that it would not miss the long-desired and hoped-for approval of the whole church order, can be discontinued or broken off by any particular church, or each classis, or each particular synod, at the first opportunity that arises; and with lawful petitions and interventions, seek the help of the highest Powers, and instruct the consciences of those who oppose, without even waiting an hour for a decree or canon of a National Synod – the convening of which is as uncertain for us as the Elijah of the Jews, whom they await in vain with that common saying in doubtful and obscure matters: ‘Elijah will come.’ Thus, the Zeeland Synod earnestly urged the non-observance of that addition, namely the sitting of political deputies in the meetings of the church council; and through the intervention of His Highness the Prince of Orange, William the Second, obtained it from the Lords States. The North Holland Synod of Enkhuizen in the year 1632 wanted to avert the implementation of that same burdensome and unpleasant addition from the church of Amsterdam, but it did not obtain it, etc.”

(r) Johan van Beverwijck, Examination of Independency, Page 18. [This is a tentative attribution. I have been unable to locate the referenced work.]

(s) Ecclesiastical Polity, Part. 1, Book 2, Page 279.

Ten sesden, Den regel van de Rechten / die men hier by brenght / om te verhinderen / dat een Kerk alleen niet zou zich vry maken van de Feestdagen / naamlijk / Door welke {162} macht iets opgelegt is, moet het ook wech genomen worden, kan hier niet gelden / dewijl deze dagen niet zijn van zelfs opgelegt door de Synoden / maar alleen verdragen / om datze die toen noch niet konden weeren; even gelijk ’t Jus Patronatus, en ’t zitten der Overheden in de Kerkenraadt / dit toont den voornoemden Man Godts Voetius aldus; (t) Van geen Theologant zouden die toevoegsels van ’t Jus Patronatus, en van ’t toelaten van ’t zitten in de Kerkenraadt, ende diergelijke, betaamlijk aangehaalt, veel min gedrongen moeten worden, allerminst eeinge Kerk tegen haar dank, door voorwending van de authoriteit van het Nationale Synode, opgeleght worden; zoo dat het haar niet geoorloft zou zijn, haar vryheidt hier te gebruiken, ofte iets daar voor te zeggen, ofte te beproeven, en dat tot beter stichting, ten ware voorgegaan zou zijn een algemeene bevryding en loslating van dit tweederley jok of last, en dat van alle de Neerlantsche Kerken in een Nationaal Synode vergadert, door een formeele herroeping, ofte uitwissing, en contrary besluit. En hier en gelt N. B. de Regel niet, door welke macht en formaliteit iets gestelt is, door de zelve alleen moet het afgeschaft en verandert worden. Dewijle deze dingen van de aangehaalde Synoden noch gevonden, noch geraden, noch ingegeven zijn; ja niet van zelfs toegelaten; veel min datse zoodanige dingen uit kracht van de beveelen ofte begeertens van Classen, ofte provinciale Synoden hebben moeten handelen ofte bepalen; zy zijn alleen verdragen, dewijl zy, ’t geen van een grooter gewelt was opgeleit, niet konden wech nemen, om grooter quaadt te vermijden, en om ’t goede van de approbatie ende bevestiging van de gemeene Kerken-ordening van alle de Provincien van Nederlandt te verkrijgen. Indien dan eenige bijzondere Kerk tot noch toe vry is geweest van deze en andere dingen, die door de machtige ofte door de geweldige gewoonte {163} zijn opgeleit; ofte indien eenige Kerk die onder ’t Jok is, haar vrijmaking en vrijheidt door allerley wettige middelen zoekt, dat moet haar niet qualijk afgenomen worden, ende zy en moet niet van de nabuurige Kerken tot dit gebrek wederom getrokken, en zelfs niet een oogenblik daar in gehouden worden.

(t) Dispp. Select. Part. IV. Pag. 759.

Sixthly, the rule of law that is brought forward here to prevent a church from independently freeing itself from the feast days, – namely, “By whatever authority something is imposed, by that same authority it must also be removed,” – cannot apply in this case, because these days were not imposed by the synods themselves, but only tolerated because they could not prevent them at the time. This is exactly like the Jus Patronatus [the right of patronage] and the sitting of civil authorities in the church council.

The aforementioned man of God, Voetius, explains it thus: (t) “No theologian should fittingly cite, much less insist upon, those additions concerning the Jus Patronatus and the allowance for [civil authorities] to sit in the church council, and similar matters; least of all should they be imposed upon any church against its will under the pretext of the authority of the National Synod. It should not be forbidden for a church to use its freedom in this matter, to speak up, or to attempt [a change] for the sake of better edification, unless a general liberation and release from this twofold yoke or burden had first been achieved by all the Dutch churches assembled in a National Synod through a formal revocation, deletion, and contrary decree. And (note well) the rule does not apply here: ‘By whatever authority and formality something was established, by that same authority alone it must be abolished and changed.’ This is because these things were neither instituted, nor advised, nor introduced by the cited synods; indeed, they were not even willingly permitted. Much less did [the churches] have to adopt or confirm such things by force of the commands or requests of classes or provincial synods. They were only tolerated because they could not remove what was imposed by a greater power, in order to avoid a greater evil and to obtain the benefit of the approval and confirmation of the common church order by all the provinces of the Netherlands. Therefore, if any particular church has remained free until now from these and other things imposed by the powerful or by violent custom; or if any church that is under the yoke seeks its liberation and freedom through all lawful means, this should not be held against it. Nor should it be pulled back into this defect by neighbouring churches, or even be kept in it for a moment.”

(t) Select Disputations, Part 4, Page 759.

 

[MW]

Matthew, this is great and certainly providential that you have been doing this work in Koelman. I would like to use his answer to the need for a national synod to pair with Voetius on the same subject in an extract, if that is alright. The translation seems pretty smooth; seems your translation results are improving.

Chris, feel free to take anything you want to use. Yes, the Dutch is growing on me, but very slowly. Plus AI has phenomenal linguistic capacity. Still, I would only put it out as provisional until someone skilful in the language could double-check the results.

 

[NaphtaliPress]

Chris, feel free to take anything you want to use. Yes, the Dutch is growing on me, but very slowly. Plus AI has phenomenal linguistic capacity. Still, I would only put it out as provisional until someone skilful in the language could double-check the results.

I'm afraid my go to Dutch translator is unreachable (email no longer good) or I'd run it by her. I may put it over on new thread for any help our Dutch readers might give to not distract here.

 

[NaphtaliPress]

So far (to point 4), note the following typos in this section that need correcting:
die daar na slichtelijk [stichtelijk]
mede de hoorige [voorige]
zelfs Feestdagen wel een [wel eer]

[Answers to the third objection that only a National Synod can abolish the Rule concerning the feast days since it was made by a National Synod in the first place. Reference is again made to the fact that the Synod was only making an accommodation to the times and also that there was some degree of external pressure so that the Synod was not acting on its own counsel.]

De derde Tegenwerping. De Neerlantsche Kerk heeft nu by na hondert Jaaren deze Feestdagen zoo gehouden; vroome Leeraars hebben die onderhouding toen zoo nuttig geoordeelt, immers gewilt, dat men die verdragen zoude; Noit heeft iemant tot noch toe durven zeggen, dat men die most afschaffen, waarom zoude men die nu meer als te voren wech doen? Of zoude men zeggen, dat de Theologanten, die voor ons geweeft zijn, gedwaalt hebben? ’t Welk geen kleine hoogmoedt schijnt te zijn. Of zoo zy mosten afgeschaft worden, immers een alleen, zou dat niet op zich neemen, maar elk Predikant, en elk Litmaat {157} zou wachten, tot dat die afschaffing geschiede in een Nationaal Synode; want dien (k) Regel moet altijdt gelden. “Door welke macht en formaliteit iets gestelt is, door de zelve alleen kan bet afgeschaft ofte verandert worden.” Derhalven zou geen Leeraar hier voor uit loopen.

(k) Omnis res per quascunque causas nascitur, per easdem dissolvitur. Regula juris.

The third objection: The Dutch Church has now maintained these feast days for almost a hundred years; pious ministers at that time deemed this observance so beneficial, or at least desired that it should be tolerated; until now, no one has ever dared to say that they must be abolished, so why should one remove them now more than before? Or should one say that the theologians who came before us were mistaken? This would appear to be no small arrogance. Furthermore, if they had to be abolished, even just one, no individual minister or church member would undertake this himself, but every preacher and every member would wait until that abolition is accomplished in a National Synod; for this rule must always apply: “By whatever authority and formality something was established, by that same authority alone can it be abolished or changed.” Therefore, no minister should take the lead in this.

(k) Everything that comes into being for certain causes is dissolved by those same causes. A rule of law.

Ik antwoorde, Voor eerst, Daar zijn redenen / en veel redenen / waarom men de Feestdagen zou afschaffen / ik heb die boven aangeweezen / en nu te tijdt zijn ’er noch bijzondere redenen: Want / 1. De Redenen van die verdraagzaamheidt / genoomen van de omstandigheden zijn nu de zelve niet; zoo most de Wet dan ophouden; want de reden der Wet is de Ziel van de Wet; ’t Volk was toen noch niet zoo wel onderwezen van de ongegrontheidt der Feestdagen; Maar nu zijnze / immers kunnen zy zijn beter onderweezen; ook waren toen veel Overheden noch Papisten / immers in haar hert ’t welk nu zoo niet en is. 2. ’t Is nu een tijdt / in welke de Sabbath niet alleen geschonden wordt boven de Feestdagen / maar zy wordt van zommige / die uit ons zijn opgestaan / ook berooft van haar estime / als of zy niet meer van godljke instelling was / als de Feestdagen; Want men roept / ’t vierde Gebodt / de Wet van den zevenden Dag is nu afgeschaft / gelijk de Joodsche Feestdagen / en haar onderscheidt der spijze: zoo dat het nu ruim tijdt is / dat die bastaart heylige dagen de schop krijgen / en dat des Heeren Dag / als van een godlijke instelling / haar luister en onderhouding krijge. 3. Het is de tijdt van Godts hittige gramschap / en zware oordeelen over Nederlandt / onder andere wegens de zonde van Sabbathschending / zoo stoutelijk / opentlijk/ algemeenlijk en ongestraft gepleegt / en de zonde van superstitie des Volks ontrent genaamde heilige Dagen / die uit des menschen herten verdicht zijn; zoo is ’t dan een tijdt van Reformatie van deze en andere Godt tergende en lantverdervende gebreeken; welke Reformatie indien niet quam voort te gaan / daar mocht wel een scheuring in Nederlandt en in de Kerke komen: {158} Want de vroome / welker oogen geopent zijn / zyn absoluit gezet op een daadlijke Reformatie / en kunnen niet wel langerverdragen / dat alles zoo gedeformeert ende verontreinight blijft.

I answer: First, there are reasons, and many reasons, why one should abolish the feast days. I have indicated them above, and now, in due time, there are additional, particular reasons. For,

1. The reasons for that tolerance, taken from the circumstances, are not the same now; therefore, the rule must cease; for the reason for the law is the soul of the law. The people were then not yet so well instructed about the unfounded nature of the feast days; but now they are, or at least they can be, better instructed. Also, at that time many authorities were still Papists, at least in their heart, which is not so now.

2. It is now a time in which the Sabbath is not only violated more than the feast days, but it is also being robbed of its esteem by some who have risen up from among us, as if it were no more of divine institution than the feast days. For they cry out: the Fourth Commandment, the law of the seventh day, is now abolished, like the Jewish feast days and their dietary distinctions; so that it is now high time that these bastard holy days get the boot, and that the Lord’s Day, as being of divine institution, receives its splendour and observance.

3. It is the time of God’s fierce wrath and heavy judgments upon the Netherlands, among other reasons because of the sin of Sabbath-breaking, so boldly, openly, commonly, and unpunishedly committed, and because of the sin of the people’s superstition concerning the so-called holy days, which are invented from human hearts. Therefore, it is a time for reformation of these and other God-provoking and nation-destroying abuses; which reformation, if it does not proceed, could well lead to a schism in the Netherlands and in the Church. For the pious, whose eyes are opened, are absolutely set on an actual reformation and cannot very well endure any longer that everything remains so deformed and defiled.

Ten anderen. Ik sta toe / dat een alleen die Dagen niet kan afschaffen: Want zulks te doen is een daadt / die door meer te gelijk zou geschieden: ’t Was goedt / dat de Leeraars deze zaak in haar Kerkenraden brachten / en in de Classen en Synoden / om te zien of de zelve tot de afschaffing dier dagen zouden kunnen verstaan. En zoo keur ik voor goet / ’t geen de groote Calvijn zegt / (l) Het is wel te wenschen, zegt hy / dat ’er weinigh heilige Dagen behalven des Heeren Dag mochten gehouden worden: Want hoe ook de overblijfsels der Superstitien uit het midden worden wech genomen, zoo zullen de menschen doch altijdt meer als te veel tot deze fout genegen zijn. Maar nu wil ’t meeste deel het Pausdom koesteren met de Vierdagen. Om nochtaus de oneenigheden tegen te gaan, zoo moet men toezien, dat niet iemant, op zijn eigen goetvinden de Feestdagen afschaffende, quade ijvering ontsteeke; maar die dit quaadt begeren genezen te hebben, dat die arbeyden haar Broeders te brengen tot dezelve toestemming. Indien dit niet zal kunnen verworven worden, zoo laat elk voor sijn hooft, zoo veel als het zonder tumulte zal kunnen geschieden, allengskens uit het overtollig getal die Feestdagen afsnijden, die zy meest schadelijk zullen zien, op datse zoo te lichter de stemmen des Volks voor zich mogen winnen. En elders spreekt hy aldus / (m) In de Feestdagen niet aan te neemen woude ik wel, dat gylieden volstandiger waart, nochtans zoo dat gy niet van alle dingen en twistedet. Ook kan ik toestaan / ’t geen D. Voetius hier van zegt op vele plaatsen / (n) {159} dat ieder privaat Leeraar niet en magh dezelve na zijn goetvinden afschaffen / en wech neemen.

(l) In Epist. ad Mensonem Poppium. Anno. 1559.

(m) In Epist. ad Mompelgartenses. Anno 1543.

(n) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1327, 1345. Polit. Eccles. Part. I. Lib. IV. Pag. 851.

Secondly. I concede that an individual cannot abolish these days on his own: for to do such a thing is an act that should be performed by more people together. It would be good for the ministers to bring this matter before their church councils, and before the classes and synods, to see if they could agree on the abolition of those days.

And so I approve of what the great Calvin says: (l) “It is desirable,” he says, “that few holy days besides the Lord’s Day should be observed. For however much the remnants of superstition are removed from our midst, people will always be inclined more than enough towards this fault. But now the majority want to cherish Popery with the celebrated days. Nevertheless, to prevent discord, one must ensure that no one, by abolishing the feast days on his own authority, stirs up a misguided zeal; but those who desire to cure this evil should work to bring their brothers to the same agreement. If this cannot be achieved, then let each person, as far as can be done without tumult, gradually cut away from the excessive number those feast days which they see as most harmful, so that they may the more easily win the people’s support for themselves.” And elsewhere he speaks thus: (m) “In the matter of not adopting the feast days, I would like you to be more resolute, yet in such a way that you do not quarrel over everything.”

I can also agree with what Dr. Voetius says about this in many places: (n) that each private minister may not abolish and remove them according to his own discretion.

(l) In Epistle to Menso Poppius, in the year 1559.

(m) In Epistle to the Church of Montbéliard, in the year 1543.

(n) Select Disputations, Part 3, Pages 1327 and 1345; Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 4, Page 851.

Ten darden. Het en moet geen privaat afschaffen gerekent worden / zoo een Leeraar tegen de superstitieuze onderhouding dier Dagen predikt en schrijft / en dat niet, alleen / maar ook indien hy overtuigt zijnde in zijn Conscientie / dat zulker dagen onderhouding hier en nu ongeoorloft is / immers twijffelachtig zijnde / of hy langer die gewoonte magh stijven met zijn exempel / effectivelijk zich onttrekt / van als dan publijk te prediken / ofte ter kerke te komen; nedemaal hy tegen zijn Conscienty niets doen kan noch magh / ook niet met een twijffelachtige Conscienty; Dit zou geen daadt van afschaffing zijn / maar een particuliere onttrekking van hemzelven / en van zijn dienst; de Gemeinte zou voor die tijdt zoo lang door een ander Leeraar kunnen gedient worden / dewelke daar in zoo geen zwarigheidt als noch mocht vinden; meint iemant dat zulks na te laten een zwakheidt is / die verdragt deze zwakheidt / en noeme het geen hoogmoet noch meesterschap / ofte iets diergelijks.

Thirdly. It must not be considered a private abolition if a minister preaches and writes against the superstitious observance of those days. And not only that, but also if, being convinced in his conscience that the observance of such days here and now is impermissible, or at least being doubtful whether he may longer reinforce that custom with his example, he effectively withdraws himself from then on from preaching publicly or from coming to church; especially since he can and may do nothing against his conscience, nor with a doubtful conscience. This would not be an act of abolition, but a private withdrawal of himself and his service. The congregation could for that time be served by another minister who might as yet find no such difficulty in it. If anyone thinks that refraining from this is a weakness, let him bear with this weakness, and not call it arrogance or domineering, or anything of the kind.

Ten vierden. Al nam men nu de Feestdagen wech / die te voren zoo lang verdragen zijn / men zou alzoo geen schande aandoen aan de voorige Leeraars: Want daar zijn wel in ’t begin veel meer andere dingen verdragen / die daar na slichtelijk zijn wech genoomen /gelijk (o) by exempel / het jaarlijksche verklaren van de Dominicale Texten in ’t rondt / de Lijk-predikatien / ’t uit geven van de Apocrijphe Boeken met den Bijbel / het gebruik van Orgels in den Godsdienst / het bedienen des Doops / buiten kerkelijke samenkomsten / etc. Deze dingen zijn verdragen tot den Dag der verbetering / en altijdt houdt de Kerk de macht / om deze blekken der Kerke wech te nemen; Ik zegge, (p) zegt Voetius, dat de macht, en vryheidt, van de onderhouding dier Dagen, hoewel eertijdts en tot noch toe door de Wet der liefde en voor {160} zichtigheidt bepaalt, na te laten, de Neerlantiche Kerken geduurig toe komt, zoo dikwils als zy dat nuttiglijk zullen oordeelen te kunnen geschieden; Dit is de gemeene Theologie der Gereformeerde. En dat men daar mede de hoorige Leeraars geen dwaling verwijt / erkent zelfs (q) de Paus van Romen / en de paapsche Concilien: Want die hebben zelfs Feestdagen wel een ingestelt / en lang onderhouden/ afgeschaft en wech genomen / als de Gemeinte schadelijk.

(o) Vide Voetium Dispp. Select. Part. III. Pag. 1313.

(p) Ubi supra Pag. 1345. Vide Dispp. Select. Part. II. Pag. 50.

(q) Vide Hoornbeek Examen Bullæ de Festis. Pag. 210, &, 211.

Fourthly. Even if one were to remove the feast days that have been tolerated for so long, one would not thereby bring shame upon the previous ministers. For in the beginning, many other things were tolerated that were later simply removed, such as (o) for example: the annual cyclical explanation of the Dominical texts, funeral sermons, the publishing of the Apocryphal books with the Bible, the use of organs in worship, the administration of baptism outside of church gatherings, etc. These things were tolerated until the day of improvement, and the Church always retains the power to remove these blemishes from the Church.

“I say,” (p) says Voetius, “that the power and freedom to discontinue the observance of those days, although previously and until now regulated by the law of love and prudence, continually belongs to the Dutch Churches, as often as they shall judge it can beneficially be done. This is the common theology of the Reformed.”

And that one does not thereby accuse the former ministers of error is acknowledged even by (q) the Pope of Rome and the Papal councils. For they themselves have indeed instituted feast days, observed them for a long time, and then abolished and removed them when they were found harmful to the community.

(o) See Voetius, Select Disputations, Part 3, Page 1313.

(p) As above, Page 1345. See Select Disputations, Part 2, Page 50.

(q) See Hoornbeeck, Examination of the Bull, concerning Feast Days, Page 210, 211.

Ten vijfden. Hoewel het best ware / dat alle de Leeraars in den Lande samen quamen / ja alle de Belijders daar in samen spanden, datse deze overblijfsels van superstitie uit het midden des Landts mochten wech doen (gelijk dan mijn wensch is / dat elk een in zijn plaats en gelegentheidt zijn best daar toe doe / en contribuere met raadt en daadt / om deze Hoogten uit het midden weg te doen; dat d’ Overheden het hare doen / de Leeraars en Opzienders der Kerke het hare / en alle de Lidtmaten der Kerke het hare / op dat alzoo deze afschaffing eenparigen met goede vrede geschiede / gelijk die afschaffing soo solemneel en eendrachtelijk geschiet is in Engelandt over dartig Jaaren / wanneer de (r) Leeraars / zoo Independenten als Presbyterianen samen raadt pleegden / hoe gemeender handt de Feestdagen / en in ’t bijzonder ook het Kersmis-feest te niet te doen) nochtans is ’t niet noodig / dat men wachte na een Nationaal Synode / als of men niet eer machte ofte konde deze dagen wech doen; want zulken Synode macht noch in vele Jaren niet gehouden worden / gelijk ’er in vijftig Jaar in Nederlandt zulken Synode niet en is geweest; Het is ieder Kerke / ieder Classis / ieder Synode geoorloft / op een gevoeglijke wijze met d’ eerste gelegentheidt zich van deze last te ontslaan / en dit gebrek wech te nemen; want gelijk wy boven gehoort hebben / d’ onderhouding van de Feestdagen is een aanhangsel ofte byvoegsel {161} / dat van buiten door het dringen en dreygen der Overheden is opgenomen / tegen het hert hert en zin van de Kerk; der halven die daar vry van worden / magh d’ eerste tijt de beste neemen / en na niemant wachten / en niemant zou hem die vryheidt benijden ofte verhinderen. Dit is ’t geen mijn hooggeëerde Meester Voetius elders aldus uitdrukt. (s) De onderhouding van die Canones ofte liever bijvoegsels, die niet en zijn vonden van de Kerk, noch uit desselfs herte opgekomen, maar van elders als lasten opgeleit, en van de Kerk tegen haar wil ingelaten, op dat zy niet zoude missen de zoo lange begeerde en gehoopte goetkeuring van de geheele Kerken-ordening, kan ider particuliere Kerk, ofte elke Classis, ofte elke particuliere Synode, op de eerste gelegentheidt die komt, nalaaten ofte af-breeken; en met wettige aanhoudingen en tussenspraken, de hulp van de hoogste Machten verzoeken, en de Conscientien der gener, die tegenstaan, onderrichten; zelfs niet een uur wachtende na een Besluit ofte Canon van een Nationaal Synode; wiens samenroeping by ons na is gelijk den Elias der Jooden, den welken zy in twijffelachtige en duistere zaken met dat gemeene spreekwoordt, Elias zal komen, te vergeefs verwachten. Zoo heeft het Zeeuwsche Synode de niet onderhouding van dat byvoegsel, van het zitten van politijke Gedeputeerde in de samenkomsten des Kerkenraadts, ernstig aangedrongen; en door de tussenspraak van zijn Hoogheidt den Prins van Orangien, Willem de Tweede, van de Heeren Staaten verworven. d’ Uitvoering van dat zelve lastige en onaangenaame bijvoegsel heeft het Noort-Hollandtsche Synode van Enkhuysen in ’t Jaar 1632. van de Kerk van Amsterdam willen afwenden, maar zy heeft het niet verkregen, &c.

(r) Joh. Beverley Examen de Independ. Pag. 18.

(s) Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 279.

Fifthly. Although it would be best if all the ministers in the country came together, indeed if all the professors [of the faith] worked together, to remove these remnants of superstition from the midst of the land (just as it is my wish that everyone in his place and according to his opportunity does his best for this, and contributes with counsel and deed to remove these High Places from our midst; that the authorities do their part, the ministers and overseers of the church do theirs, and all the members of the church do theirs, so that this abolition may happen unanimously and in good peace, as that abolition was carried out so solemnly and harmoniously in England over thirty years ago, when the (r) ministers, both Independents and Presbyterians, took counsel together on how to abolish the feast days with a common hand, and in particular the Christmas festival), nevertheless it is not necessary to wait for a National Synod, as if one did not have the power or ability to remove these days sooner. For such a synod may not be held for many years, just as no such synod has been held in the Netherlands for fifty years.

It is permitted for every church, every classis, every particular synod, in a suitable manner at the first opportunity, to free itself from this burden and remove this defect. For, as we have heard above, the observance of the feast days is an appendage or addition that was adopted from outside through the pressure and threats of the authorities, against the heart and mind of the church. Therefore, those who wish to be free of it may take the first best time, and wait for no one, and no one should envy or hinder them that freedom.

This is what my highly honoured Master Voetius expresses elsewhere thus: (s) “The observance of those canons, or rather additions, which were not founded by the church, nor arose from its own heart, but were imposed as burdens from elsewhere and admitted by the church against its will, so that it would not miss the long-desired and hoped-for approval of the whole church order, can be discontinued or broken off by any particular church, or each classis, or each particular synod, at the first opportunity that arises; and with lawful petitions and interventions, seek the help of the highest Powers, and instruct the consciences of those who oppose, without even waiting an hour for a decree or canon of a National Synod – the convening of which is as uncertain for us as the Elijah of the Jews, whom they await in vain with that common saying in doubtful and obscure matters: ‘Elijah will come.’ Thus, the Zeeland Synod earnestly urged the non-observance of that addition, namely the sitting of political deputies in the meetings of the church council; and through the intervention of His Highness the Prince of Orange, William the Second, obtained it from the Lords States. The North Holland Synod of Enkhuizen in the year 1632 wanted to avert the implementation of that same burdensome and unpleasant addition from the church of Amsterdam, but it did not obtain it, etc.”

(r) Johan van Beverwijck, Examination of Independency, Page 18. [This is a tentative attribution. I have been unable to locate the referenced work.]

(s) Ecclesiastical Polity, Part. 1, Book 2, Page 279.

Ten sesden, Den regel van de Rechten / die men hier by brenght / om te verhinderen / dat een Kerk alleen niet zou zich vry maken van de Feestdagen / naamlijk / Door welke {162} macht iets opgelegt is, moet het ook wech genomen worden, kan hier niet gelden / dewijl deze dagen niet zijn van zelfs opgelegt door de Synoden / maar alleen verdragen / om datze die toen noch niet konden weeren; even gelijk ’t Jus Patronatus, en ’t zitten der Overheden in de Kerkenraadt / dit toont den voornoemden Man Godts Voetius aldus; (t) Van geen Theologant zouden die toevoegsels van ’t Jus Patronatus, en van ’t toelaten van ’t zitten in de Kerkenraadt, ende diergelijke, betaamlijk aangehaalt, veel min gedrongen moeten worden, allerminst eeinge Kerk tegen haar dank, door voorwending van de authoriteit van het Nationale Synode, opgeleght worden; zoo dat het haar niet geoorloft zou zijn, haar vryheidt hier te gebruiken, ofte iets daar voor te zeggen, ofte te beproeven, en dat tot beter stichting, ten ware voorgegaan zou zijn een algemeene bevryding en loslating van dit tweederley jok of last, en dat van alle de Neerlantsche Kerken in een Nationaal Synode vergadert, door een formeele herroeping, ofte uitwissing, en contrary besluit. En hier en gelt N. B. de Regel niet, door welke macht en formaliteit iets gestelt is, door de zelve alleen moet het afgeschaft en verandert worden. Dewijle deze dingen van de aangehaalde Synoden noch gevonden, noch geraden, noch ingegeven zijn; ja niet van zelfs toegelaten; veel min datse zoodanige dingen uit kracht van de beveelen ofte begeertens van Classen, ofte provinciale Synoden hebben moeten handelen ofte bepalen; zy zijn alleen verdragen, dewijl zy, ’t geen van een grooter gewelt was opgeleit, niet konden wech nemen, om grooter quaadt te vermijden, en om ’t goede van de approbatie ende bevestiging van de gemeene Kerken-ordening van alle de Provincien van Nederlandt te verkrijgen. Indien dan eenige bijzondere Kerk tot noch toe vry is geweest van deze en andere dingen, die door de machtige ofte door de geweldige gewoonte {163} zijn opgeleit; ofte indien eenige Kerk die onder ’t Jok is, haar vrijmaking en vrijheidt door allerley wettige middelen zoekt, dat moet haar niet qualijk afgenomen worden, ende zy en moet niet van de nabuurige Kerken tot dit gebrek wederom getrokken, en zelfs niet een oogenblik daar in gehouden worden.

(t) Dispp. Select. Part. IV. Pag. 759.

Sixthly, the rule of law that is brought forward here to prevent a church from independently freeing itself from the feast days, – namely, “By whatever authority something is imposed, by that same authority it must also be removed,” – cannot apply in this case, because these days were not imposed by the synods themselves, but only tolerated because they could not prevent them at the time. This is exactly like the Jus Patronatus [the right of patronage] and the sitting of civil authorities in the church council.

The aforementioned man of God, Voetius, explains it thus: (t) “No theologian should fittingly cite, much less insist upon, those additions concerning the Jus Patronatus and the allowance for [civil authorities] to sit in the church council, and similar matters; least of all should they be imposed upon any church against its will under the pretext of the authority of the National Synod. It should not be forbidden for a church to use its freedom in this matter, to speak up, or to attempt [a change] for the sake of better edification, unless a general liberation and release from this twofold yoke or burden had first been achieved by all the Dutch churches assembled in a National Synod through a formal revocation, deletion, and contrary decree. And (note well) the rule does not apply here: ‘By whatever authority and formality something was established, by that same authority alone it must be abolished and changed.’ This is because these things were neither instituted, nor advised, nor introduced by the cited synods; indeed, they were not even willingly permitted. Much less did [the churches] have to adopt or confirm such things by force of the commands or requests of classes or provincial synods. They were only tolerated because they could not remove what was imposed by a greater power, in order to avoid a greater evil and to obtain the benefit of the approval and confirmation of the common church order by all the provinces of the Netherlands. Therefore, if any particular church has remained free until now from these and other things imposed by the powerful or by violent custom; or if any church that is under the yoke seeks its liberation and freedom through all lawful means, this should not be held against it. Nor should it be pulled back into this defect by neighbouring churches, or even be kept in it for a moment.”

(t) Select Disputations, Part 4, Page 759.

 

[MW]

[The first five answers to the 4th objection, that the Church is to submit to the Christian government which has instituted the feast days. It includes a good treatment of the limitation of civil power in religious things, the authority of God's law, and the duty of the church to instruct those in authority.]

De vierde Tegenwerping. De Christelijke Overheidt in Neerlandt verstaat het zoo niet, dat men de Feestdagen zou afschaffen, in tegendeel zy willen, dat die zouden geheyligt worden, en verbieden daarom het werken op die dagen, op zekere Pœnen; en zonder haar consent kan noch magh die afschaffing niet geschieden; of anders zou de achting en authoriteit der Overheden by ’t Volk verkleint worden, en wel lichtelijk eeenige scheuring komen; Daarom ook de Reformateurs, en onder andere (v) Bucerus, vereisschen, dat men ’t consent van de Kerk niet alleen, maar ook der Overheden tot die afschaffing moet hebben; En dit heeft het Nationale Synode van Dordrecht des Jaars 1578. bewogen, de Leeraars op te leggen als dan te Prediken, nademaal zy zagen en bevonden, niet tegen staande haar contrarie refolutie en besluit, genomen in ’t Jaar 1574. dat, gelijk zy zelfs zeggen Art. 75. door Authoriteit van de Overheidt onderhouden wierden eenige Feestdagen, den Christdag met de navolgende, den tweeden Paaschdag, en tweeden Pinxterdag, en Nieuwejaarsdag, en Hemelvaartsdag.

(v) In Math. Pag. 119.

The fourth objection. The Christian Government in the Netherlands does not understand it in such a way that the holidays should be abolished. On the contrary, they wish that they should be sanctified, and therefore forbid working on those days, under certain penalties; and without its consent, this abolition cannot and may not take place. Otherwise, the respect and authority of the Government among the People would be diminished, and some division might easily arise. Therefore, the Reformers, and among others (v) Bucer, require that for this abolition one must have not only the consent of the Church, but also of the Government. And this is what moved the National Synod of Dordrecht in the year 1578 to impose upon the Ministers to preach accordingly, since they saw and found, notwithstanding their contrary resolution and decision taken in the year 1574, that, as they themselves say (Art. 75), by the Authority of the Government, some holidays were observed: Christmas Day with the following, the second Easter Day, and the second Whitsunday, and New Year’s Day, and Ascension Day.

(v) On Matthew, Page 119.

Ik antwoorde. Deze Tegenwerping schijnt krachtig te zijn / om dat den wereltlijken arm daar by is / maar die hebben leeren vreezen het Woordt / en den Heere / die Ziel en Lichaam kan verderven in de Hel / zullen daar mede niet verzet zijn; Ik heb niet weinige dingen daar op te zeggen. Ik antwoorde dan /

Voor eerst. Indien het onderhouden der Feestdagen / ergerlijk is / met Gods Wet niet over een komt / immers een {164} schijn des quaadts heeft / gelijk wy dat boven hebben getoont / en meer als dat; zoo kan ’t bevel der Overheden noch Leeraars noch Onderdanen verbinden / om Feestdagen te houden / noch de zelve van zonde vry stellen / als zy die evenwel onderhouden; ’t geen ongeoorloft is / en niet en sticht voor ’t gebodt der Overheden / kan daar na door ’t gebodt der zelven met geoorloft ofte stichtelijk worden; haar geboden veranderen de natuur der zaken niet, immers geen menschelijk gebodt kan de kracht van Godts Wet wech nemen / noch onze verbintenis / die wy aan Godt en aan onzen naasten hebben / verminderen. Ergernis te geven / ofte iets te doen dat een schijn des quaadts heeft / is in Godts Wet / die een Wet der liefde is / verboden; geen Overheidts gebot / al was ’t met bedreiging van de doodt / kan dit Gebodt Godts te niete doen / of de mensch vryheidt geven / om tegen Godts Wet te doen; zoo en mochten noch wilden de dry Mergezellen van Daniel niet nedervallen en aanbidden / op het geboot des Konings; want zulken doen zou ten minsten een schijn van quaadt gehadt hebben; zoo wilde Daniel zijn vensters openen als hy badt / om niet te schijnen te gehoorzamen aan dat onrechtvaardige Gebodt des Konings / waar door hy ergernis zou gegeven hebben, Zoo leeren wy van vele Martelaars / ten tijde van de tiende Vervolging / datse op het bevel der Overheden / zelfs om haar leven vry te krijgen / niet een briefjen publijklijk wilden geven aan de Heeren Dienaars / ofte lage Overheden/ op dat andere daar uit niet zouden besluyten / datse den Bijbel over gaven / derhalven zou het gebodt der Overheden by ons niet moeten gelden; dewijl wy weten / dat ’er door d’ onderhouding deze dagen noch steedts ergernis komt; Want gelijk Amesius wel zegt / (x) Geen menschelijke authoriteit kan wech nemen, dat het geen: ergernis zy, ’t geen andersins ergernis zou zijn, ofte dat een gegeven ergernis geen zonde zij: Want geen mensch kan of over de liefde ende over onze Conscientien gebieden, ofte staan voor ’t perikel van gegevene ergernis.

(x) Casus Conscientiæ. Lib. V. Cap. II. qu. 6. § 6.

First, if the observance of feast days is offensive, does not agree with God’s Law, or at least has an appearance of evil (as we have shown above, and more than that), then the command of the authorities can bind neither ministers nor subjects to observe feast days, nor acquit them of sin if they observe them nonetheless. That which is unlawful and does not edify cannot thereafter be made lawful or edifying by the command of the authorities. Their commands do not change the nature of things. Indeed, no human command can remove the force of God’s Law, nor diminish our obligation which we have to God and to our neighbour.

To give offence, or to do something that has an appearance of evil, is forbidden in God’s Law, which is a law of love. No command of the authorities, even if it were with the threat of death, can nullify this command of God or give man the freedom to act against God’s Law. Thus, the three companions of Daniel neither dared nor wished to fall down and worship on the king’s command, for such an act would have at least had an appearance of evil. Similarly, Daniel wanted to open his windows when he prayed, so as not to appear to obey that unjust command of the king, through which he would have given offence. Thus we learn from many martyrs at the time of the tenth persecution that, on the command of the authorities (even to save their lives), they did not wish to publicly hand over a letter to the magistrates or lower authorities, lest others conclude from it that they had surrendered the Bible.

Therefore, the command of the authorities should not be valid for us, since we know that through the observance of these days, offence still arises. For as Ames rightly says (x): “No human authority can remove the fact that something which would otherwise be offensive is not offensive, or that a given offence is not a sin. For no man can either command over love and over our consciences, or stand against the peril of giving offence.”

(x) Cases of Conscience, Book 5, Chap. 2, Quest. 6, § 6.

{165} Ten anderen. Als de Overheden deze Feestdagen gebiedende te heyligen / niet en worden gehoorzaamt / zoo zal haar achting en authoriteit / die haar toe komt / niet verminderen: Want zy moeten maar in den Heere gehoorzaamt worden / dat is zoo veel als de Wet Godts toe laat / naamlijk in het geen geoorloft is / en geen ergernis geeft; zelfs Godts stellige ofte bevestigende geboden verbinden niet in zommige gevallen / veel min moeten of kunnen de geboden van Menschen in geval van ergernis verbinden. Immers indien daar door / dat men de Feestdagen niet en houdt / ja ook ’t Volk contrary leert / eenige verkleining over der Overheden authoriteit komt / dat hebben zy haar zelven toe te schrijven / en niet aan ’t doen der Leeraren ofte Onderdanen; ’t is het oogmerk niet van het werk en van de werkers / haar gezag te verkleinen; zoo ’t geschiedt / ’t is by toeval; de Gemeinte doet / wat zy moet doen; Laat nu de Overheden zelfs oordeelen / of het niet recht is / dat men God meer gehoozaamt dan de menschen; dat men om ergernis van eenige te vermijden / ’t welk van Godt voor zoo grooten zonde gerekent wordt / zich onthout van ’t onderhouden der Feestdagen / dan dat men de Overheidt opvolgt in een zaak / die niet noodzaaklijk is / en die ten minsten een schijn van quaadt heeft? Behalven dat ook de ledigheidt ten deele zoude geboden /en ’t werken verboden worden / op dagen / daar van de Heere gezegt heeft / zes Dagen zulje arbeyden.

Secondly. If the Governments, commanding these feast days to be sanctified, are not obeyed, their respect and authority, which is due to them, will not diminish. For they are to be obeyed only in the Lord, that is, as much as the Law of God permits, namely in that which is lawful and gives no offence. Indeed, God’s positive or affirmative commandments do not bind in some cases, much less must or can the commandments of Men bind in case of offence.

Moreover, if through the non-observance of the feast days, or even through teaching the people contrary to it, any diminution of the Government’s authority occurs, that is to be attributed to themselves, and not to the actions of the Ministers or Subjects. It is not the aim of the work and of the workers to diminish their authority. If it happens, it is by accident; the Community does what it must do. Let now the Governments themselves judge whether it is not right that one should obey God more than men; that, to avoid giving offence to some – which is accounted by God so great a sin – one refrains from observing the feast days, rather than following the Government in a matter which is not necessary and which at the very least has an appearance of evil? Besides, idleness would in part be commanded, and work forbidden, on days of which the Lord has said, “Six days shalt thou labour.”

Ten darden. Dat de Overheden het zoo niet verstaan / dat men die Dagen zal afschaffen / moet ons weinigh bewegen; wanneer maar de Leeraars en Opzienders des Kerke het zoo verstaan / en uit Godts Woordt kunnen bewijzen: Want der Overheden oordeel in zaken van de Religie / is maar een volgend oordeel / maar ’t oordeel der Leeraren is in dezen voorgaande / publijk / en authoritatief; want zy zijn de Doorgangers en Leidtslieden / en Uitdeelders der Verborgentheden / en Uitleggers der Heilige Schrift / aan welke de bediening der verzoening / en der Sleutelen van ’t Koninkrijk der Hemelen / door godiijk recht is toe vertrouwt; hare lippen zouden de wetenschap bewaren / uit haren mondt {166} zou men de Wet zoeken / en niet met haar twisten. Dat den Overheden geen publijk bepalend oordeel over de zaken des Godsdiensts toe komt / hebben (y) verscheydene Theologanten klaar genog doen blijken.

(y) Vide Apollonium de Jure Magistratus, &c. Part. I. Pag. 252, &c. Voetium Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. P. 907, &c.

Thirdly. That the Authorities do not understand it in such a way as to abolish those Days should concern us little; provided that the Ministers and Overseers of the Church understand it so, and can prove it from God’s Word. For the judgment of the Authorities in matters of Religion is only a subsequent judgment, but the judgment of the Ministers in this is preceding, public, and authoritative. For they are the Administrators and Guides, and Dispensers of the Mysteries, and Interpreters of the Holy Scripture, to whom the ministry of reconciliation and the Keys of the Kingdom of Heaven are entrusted by divine right. Their lips should preserve knowledge; from their mouth one should seek the Law, and not dispute with them.

That no public, definitive judgment concerning the matters of Religion belongs to the Authorities, has been clearly enough shown by (y) various Theologians.

(y) See Apollonius, On the Right of the Magistrate, etc., Part 1, Page 252, etc. Voetius, Ecclestical Polity, Part 1, Book 2, Page 907, etc.

Ten vierden. d’ Overheden verstaan ook / dat ’er Kermissen zullen gehouden worden / zijnde zulke vruchtbare Moeders van zoo veel grouwelen (datse die ’t verleden Jaar ende dit Jaar hebben opgeschreven / was maar om de ongelegentheidt des tijdts; niet om dat Godts Toorn ook over dien grouwel der Kermissen tegen ’t Landt brandt) dat ’er Lombaerden in de Steden zullen gehouden worden / ook wel Comedien zomtijdts gespeelt worden / dat ’er Broederschappen van Maria / Collegien van Wereltsche Canonijken / en andere diergelijke paapsche overblijfsels door Gereformeerde zullen gehouden worden / dat Jooden en Socinianen haren lasterlijken Godsdienst plegen; Wat wonder datse ook zouden goet vinden / dat men Feestdagen zoude houden / maar gelijk men zich in ’t eene niet laat door de Overheden brengen tot een zondig stilzwijgen ofte betrachting / zoo zou men ook in ’t andere niet doen; wil men geen Kermisdagen houden / die d’ Overheden / al zijnze Gereformeerde / ordonneren en approberen; waarom zou men andere heilige Dagen ofte Vierdagen houden? En wat reden heeft men te ontzien ’t goetvinden der Overheden ontrent de Feestdagen / daar men ziet / datse zelfs niet quaadt keuren / maar houden en koesteren de Kermis-feesten, welke de (z) Zuidt hollandtsche Synoden, zoo lang gewenst hebben / dat afgeschaft waren / ja tegen welke de verstandige onder ’t Pausdom zelfs zeer zich gekant hebben; zoo had den Cardinaal Reginaldus Polus in Engelandt dit besluit gestelt; (a) Op dat op de Hoogtijden van de inwyingen der Kerken, die wy na de oude gewoonte van dit Rijk over al op den eersten Rustdagh {167} van de maandt October willen gehouden hebben, wech genomen worde de prophane en ongodsdienstige gewoonte van ’t gemeene Volk, van ijdele vertooningen te doen, brasseryen, danseryen, en andere diergelijke dingen aan te richten, zoo stellen wy, dat de Bisschoppen vlijtig toezien, dat voortaan niets zoodanig op dien dagh ofte andere Feestdagen geschiede: Maar dat het Volk devoot bezig zy, in de godlijke diensten te hooren: Maar datse de ongehoorzame door kerkelijke Censuren, en andere remedien van rechten, ook ingeroepen hebbende, zoo ’t noodig zal zijn, de hulp van den wereltlijken arm bedwingen. Tot zulken Cardinaals Reformatie is men in ons Landt / zoo ’t wel schijnt / noch niet gekomen.

(z) Van der Goude in ’t Iaar 1589. van Woerden in ’t Iaer 1604.

(a) In Reformat. Angliæ. A. 1556. Decret. 102.

Fourthly. The Authorities also understand that there shall be Kermises [church fairs] held, which are such fertile mothers of so many abominations (that those who recorded them last year and this year did so only because of the inopportuneness of the time, not because God’s wrath also blazes against the land over that abomination of the Kermises), that there shall be Lombards [moneylenders] in the cities, that Comedies [plays] shall also sometimes be performed in the summer, that there shall be Brotherhoods of Mary, Colleges of Worldly Canons, and other such Popish remnants maintained by the Reformed, that Jews and Socinians practice their blasphemous religion. What wonder is it that they would also deem it good that feast days should be kept? But just as in the one case, one does not let oneself be led by the Authorities into a sinful silence or observance, so one should not do so in the other either. If one wishes not to keep the Kermis-days, which the Authorities, even though they are Reformed, ordain and approve, why should one keep other holy days or celebration days?

And what reason does one have to heed the approval of the Authorities concerning the feast days, when one sees that they themselves do not consider it wrong, but maintain and cherish the Kermis-feasts, which the (z) South Holland Synods have for so long desired to be abolished, and indeed, against which the sensible men even under the Papacy have strongly opposed? Thus, Cardinal Reginald Pole in England had made this decree: (a) “So that on the High Holy Times of the dedications of the Churches, which we, according to the old custom of this Realm, wish to be kept everywhere on the first Rest-day of the month of October, the profane and ungodly custom of the common people – of making vain shows, carousals, dances, and arranging other such things – may be taken away, we decree that the Bishops diligently see to it that henceforth nothing of such a kind shall happen on that day or other Feast-days: but that the people be devoutly occupied in hearing the divine services; and that they restrain the disobedient by ecclesiastical censures, and other legal remedies, also having called upon, if it shall be necessary, the help of the secular arm.” To such a Cardinal’s Reformation, in our country, it seems, we have not yet come.

(z) Van der Goude in the Year 1589; van Woerden in the Year 1604.

(a) In the Reformation of England. Year 1556. Decree 102.

Ten vijfden. Men moet de christelijke Overheden / welke de Feestdagen hoog achten / en daarom dezelve willen geviert hebben / getrouwelijk en ernstelijk onderrichten / en uit des Heeren Naam vermanen / op datse de onderhouding deser dagen haar onderdanen niet als een last opleggen / noch het werken op die Werkendagen verbieden en verhinderen: ja de Leeraars zouden haar Overheden met ijver zoeken aan te zetten / om door ha ar politijke macht de uitterlijke viering en onderhouding dier dagen te verhinderen; Doch indien zy zoo veel niet kunnen te wege brengen bij de Overheden / zoo zouden zy evenwel door haar exempel ende getrouwe waarschouwingen de Schapen / haar toebetrouwt / volkomen zoeken af te brengen van zulke overblijfsels van den zuurdeessem en de superstitien der Papisten / en allesints voor te komen / dat de kerkelijke Macht op de politijke Magistraat niet mochte gepast worden, ’t welk zoo het Godt niet afkeere, (zegt (a) elders de wijse Voetius) na zich zou trek keneen nieuw Pausdom, Opperhoofdigheidt, Eerstheidt, kerkelijke Monarchie, en by gevolge een Antichristendom, veel slimmer dan ’t verkeert kerkelijke Antichristendom. Laat maar die dagen wettiglijk vernietigt en afgeschaft {168} worden door de kerkelijke (gelijk zulks geschiedt is in ’t Synode van Dorth / in ’t Jaat 1574.) dan en kunnen zy (zegt den zelven Leeraar (b) op een andere plaats) van de Overigheden aan de Kerken niet opgedrongen worden, of indien ’t gebeurt, datse aldus worden opgedrongen, zoo en zijn de Leeraren niet gehouden die wederom in te laten.

(a) Polit. Eccles. Part. I. Lib. I. Pag. 123.

(b) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1327.

Fifthly. The Christian Authorities, who hold the Feast Days in high regard and therefore wish to have them observed, must be faithfully and earnestly instructed and admonished in the Lord’s Name, so that they do not impose the observance of these days upon their subjects as a burden, nor forbid and hinder work on those working days. Indeed, the Ministers should zealously seek to urge the Authorities, through their civil power, to prevent the external observance and keeping of those days. Yet if they cannot achieve so much with the Authorities, they should nevertheless, by their example and faithful warnings, seek to completely dissuade the Sheep entrusted to them from such remnants of the leaven and the superstitions of the Papists, and to prevent in every way that ecclesiastical Power might be imposed upon the civil Magistrate, which, “unless God prevents it” (says (a) elsewhere the wise Voetius), “would draw after it a new Papacy, Supremacy, Primacy, ecclesiastical Monarchy, and consequently an Antichristianity, much worse than the false ecclesiastical Antichristianity.” Only let those days “be lawfully annulled and abolished by the church” (as was done in the Synod of Dort, in the year 1574) “then they” (says the same Minister (b) in another place) “cannot be imposed upon the Churches by the Authorities, or if it happens that they are thus imposed, then the Ministers are not obliged to readmit them.”

(a) Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 1, Page 123.

(b) Select Disputations, Part 3, Page 1327.

 

[MW]

[The sixth answer to the 4th objection, that the Church is to submit to the Christian government which has instituted the feast days. This is a rather long section which demonstrates the manifold abuses of the civil government interfering in matters that belong to the church and subverting attempts at further reformation.]

Ten zesden. Wat belangt ’t Dordrechtse Synode van ’t Jaar 1578. ’t welk tegen haar voorgaande besluit / van ’t 1574. wegens de authoriteit en het dringen dez Overigheden heeft opgenomen en beslooten / dat de Leeraars op die gezeyde dagen zouden Prediken; ongeern en tegen haar wil en dank heeft zy vredeshalven dat zoo verdragen en gestelt / en nok zonder verandering van haar gevoelen over die dagen / waar van ik (c) hier boven gesproken heb. Tot bewijs waar van ik hier een Extract wil invoegen uit het Consistory-boek van Middelburg, ’t welk vertoont hoe men aldaar zich geforceert vond. 1574. 7. April., “Gelijck nu het Paschen-feest begint te genaken / en de Vlissingsche en Deersche die Hooghtijden noch onderhouden hadden / en noch van sins waren te onderhouden / was daerom besloten: Dewijl men sulks niet alleen tot Vlissingen en Vere; maar ook geheel Hollandt door / na ’t exempel van Zurich / ende Zwitsersche Kerken was onderhoudende / soo was het niet geraden / dat wy ’t alleen zouden afbreken, daarom zouden wy de verrysenisse in 4 sermoenen deelen / en twee dagen preken / doch voor ’t volk protesterende, dat het geen gebod Gods zy, maar een menschelijke instellinge van oude tijden, verhopende, men soude ’t een ander Jaar afschaffen. (Op de kant stondt/) het was alsoo gedaan, maar van vele wedersproken als Papistisch. 1574. 12. December. Aengaende den Christdagh / is besloten datmen na de Ordonnanrie des Synodi den selven achterwege late, predikende des Sondaeghs te voren van de geboorte Christi / ’t en sy {169} de Magistraet dat gebiede, en dat men dat als dan met protest doen sal. 1575. 7. December. Het heeft den Broederen goet gedacht dat men den tweeden Christdagh niet vieren sal, maar ongemerckt laten henen gaen.” Doch ik ben allesins van dat oordeel (en geve het in nader bedenken can vrome en verstandige Leeraars) dat terwijlen Godts zware plagen op den staat en Kerk van Nederlandt leggen / het bijzonderlijk tijdig en nuttig zoude zijn / om een gewenste Reformatie der Misusen onder ons te krijgen / zoo de Opzienders dez Kerke / de Classenen Synoden / met alle eerbiedigheidt / H. ijver / en vrymoedigheidt aan de Hooge Overheden gingen verzoeken / met bondige redenen / ook met gebeden en tranen / datse mochten goedtvinden en toestaan / dat de geestelijke Macht en Regering der Kerke volkomentlijk volgens Godts Ordonnantie mochte zijn / en blijven by de Kerk / en by de Opzienders der zelve; en dat haar E. E. aan zich maar mochten behouden / ’t geen de Chrislelijcke Overheden als Voedster-heeren der Kerke toekomt / het uitwendigh opzicht / en de behulpige bestieving ende bescherming der Kerke Christi / latende derhalven zelfs dat gene varen / ’t welk door de Synoden / hoewel tegen de borst / nochtans om beste en bredeshalven / is ingewilligt en toegelaten; op dat alzoo de Heere Jezus als Koning en Hooft en Wetgevez van de zichtbare Kerk alleen in ’t midden van ons worde erkent / en zijn macht door zijn Dienaars (die hy in de Kerk heeft gestelt) worde aangeleght / na zijn wil ende voorschrift. Want het is toch oogenschijnlijk / dat de Kerk veel schade lijdt / en heeft geleden / door dien de Overigheden zich ontrent de kerkelijke zaken te verre hebben ingesteken / tot terging van Godt de Heere; de droeve effecten en vruchten hebben veel Vroome doen zuchten / dat het gepretendeerde recht van Patronaatschap over vele Kerken gebruikt wordt; dat ’er Ambachts-heeren en Gedeputeerde van de Collegien in de verkiezing van Predikanten / Ouderlingen/ en Diakenen zijn gekomen / met twee dry en meer steammen; dat ’er in de Kerkenraden en Synoden politijke Commissarissen zijn zittende / om mede over de voorvallende {170} kerkelijke zaken te delibereren; “Dat ’er ontrent de verkiezinge der Leeraars is aangematight / ’t recht om goed ofte quaadt te keuren / aan te nemen ofte te verwerpen; ook dat men de macht heeft aangenomen / om de Synoden en Classen te verhinderen / over eenige gevallen die de Conscientie en des Kerks welstandt belangden / te delibereren / en te concluderen; en dat men aan de Kerk de Censure niet ten vollen vry heeft gelaten tegen de Sabbatschending / kaartspel / etc.” Van het laatste zal ik een bijzonder exempel dat noch versch is / verhalen; ’t is noch geen twee Jaren geleden (naamlijk in het Jaar 1671) dat een zekere voorname Classis in ons Landt (ziende dat wegens ’t verval in onze Kerk de dreygende plagen en oordeelen Godts meer naderden) onder andere dingen / die tot verbetering zouden strekhen / Oordeelde, en goedt vondt met eenparigheide van stemmen, uit een H. yver tot de eere van Godts H. Naam, ende opbouw van de Gemeinte Jesu Christi, in des Heerren vreeze (gelijk in de Resolutie staat) dat men alle Persoonen Ledematen van de Gemeinte zijnde, welke na ernstige vermaning in de profanatie van des Heeren Dagh voort gaan, kerkelijk tot afhouding van des Heeren H. Avontmaal zal vermogen te handelen; en wierden daar onder de verscheyde ontheyligers van den Sabbath ook genoemt / Die gene, welke iets zonder noodzaaklijkheidt verkoopen of koopen, en de Winkeliers daar toe lastig vallen, door bedreyging, van by haar niet meer te zullen om goedt komen, daar toe zoeken te dwingen, Soldaten exerceeren, scheeren, beesten verweiden; ook die met koetsen of wel anders langs straten en wegen onordentelijk ryden, voor ofte na de Predikatie, veel meer onder de zelve; ook zouden Censurabel zijn en kerkelijk gecensureert worden / dewelcke op den Sabbath bollen, kaatsen, keegelen, balslaan, ijserschieten, doelschieten, veel meer tuissen, met kaarten ofte teerlingen spelen; welke ook censurabel souden zijn, als soodanige dingen selfs op andere dagen van haar souden gepleegt worden, waar toe ook verstaan werd te behooren, die op des Heeren Dagh loopen vissen, jagen, {167*}[1] vogelschieten, en wat meer smaakt na soodanig onchristelijk bedrijf; alles (gelijk ’er wierd bogevoeght) tot kleynachtingh van Godts Eer, verwaarloosen van de middelen der Zaligheidt, suchten der getrouwe Leeraars, en waar door by ghevolgh des Heeren dierberen Zegen van sijn dierbare Kerk, ende van alle Ingeletenen des Landts, te meer moet wycken; dan ook die ghene, by dewelcke gevonden wordt gewoonlijke absentie van het Huys des Heeren, en tot ergernis van de Gemeinte verzuymig zijn, om te komen tot het gehoor des Woordts, als ook met ontijdige gastmalen, den Godsdienst na den middag verhinderen, of wel anders door ondienstig taselhouden zich hier toe onbequaam maken, waar door zy betoonen geen waren honger na de geestelijke Spijse harer Zielen te hebben. Deze resolutie en voorslagh des Classis wierdt zoo aan alle de onderhoorige Kerken gezonden / gedrukt zijnde; en wierat elke Kerk noch verzocht / haar goedt vinden dien aangaande in te brengen / om dit H. voornemen door algemeene toestemming des Kerken te meer te bekrachtigen; ook was daar bijgevoeght en beslooten / dat de Resolutie des E. Classis door de Dienaren des Woordts van de Stoel de Gemeinte zoude bekent gemaakt worden, en dat niet alleen toen voor de eerstemaal, maar ook jaarlijks van tijdt tot tijdt, opentlijk by gevolg alle de Leden der Gemeinte volkomene kennis mogten hebben; gelijk insgelijks deze Resolutie by alle Kerken in het Acte-boek souden worden geinsereert: ende souden de Visitatores ernstelijk vernemen, of dese dingen in goede ordre volgens het ooghmerk des Classis onderhouden wierden. Maar de Classis wierde van de Ghecommitteerde Raden aangheschreven het navolgende: Wy hebben met gheen minder opmerking als vervremding gezien ende gelesen zekeren Brief ende Resolutie des Classis van N. behelzende zekere pœnen, by deselve gedecreteert tegen Persoonen der Gemeinte, over het ontheyligen van des Heeren Dag, alhier gedrukt by Hendrik Smit, Boekverkooper op de Wal; niet wel konnende bevatten, door wat verkeerden {168*} ijver zulks voort vloeyt, als de welke wel hadden behooren onderricht te zijn, dat het decreteeren van dien niet U. E. maar de Heeren Staten van N. als de Souverainen van den Lande alleen toekomt; en terwijle alle zoodanige Schriften niet anders moeten worden aangezien, als voor doode letteren, dewelke uit haar zelven geen leven of beweginge konnen hebben, ten zy haar dezelve door de publijke authoriteit worden gegeven; dat ook daar inne worden gevonden verscheyde stellingen, die daar niet alleen laboreren ‘in materia & forma,’ maar mede directelijk aanloopen tegen de hoogste Regering, zoo hebben wy goedt gevonden de zelve gedrukte Exemplaren te doen ophalen, en den Drukker van dien wel expresselijk te gelasten, geene meer te drucken, veel min te verkoopen, op zekere pænen daar tegen te ordonneren; En dewijle dit een zaak is van de grootste importantie en consequentie, zoo hebben wy geresolveert, daar een point van beschryving van te maken, en ter naaster vergadering van de Heeren Staten van N. met de redenen en consideratien ter materie dienende, de respective Leden toe te zenden, om na rijpe examinatie van dien, zoodanig te worden gedelibereert, en geresolveert, als haar Ed. Mog. tot conservatie van haar gerechtigheidt, en maintien van der zelver hoogh gezagh zullen oordeelen te behooren. Inmiddels heeft het ons, om bijzondere redenen goedt gedacht, UE. aan te schrijven, en te ordonneren, om met dezelve aangevangene proceduuren niet te willen voort gaan, maar dezelve te stateren tot tijdt en wijlen haar Ed. Mog. nadere dispositie daar over magh wezen uitgebracht en gehoort; waar mede, Eerwaarde, Welgeleerde, zeer Godzalige, wy Uw EE. in Gods H. Bescherminge beveelen. In N. 11. Aug. 1671. Ter ordonnantie van de gecommitteerde Raden van de Staten van N. J. de H. De Heeren Staten vergadert zijnde resolveerden / de Classis haar Resolutien en Brief over deze zaak / af te vorderen; en wanneer de Classis om haar vryheid te behouden / een Remonstrantie in gaf / zoo {169*} wierdt haar die weder uitgegeven met eisch van gehoorzaamheidt; en een tweede Remonstrantie ingevende / wierden zy van de Staten geoordeelt / Onder eenige frivole, en gezochte Pretexten te trachten, te ontgaan, de voldoening van haar Ed. Mog. Resolutie, en daarom de vrymoedigheidt te nemen, daar over een tweede Remonstrantie te presenteren, niet tegenstaande dat zy door het weder uitgeven van de eerste wel hadden kunnen bemerken het misnoegen dat de Regeering over dezen uitstel neemt, en dat haar Ed. Mog. geen uitvluchten, maar een prompte gehoorsaamheit verwachten; gelijk zy aan haar wettige hooge Overigheit schuldig zijn, en haar Ed. Mog. ook het zelve tot hare de liberatien van nooden hebben. En wierdt derhalven goedt gevonden dat deze tweede Remonstrantie insgelijks zoude worden uitgegeven, en dat ook geen vordere Remonstrantien, Requesten, ofte Verzoeken, van de Classis van N. zouden werden aangenomen, noch ook de voorschreve Classis voortaan gekent voor Classis Synodaal van N. voor dat dezelve haar Ed. Mog. Resolutie geheelijk zouden hebben nagekomen en voldaan; referverende haar E. Mo. niet te min zoodanigen vorderen dispositie tegen de voorsz. Classis van N. in ’t gemeen, ofte eenig van dezelve in ’t bijzonder, als haar vordere onverhoopte ongehoorzaamheidt zoude meriteren; En werdt Extract van deze Resolutie gezonden aan de Classis / met last en ordre haar daar na te reguleren. Ten zelven dage / naamlijk den 26 September 1671. namen haar Ed. Mog. op het point selfs / deze Resolutie; Is goet gevonden en verstaan, de onderneminge des Classis van N. niet alleen by dezen te disadvoueren, maar ook de Resolutien by de zelve den 1 July en Augustus beyde laatfstleden genomen, mitsgaders den Brief waar door de eerstgenoemde Resolutie aan alle de Kerken onder de voorschreve Classis gesorteert, was afgezonden, en die te samen door de Heeren Gecommitteerde Raden zijn gedaan ophalen, te verklaren, zoo als die verklaart worden by dezen voor onwettig, nul, en van onwaarden, met last en ordre {170*} aan de voornoemde Classis en alle voorschreve Kerken, haar na de voorschrevene Resolutien en aanschryvens geensins te reguleren, ofte uit dien hoofde eenige kerkelijke Censuren te oeffenen, maar daar in alleen te volgen Gods H. Woordt, en de kerkelijke Ordres en Wetten, die de Heeren Staaten van N. als Christelijke Hooge Overigheidt, voormaals dien conform hebben laten concipieren, ende door haar Ed. Mog. authoriteit bekrachtight. Werdende de Heeren Gecommitteerde Raden niet alleen bedankt over ’t gene zy in dezen tot bewaring van de authoriteit van de Regeering, ende weringe van deze nieuwigheden ende indrachten hebben gedaan, maar ook by dezen verzocht, daar in by alle voorvallende occasien te willen continueren, en te bezorgen dat deze haar Ed. Mog. Resolutie werde gerespecteert, gehoorzaamt en nagekomen, daar en zoo ’t behoort. Tot welken einde dezelve aan de voornoemde Classis en Kerken zal worden toegezonden, met last en ordre, om haar daar na precijselijk te reguleren; als mede aan de dry andere Classen om te strekken tot der zelver narichtinge. (Laat nu een iegelijk uit die staaltjen afnemen / of niet de Reformatie allesins staat verhindert te worden / door der politiken aanmatigen van de hoogste Macht ontrent het kerkelijke.) Doch ik vinde het niet ongeraden hier noch in te voegen / ’t geen een vroom en beproeft Leeraar klagende over ’t schriklijke verval / en de ongestalte onser Kerke in Nederlandt / waar van hy vele Jaren lang niet alleen een oor-maar ook een oog-getuyge is geweest / noch onlangs onder andere ook daar over aan my geschreven heeft. Dit waren zijn woorden; Het is in ons gansche Landt een gemeen quaadt, dat de Heeren Magistraten zich Heeren en Meesters van de Kerk maken, aan zich trekkende, en met macht houdende, ’t geen eygentlijck het harderschap, de stichting, en de zorge der Zielen aangaat. Als voor exempel. 1. Hoe vele Dienaars in een Kerk zijn zullen, en vervolgens hoe veel opsichts, zorge en arbeids onder zulk of zulk een Volk van noode is. 2. Wat Dienaren daar zullen zijn, ’t welk gemelde Heeren weten te {171} effectueren, of door een gepretendeert recht van Patronaatschap op zommige plaatsen, of door verscheydene limitatien aan de Beroepers voor te schrijven: Of door vereiste voorgaande communicatie met haar Achtb. te houden, in welke het noodzaaklijk alles na haren zin moet uitvallen: Want het is als tussen een Leeuw, ende een Lam: Of door de ‘negative voix,’ of approbatie en reprobatie; door welke de deur zoo lang gesloten kan worden, tot dat de haren komt, die men den Kerkenraat, nu vermoeit door veelvuldigen afslagh, en omzwerven na zoo veel andere, ook den dienst gebrek hebbende, van achter af (en ’t is noch een groote weldaadt) te kennen geeft, of andersins: Of ook wel, door recht uit, en voren aan de Kerkenraadt bekent te maken, wat haar Ed. Achtb. meeninge zy, &c. 3. Wanneer, welke, hoe vele diensten, en oeffeningen te doen, in, voor en tot stichting der Gemeinte, als vasten, prediken, bidden, &c. dat enkelijk ’t Harderschap raakt. 4. Wat Collecten van de Gemeinte te eisschen voor d’ Armen, &c. Ziet dit is notoire meesterschap over ’s Heeren Erfdeel; waar van onder ons andere Kerken, als van de Ausburgsche, Mennoniten, &c. (die ook verdedight worden) ja de minste Gildens in onze Steden vry zijn. Hier komt by, dat dit Meesterschap zoo zeer misbruikt wort; invoege den dienst op verre na niet genoegh bezorght en wordt: Want wat zijn die Dienaren, om zoo veel Schapen te kennen, en na behooren te verzorgen, zoo veel Kerkgangers, roekeloose, en onrechtzinnige, &c. door vele listen, vonden, aanspraken, kundige bewerkingen tot Christi gemeinschap te brengen, &c. Item wat wor den ’er dagelijks al veele godzalige, geleerde, begaafde Leeraren, die met groote stichting en genoegen der Gemeinte, en vrome Heeren, daar zy zijn, haaren dienst betrachten, zonder eenige reden te geven, afgeslagen, hoewel by de Gemeinte na vele Gebeden wettelijk beroepen waren? En of noch in zekere plaatse daar by quam, dat welgemelte Heeren, vrome Leeraren zonder die aan {172} te spreken of te hooren, de Stadt ontzegt, en den Gemeinte afhandig gemaakt hadden, tot noch toe geen leedtwezen, (door herstel of anders) toonende; dat wel gemeene Heeren door hare gecommitteerde (benevens die van de Kerkenraadt) staande in onderhandeling met eenen beroepenen Leeraar, ende den zelven tijt van beraadt hebbende gegeven, geduurende den zelven tijdt van beraadt, den Kerkenraadt belast hadden, die handeling af te snijden, ende een ander te dispicieeren; dat W. G. Heeren ’t Kerkenboek uit de kas met macht bekomen hebbende, door haren Secretaris bestaan hadden, door te halen de optekening van zekere Resolutie Wettelijk genomen. Dat W. G. Heeren den Kerkenraadt verboden hadden, over eenige tellingen der Professoren of Studenten in de Academie te oordeelen, en de zelve (schoon Ledematen) daar over te censureren, en diergelijke, &c. Dus verre de klachten van dien Man Godts over ’t verval in dezen. Ik zegge dan noch tot besluit het ware nu recht tijdt / om aan onze Overheden op het vriendelijkste en krachtigste te verzoeken / datse de welstandt van de Kerk van Neerlandt / zijnde wegens haar verval en ongestalte zoo zwaar van Godt gedrukt / en noch gesdreight / zoo verre wilden zoeken en bevorderen / datse de Kerk haar eygen zaken wilden laten doen en bestellen / en dat volgens het Woordt / dewijl het toch ongetwijffelt is / (gelijk dat (d) verscheyde trouwe Mannen Godts uit den Woorde des Heeren en gezonde reden / hebben in ’t breede vertoont) dat den Overheden geen inwendige voorgaande en formeelbestierende kerkelijke Macht toekomt: Dan vertrouw ik / zullen zy ook het stuk der Feestdagen / wel eer de Kerke tegen haren dank en wil zoo over den halse gedrongen / laten ballen.

(c) Ziet, Pag. 119, 120, 140, 141.

(d) Walæus, Voetius, Triglandius, Revius, Apollonius, Gillespius, Rhetorfortis, &c.

Sixthly. What concerns the Synod of Dordrecht in the Year 1578, which, contrary to its preceding decree of 1574 regarding the authority and urging of the Magistrates, took up and decided that the Ministers should preach on the said days; reluctantly and against its will and inclination, for the sake of peace, it has tolerated and established it as such, and that without changing its opinion concerning those days, of which I have spoken above. As proof of which I wish to insert here an Extract from the Consistory-book of Middelburg, which shows how they found themselves compelled there.

“1574, April 7. Since the Easter feast now begins to approach, and those of Vlissingen and Veere, who had still observed the High Holidays and still intended to observe them, it was therefore resolved: Since such was observed not only in Vlissingen and Veere but also throughout all Holland, following the example of Zurich and the Swiss Churches, it was not advisable that we alone should abolish it; therefore we would divide the resurrection into four sermons and preach for two days, yet protesting to the people that it is not a command of God, but a human institution from ancient times, hoping that it would be abolished another Year.” (In the margin stood, “it was done so, but contradicted by many as Papistic.”

“1574, December 12. Concerning Christmas Day, it was resolved that, according to the Ordinance of the Synod, it should be omitted, preaching on the preceding Sunday about the birth of Christ, unless the Magistrate commands it, and that one should then do so with protest.”

“1575, December 7. The Brethren thought it good that the second Christmas Day shall not be celebrated, but let pass unnoticed.”

But I am entirely of that opinion (and submit it to the further consideration of pious and wise Ministers) that while God’s heavy plagues lie upon the state and Church of the Netherlands, it would be particularly timely and useful, in order to obtain a desired Reformation of the Abuses among us, if the Overseers of the Church, the Classes and Synods, with all reverence, holy zeal, and boldness, would go to the High Magistrates to request, with convincing reasons, also with prayers and tears, that they might see fit and permit that the spiritual Power and Government of the Church might completely, according to God’s Ordinance, be and remain with the Church, and with the Overseers of the same; and that their Honours might retain to themselves only that which belongs to Christian Magistrates as Nursing-Fathers of the Church, the external oversight, and the helpful administration and protection of the Church of Christ, relinquishing therefore even that which, through the Synods, though against their breast, yet for the sake of peace and breadth, was acquiesced to and allowed; so that thus the Lord Jesus, as King and Head and Lawgiver of the visible Church, alone may be acknowledged in our midst, and His power be exercised through His Servants (whom He has placed in the Church), according to His will and prescription. For it is indeed apparent that the Church suffers much damage, and has suffered, because the Magistrates have meddled too far in ecclesiastical matters, to the provocation of God the Lord.

The sad effects and fruits have caused many pious ones to sigh, that the pretended right of Patronage over many Churches is used; that there Lords of the Manor and Deputies of the Colleges have come into the election of Ministers, Elders, and Deacons, with two, three, and more votes; that there are political Commissioners sitting in the Church councils and Synods, to also deliberate on occurring ecclesiastical matters; “That concerning the election of Ministers, the right to approve or disapprove, to accept or reject, has been usurped; also that the power has been assumed to hinder the Synods and Classes from deliberating and concluding on some cases which concern the Conscience and the well-being of the Church; and that the Church has not been left fully free regarding the Censure against Sabbath-breaking, card-playing, etc.”

Of the last I will relate a particular example that is still fresh; it is not yet two years ago (namely in the Year 1671) that a certain prominent Classis in our Land (seeing that because of the decline in our Church the threatening plagues and judgments of God were approaching nearer) among other things, which would serve for improvement, “Judged, and found it good with unanimity of votes, from a holy zeal for the honour of God’s Holy Name, and the edification of the Congregation of Jesus Christ, in the fear of the Lord” (as stands in the Resolution) “that they would be able to deal ecclesiastically, to the withholding of the Lord’s Holy Supper, with all Persons being Members of the Congregation, who, after serious admonition, continue in the profanation of the Lord’s Day.” And among the various profaners of the Sabbath were also named: “Those who, without necessity, sell or buy something, and pester the Shopkeepers thereto, by threatening not to come for goods from them anymore, seek to compel them thereto; Soldiers exercising, shaving, pasturing beasts; also those who with coaches or otherwise ride disorderly along streets and roads, before or after the Sermon, much more during the same. Also would be Censurable” and ecclesiastically “censured: those who on the Sabbath play ball, tennis, skittles, hit balls, shoot on the ice, shoot at the target, much more gamble, play with cards or dice; who would also be censurable if such things were committed by them even on other days, to which was also understood to belong, those who on the Lord’s Day go fishing, hunting, shooting birds, and whatever more savors of such unchristian conduct; all” (as was added) “to the contempt of God’s Honour, neglect of the means of Salvation, sighing of the faithful Ministers, and whereby consequently the Lord’s precious Blessing from His precious Church, and from all Inhabitants of the Land, must the more withdraw. Then also those, by whom is found habitual absence from the House of the Lord, and to the scandal of the Congregation are negligent in coming to the hearing of the Word; as also with untimely banquets hinder the worship in the afternoon, or otherwise by unprofitable tippling render themselves unfit for it, whereby they show that they have no true hunger for the spiritual Food of their Souls.”

This resolution and proposal of the Classis was then sent to all the subordinate Churches, being printed; and each Church was also requested to submit its finding concerning it, to strengthen this holy intention by the general consent of the Churches. It was also added and resolved “that the Resolution of the Honourable Classis should be made known to the Congregation by the Ministers of the Word from the pulpit, and that not only then for the first time, but also annually from time to time, openly, so that consequently all the Members of the Congregation might have full knowledge. Likewise this Resolution was to be inserted in the Act-book by all Churches: and the Visitors were to seriously ascertain whether these things were maintained in good order according to the aim of the Classis.

But the Classis was written to by the Commissioned Councils as follows: “We have seen and read with no less notice than astonishment a certain Letter and Resolution of the Classis of N., containing certain penalties, decreed by the same against Persons of the Congregation, over the profanation of the Lord’s Day, printed here by Hendrik Smit, Bookseller on the Wal. Not well being able to comprehend by what misguided zeal such flows forth, as those who ought to have been informed that the decreeing of such belongs not to Your Honours, but to the Lords States of N. as the Sovereigns of the Land alone; and while all such Writings must be regarded as nothing but dead letters, which of themselves can have no life or movement, unless they are given such by the public authority; that also therein are found various propositions, which not only labor ‘in materia & forma’ [in matter and form], but also directly run against the highest Government, so we have found it good to have those printed copies collected, and to expressly charge the Printer thereof, to print no more, much less to sell, on certain penalties to be ordained against it. And since this is a matter of the greatest importance and consequence, we have resolved to make a point of description of it, and at the next meeting of the Lords States of N., with the reasons and considerations serving the matter, to send it to the respective Members, so that after ripe examination thereof, such may be deliberated and resolved, as their Noble Mightinesses, for the conservation of their right, and maintenance of their high authority, shall judge to belong. Meanwhile, for particular reasons, we have thought it good to write to Your Honours, and to order, not to proceed further with the same initiated procedures, but to stay them until the time when their Noble Mightinesses’ further disposition thereupon may be issued and heard. With which, Reverend, Very Learned, very Godly, we commend Your Honours into God’s Holy Protection. In N., 11 Aug. 1671. By order of the commissioned Councils of the States of N., J. de H.”

The Lords States, being assembled, resolved to demand from the Classis its Resolutions and Letter concerning this matter; and when the Classis, to preserve its liberty, submitted a Remonstrance, so it was returned to them with a demand for obedience; and submitting a second Remonstrance, they were judged by the States to be attempting, under “some frivolous and sought-after Pretexts, to evade the compliance with their Noble Mightinesses’ Resolution, and therefore to take the boldness to present a second Remonstrance concerning it, notwithstanding that by the returning of the first they could well have perceived the displeasure that the Government takes over this delay, and that their Noble Mightinesses expect no excuses, but a prompt obedience; as they are obliged to their lawful high Authority, and their Noble Mightinesses also need the same for their deliberations. And it was therefore found good that this second Remonstrance should likewise be returned, and that also no further Remonstrances, Petitions, or Requests, from the Classis of N. should be accepted, nor also the aforesaid Classis henceforth be acknowledged as the Synodical Classis of N., before they shall have completely complied and satisfied their Noble Mightinesses’ Resolution; referring their Noble Mightinesses nevertheless to such further disposition against the aforesaid Classis of N. in general, or any of them in particular, as their further unexpected disobedience would merit.” And an Extract of this Resolution was sent to the Classis, with charge and order to regulate themselves accordingly.

On the same day, namely the 26 September 1671, their Noble Mightinesses took upon the point itself this Resolution: “It is found good and understood, not only to disavow the undertaking of the Classis of N. by this, but also the Resolutions taken by the same on the 1 July and August both last, as well as the Letter whereby the first-mentioned Resolution was sent to all the Churches under the aforesaid Classis, and which together were collected by the Lords Commissioned Councils, to declare, as they are declared by this, to be unlawful, null, and of no value, with charge and order to the aforementioned Classis and all the aforesaid Churches, not to regulate themselves at all according to the aforesaid Resolutions and letters, or from that basis to exercise any ecclesiastical Censures, but therein to follow only God’s Holy Word, and the ecclesiastical Orders and Laws, which the Lords States of N. as Christian High Authority, formerly have had drawn up conformably thereto, and confirmed by their Noble Mightinesses’ authority. The Lords Commissioned Councils being not only thanked for what they have done in this to preserve the authority of the Government, and to prevent these novelties and intrusions, but also by this requested to continue therein on all occurring occasions, and to ensure that this their Noble Mightinesses’ Resolution be respected, obeyed, and complied with, where and as it ought. To which end the same shall be sent to the aforementioned Classis and Churches, with charge and order to regulate themselves precisely accordingly; as also to the three other Classes to serve for their information.”

(Now let everyone judge from this sample whether the Reformation is not entirely hindered by the politicians’ usurpation of the highest Power concerning the ecclesiastical.) But I find it not inadvisable to insert here also what a pious and proven Minister, lamenting over the terrible decline, and the disordered state of our Church in the Netherlands, of which he has been not only an ear- but also an eye-witness for many years, recently, among other things, also wrote to me about. These were his words:

“It is a common evil in our whole Land, that the Lords Magistrates make themselves Lords and Masters of the Church, drawing to themselves, and holding with power, what properly concerns the shepherding, the edification, and the care of Souls. As for example,

1. How many Ministers there shall be in a Church, and consequently how much oversight, care, and labour is needed among such or such a People.

2. What Ministers shall be there, which the said Lords know how to effect, either by a pretended right of Patronage in some places, or by prescribing various limitations to the Callers; or by required prior communication with their Worships to be held, in which everything must necessarily turn out according to their mind. For it is as between a Lion and a Lamb. Or by the ‘negative voice,’ or approbation and reprobation; by which the door can be kept closed so long, until the one comes, whom they, the Church council, now wearied by many rejections, and wandering about to so many others, also lacking service, from behind (and it is still a great favour) make known, or otherwise. Or also, by right out, and beforehand making known to the Church council what their Honourable Worships’ intention is, etc.

3. When, which, how many services, and exercises to do, in, for, and to the edification of the Congregation, as fasting, preaching, praying, &c. that solely touches the Shepherding.

4. What Collections to demand from the Congregation for the Poor, etc.

Behold, this is notorious mastery over the Lord’s Heritage; from which among us other Churches, such as the Augsburg, Mennonites, etc. (who are also defended), indeed the smallest Guilds in our Cities are free. Here comes besides, that this Mastership is so much abused, insomuch as the service is by far not sufficiently provided for. For what are those Ministers, to know so many Sheep, and to care for them as ought, so many Church-goers, careless, and unsound, etc., to bring through many stratagems, finds, addresses, knowledgeable workings to Christ’s community, etc. Likewise, what, daily, many godly, learned, gifted Ministers are rejected without any reason, although lawfully called by the Congregation after many Prayers? And if in a certain place it also occurred that the said Lords, without speaking to or hearing pious Ministers, had forbidden them the City, and alienated them from the Congregation, showing no regret (through restoration or otherwise) to this day; that the said Lords through their commissioners (besides those of the Church council) standing in negotiation with a called Minister, and having given him time for deliberation, during the same time of deliberation, had ordered the Church council to break off that negotiation, and to consider another; that the said Lords, having obtained the Church book from the chest by power, had allowed their Secretary to cross out the recording of a certain Resolution lawfully taken. That the said Lords had forbidden the Church council to judge concerning some teachings of the Professors or Students in the Academy, and to censure them (though Members) for it, and the like, etc.”

So far the complaints of that Man of God over the decline in this. I say then still in conclusion, it would now be the right time to request our Authorities in the friendliest and most forceful manner, that they would seek and promote the well-being of the Church of the Netherlands, being so heavily pressed by God and still threatened because of its decline and disordered state, so far that they would let the Church do and manage its own affairs, and that according to the Word, since it is undoubtedly true (as various faithful Men of God from the Word of the Lord and sound reason have extensively shown), that the Authorities are not entitled to an internal, prior, and formally governing ecclesiastical Power. Then I trust, they will also let go the matter of the Feast Days, which were formerly thrust upon the Church against its will and inclination.

(c) See, Pag. 119, 120, 140, 141.

(d) Walæus, Voetius, Triglandius, Revius, Apollonius, Gillespie, Rutherford, etc.

---

[1] Broken pagination.

 

[MW]

[The seventh and last answer to the fourth objection about obeying the civil government contains testimonies from Bucer and Luther.]

Ten zevenden, en ten laatsten. Hoewel het waar is / dat Martinus Bucerus zoo spreekt / dat hy niemant zoude willen raden / dat hy lichtvaardelijk hier iets zou vernieuwen / maar {173} vereiste daar in de toestemming niet alleen van de Kerk / maar ook de Magistraat; nochtans wilde hy daar mede geensins stijven de Overheden / die haar Leeraars in dezen zouden de voet dwars stellen / bijzonder na datse lang over de waarheidt en wille Godts ontrent ’t onderscheidt der dagen zouden zijn onderwezen; in de eerste Reformatie konden zy wegens de Overheden veel dingen niet zoo wech doen / gelijk zy wel gewilt hadden; maar na zoo een verloop van tijdt / ja van hondert Jaren/ zoude het ruim tijdt zijn / dat de Overheden den wensch harer Leeraren voldeden. Gelijk van dien zelven Bucerus hem tegen de Feestdagen ter zelver plaatse zoo heerlijk en volmondig verklaart heeft zeggende / (e) d’ Andere Vierdagen, ’t zy datse onder de naam van Christus, ofte van de zalige Maget, ’t zy van de Heylige, aangerecommendeert worden, zoude ik wenschen, dat alle afgeschaft waren. Want voor eerst, het is kenlijk, datse door geen Woordt Godts zijn ingevoert. Want, waar is ’er iets in de Apostolische Schriften van Christi Geboorte-dag en van d’ aankomste der Wijse, ende diergelijke Dagen? Ik zoude licht gelooven, datse door een Yver Godts van de Oude zijn ingebracht, op datse de Feestdagen der Heydenen, gelijk den eenen spijker met den anderen, zouden voortstooren: Maar wie zal zeggen, dat dezen ijver was na wetenschap, dewelke zoo zeer alle woordt en exempel der Schrift gemist heeft, en de menschelijke reden, niet gevolgt heeft? Want daar is zelfs niet een van die voorname Feesten geweest, dewelke ook niet eenige bijzondere superstitie en overdaadt des levens gehadt heeft, van dewelke gy voorwaar die Feesten nooit zoo zult zuyveren, of daar zal meer ergernis van de zelve komen voor de zwakke, als profijt voor de vroome.... Die Feestdagen, dan alle afgeschaft zijnde, gelijk hier by de gene die in Christus gelooven, geschiedt is, &c. Aan de kant staat / zoo wy ’t exempel der Apostelen willen navolgen, zullen wy de Feestdagen afschaffen. Dit heerlijk getuigenis van Bucerus heb ik hier zoo breedt by deze gelegentheidt willen invoegen / dewijl ’t my boven / sprekende van de gevoelens der Theologanten / zoo breedt niet voor quam / en ik zijn Boek zelfs niet heb kunnen nazien / waar door ik het maar korter aldaat verhaalt heb; gelijk mede her getuigenis van Luther tegen de Feestdagen / aldaar maar kort verhaalt / waardig is / dat het hier wat breeder worde uitgedrukt / gelijk het my daar na is voorgekomen; ’t zelve luidt als volgt / (f) Alle Feestdagen woude ik dat afgeschaft waren, uitgenomen des Heeren Dag, om datse zijn ontaardet in een misbruik, zoo dat wy die meest met ledig te gaan, dronken te drinken, te speelen, en allerley zonden te doen, doorbrengen; zoo dat wy Godt meer tot toorn verwekken op de Feestdagen, als op andere; Daar komt by de uitterlijke schade, dewijl ’t gemeene Volk verhindert wordt in hare Handtwerken, en meer op die Feestdagen verteert, als op de Werkdagen. Inzonderheidt zoude men uit het midden wech moeten doen, ofte afschaffen de Kermissen, die niet anders en zijn, als een deel weereltsche kramen, en gelegentheidt om te spelen, op dat Godts toorn tegen ons, en de verdoemenis der Zielen vermeerdert worde. En het en helpt niets, dat zommige zeggen, dat die alle zijn gesproten, en voortgekomen uit een goedt begintfel, &c.

(e) In Matth. 12. Pag. 119. apud Hoornbeek Sondagh Rustdag, Pag. 96, 97.

(f) Lutherus in Exhort. ad Nobilit. German. Tom. I. Jenensi Germ. Fol. 306. apud Thummium, Theolog. Tubingensem in Explic. Decalogi, Anno 1626. Pag. 131.

Seventhly, and lastly. Although it is true that Martin Bucer speaks in such a way that he would not want to advise anyone to rashly innovate anything in this matter, but required for it the consent not only of the Church, but also of the Magistrate; nevertheless, he by no means intended thereby to support the Authorities who would obstruct their Ministers in this, especially after they had long been instructed concerning the truth and will of God regarding the distinction of days. In the first Reformation, they could not, on account of the Authorities, do many things as they would have wished; but after such a lapse of time, indeed of a hundred years, it would be high time that the Authorities satisfied the desire of their Ministers.

Just as that same Bucer declared himself so splendidly and resolutely against the feast days in that same passage, saying: (e) “The other Holidays, whether they are recommended under the name of Christ, or of the blessed Virgin, or of the Saints, I would wish that they were all abolished. For first, it is evident that they were introduced by no Word of God. For, where is there anything in the Apostolic Writings about Christ’s Birthday and about the Arrival of the Wise Men, and similar Days? I would readily believe that they were introduced by a Zeal for God by the Ancients, in order to drive out the feast days of the Heathens, just as one nail drives out another. But who will say that this zeal was according to knowledge, which so greatly lacked any word and example of Scripture, and did not follow human reason? For there is not even one of those principal Feasts which has not had some particular superstition and excess of life, from which you truly will never so purify those Feasts, but that more offence will come from them for the weak, than profit for the pious... Those Feast days, then, all being abolished, as has happened here with those who believe in Christ, etc. In the margin it states: “if we wish to follow the example of the Apostles, we shall abolish the feast days.”

This splendid testimony of Bucer I have wanted to insert here so broadly on this occasion, since it did not occur to me so broadly above, when speaking of the opinions of the Theologians, and I have not been able to consult his Book myself, which is why I related it more briefly there. Just as also the testimony of Luther against the feast days, related only briefly there, is worthy of being expressed here a little more broadly, as it later came to my attention. It reads as follows, (f) “All Feast days I would like to be abolished, except the Lord's Day, because they have degenerated into an abuse, so that we spend them mostly in idleness, in drinking drunk, in gaming, and in committing all kinds of sins; so that we provoke God to wrath more on the Feast days than on others. Added to that is the external damage, since the common People are hindered in their Handicrafts, and consume more on those Feast days than on the Workdays. In particular, one should remove from our midst, or abolish, the Kermisses [annual fairs], which are nothing else than a sort of worldly market stalls, and an opportunity to gamble, so that God’s wrath against us, and the damnation of Souls, is increased. And it does not help that some say that they all have sprouted, and proceeded from a good beginning, etc.”

(e) On Matthew 12, page 119, as cited in Hoornbeek’s Sunday Day of Rest, pages 96, 97.

(f) Luther, Exhortation to the Christian Nobility of the German Nation, Volume I of the Jena German edition, Folio 306, as cited in Thummius, the Tübingen Theologian, in his Explanation of the Decalogue, year 1626, page 131.

 

[MW]

[The fifth objection brings us to the Scriptures and various precedents that are used to justify annual feast days. Koelman demonstrates the Scriptures are being misinterpreted and misapplied. This post includes the first three references -- the extra seven days during the reinstitution of Passover during Hezekiah's reign, Purim, and Christ's presence at the temple during the Feast of the Dedication.]

De vijfde Tegenwerping. Daar zijn verscheyde Schriftuur-texten, die schijnen te kennen te geven, dat het in de Kerks macht en vryheidt staat, zulke jaarlijksche Feestdagen over Godts byzondere weldaden te stellen, immers dat men niet en zondigt, als men in ’t Nieuw Testament een Christelijk Paasch-feest, en Pinxter-feeft houdt, ende eenigh {175} onderscheidt der dagen maakt: Want zoo staat ’er geschreven, 1. 2 Chron. 30: vers 23. “Als nu de gantsche Gemeinte raadt gehouden hadde, om andere zeven Dagen tebouden, hieldense noch zeven Dagen met blijdtschap.” Zoo continueerden zy ’t Feest van Pascha noch zeven andere Dagen, ’t welk nochtans in Godts Wet niet geschreven was, ende Godt liet het zich wel gevallen, zoo zou het den Heere ook niet mishagen, al stelde de Christelijke Kerk, uit heilige beweegredenen en einden, eenige jaarlijksche Feestdagen in; 2. Esth. 9: vers 20, 21, 22, 26, 27. Daar stelde Mordechai een Feest in, naamlijk twee dagen, den veertiende en vijftiende van de maande Adar, die jaarlijks zouden geviert worden van de Jooden; en zy namen het aan voor Haar en voor haar Zaadt, en zy noemden ’t Feest Purim, dat is Lotingen, van ’t Lot dat Haman wierp; En ook dat wierdt van Godt niet quaat gekeurt. 3. Joh. 10: vers 22, 23. “’t Was het Feest der vernieuwinge des Tempels to Jeruzalem, en ’t was Winter, en Jesus wandelde in den Tempel in het Voorhof Salomons;” zoo toonde Jesus zijn goetkeuring van dat Feest, ’t welk de Joodsche Kerk, hoewel sonder Gods last had ingestelt, want wy lezen in ’t Apocrijphe Bock, het eerste der Macchabeen Kap. 4: vers 59. Dat Judas den Macchabeer met zijn Broederen en de gansche vergadering Israels ordonneerden, dat de dagen van de in wying van den Altaar zouden gehouden worden, van jaar tot jaar op sijn tijde, acht dagen lang in vreughde ende blijtschap. Indien Jesus dat Feest niet goet gekeurt had, hy zou dat met zijn tegenwoordigheidt niet vereert hebben. 4. Rom. 14; vers 5: “d’ Een acht wel den eenen dagb boven den anderen dag: Maar de andere acht alle dagen gelijk, een ijegelijk zy in zijn eygen gemoedt ten vollen verzekert.” Daar toont den Apostel datse selfs geen sonde deden, die eenige Feesten van Moses noch heylig hieuwen, veel meer souden sij sondigen, dewelke houden souden de Feestdagen die de Kerk instelt. 5. Psal. 118: vers 24. “Dit is den Dagh dien de Heere gemaakt heeft, laat ons op den zelven ons verheugen, {176} en verblijdt zijn.” Daar wordt gesproken van den Dag van Christi Opsstanding, soo dat het Paaschfeest der Christenen is vloejende uit godlijke instelling. 6. Hand. 20: vers 16. “Paulus spoede hem, om zoo het hem mogelijk ware, op den Pinxterdag te Ierusalem te zijn,” en Hand. 18: vers 21. “Nam hy afscheidt van haar, zeggende, ik moet gant schelijk het toekomende Feest te Ierufalem houden,” en 1 Cor. 16. v. 8. seyde hy. “Ik zal te Ephesen blijven, tot den Pinxterdag,” soo dat blijkt, dat Paulus geen swarigheidt maakte, in Pinxteren te houden, in de Dagen van het Nieuwe Testament.

The Fifth Objection. There are various Scripture texts that seem to indicate that it is within the Church’s power and liberty to establish such annual Feast days for God’s particular mercies, or at least that one does not sin when observing a Christian Passover feast and Pentecost feast in the New Testament, and when making some distinction of days. For it is written thus, (1.) 2 Chron. 30:23, “And the whole assembly took counsel to keep another seven days; so they kept another seven days with gladness.” Thus they continued the Feast of Passover for another seven days, which, however, was not written in God’s Law, and God was well pleased with it. So the Lord would also not be displeased if the Christian Church, from holy motives and ends, established some annual Feast days. (2.) Esther 9:20, 21, 22, 26, 27. There Mordecai instituted a Feast, namely two days, the fourteenth and fifteenth of the month of Adar, which were to be celebrated annually by the Jews; and they accepted it for themselves and for their descendants, and they called the feast Purim, that is Lots, from the lot that Haman cast. And that too was not regarded as evil by God. (3.) John 10:22, 23, “It was the Feast of the Dedication at Jerusalem, and it was winter, and Jesus walked in the temple in Solomon’s porch.” Thus Jesus showed His approval of that Feast, which the Jewish Church, although without God’s command, had instituted. For we read in the Apocryphal Book, the first of Maccabees, chap. 4:59, That Judas Maccabeus, with his brethren and the whole congregation of Israel, ordained that the days of the dedication of the altar should be kept, from year to year in their season, eight days with joy and gladness. If Jesus had not approved of that Feast, He would not have honoured it with His presence. (4.) Rom. 14:5: “One man esteemeth one day above another: another esteemeth every day alike. Let every man be fully persuaded in his own mind.” There the Apostle shows that those who still observed some Feasts of Moses did not even sin; much less would those sin who observed the Feast days which the Church establishes. (5.) Ps. 118:24, “This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it.” There is spoken of the Day of Christ’s Resurrection, so that the Passover feast of Christians flows from divine institution. (6.) Acts 20:16, “Paul had determined to sail by Ephesus, because he would not spend the time in Asia: for he hasted, if it were possible for him, to be at Jerusalem the day of Pentecost,” and Acts 18:21, “But bade them farewell, saying, I must by all means keep this feast that cometh in Jerusalem,” and 1 Cor. 16:8, he said, “But I will tarry at Ephesus until Pentecost.” So it appears that Paul saw no problem in observing Pentecost, in the Days of the New Testament.

Ik antwoorde. Deze Schriftuur-texten bewijzen geensints / dat men zou bewijzen / gelijk dat zal blijken / uit het antwoort op ieder Text in ’t bijzonder; ik zegge dan /

I answer. These Scripture texts do not at all prove what one would prove, as will become clear from the answer to each Text in particular. I say then,

Voor eerst. Wat belangt de Text 2 Chron. 30: vers 23. daar uit wordt de macht der Kerke / om uit haar hert eenigh jaarlijks Feest te stellen / niet bewezen: Want / 1. Dat by doen van zeven andere Dagen van het Paasch-feest is maar eens geschiet / niet jaarlijks / en derhalven kan men hier uit niet besluyten / dat men jaarlijksche Feestdagen magh instellen. 2. Dat was wat extraordinaris / en wegens een bijzonder geval en gelegentheidt; ’t Pascha was in langen tijdt niet gehouden / en ’t Volk quam meer en meer toe van alle kanten / om Pascha te houden / vers 11: 18, 25. zoo dat / al was het niet uit kracht van de eerste en godljke instelling / evenwel zulks Godt niet mishaagde; want die omstandigheden van tijdt en zaken vereischten / dat in zoo een geval: d’ Engelsche Aantekenaars over dien Text / zeggen / Dit was buiten de eerste Wet, maar om dat het geval extraordinaris was, nam de Heere haren heyligen Yver aan; zy beraadtslaagden en quamen in dit point over een, om dat zy merkten, dat ’t Volk steets meer en meer toevloeyde ten Huyse Godts. En Andr. Osiander tekent hier op aan / in den Latijnschen Bijbel / van hem uitgegeven; Niet op datse, de godlijke instelling van het Paasch-feest zouden veranderen; maar om dat het Pascha in zoo veel Jaren niet was gehouden, {177} en by deze gelegentheidt zouden den Israeliten, die in ’t Koninkrijk van Juda niet en woonden, in de ware Religie bequaamlijk onderwezen, en ter dege gevestight kunnen worden. Wat doet nu deze extraordinare daadt / uit een noodzaaklijkheidt in een bijzonder geval / om te bewijzen dat nu een ordinaar jaarlijks Feest zou mogen ingestelt worden? Indien zoo een extraordinaar voorval den Christenen voorquam / daar zou licht geen zwarigheidt zijn / al hieuw men dan vier Sabbathen in eene week / waar uit nochtans geen gevolg zou mogen gemaakt worden / dat men jaarlijks een week met vier Sabbathen zou mogen ordinaar houden / uit kracht van een menschelijke instelling; alzoo weynigh / als men zou mogen stellen / dat die Israelitische Kerk ten tijde van Hiskia mocht gebieden en opleggen / buyten gebal van die extraordinare noodtzaaklijkheidt van jaarlijks veertien dagen / in plaats van zeven Paasch-feest te houden / en dat niet alleen in haar Eeuw / maar ook in de volgende. 3. In die particuliere daadt was toen noch wat meer / dat extraordinaar was / naamlijk datse ’t Paaschfeest hieuwen in de tweede maandt / daar de Wet Mosis de eerste voorschreef / Exod. 12: vers 2. en niet als in een extraordinaar geval voor sommige de tweede maandt toeliet. Num. 9: vers 11. en dan datse / die ceremonieel onrein waren / evenwel aannamen / om het Pascha te houden gelijk blijkt Vers 19, en dat tegen dat de Heere gezeidt hadde / Num. 19: vers 20. Wie onrein zal zijn, en zich niet en zal ontzondigen, die Ziele zal uit het midden der Gemeinte uitgeroeit worden: Want hy heeft het Heylighdom des Heeren verontreynight. (g) Nu gelijk deze twee dingen door geen kerkelijke Wet den Volke machten geboden worden / om jaarlijks zoo te doen / zoo mocht ook deze extraordinare daadt niet dienen / om een jaarlijks Feest te gebieden / buiten de Wet Mosis zeven dagen lang te onderhouden. Veel min is ’t een gevolg voor Feestdagen van ’t Nieuwe Testament; {178} Want / 4. In de Joodsche Kerk waren Feestdagen / by ons zijn ’er geen; de Heere heeft die van ’t O. Testament wech genomen / al waren zy van zijn eygen instelling / wie zoude die dan uit zijn eygen hersenen gaan berzieren, en gebieden te onderhouden? 5. Wy merken noch uit het Woordt / dat Godt zich die daadt liet wel gevallen; maar wat blijk hebben wy uit het Woordt / dat hy zich anze Feestdagen wel laat gevallen? 6. Dat was toen een besluit / dat met beraadt en vrywillige toestemming van ’t gantsche Volk genomen wierdt voor die tegenwoordige tijdt / en niet alleen door de Koning / ofte Priesters; maar tot onze jaarlijksche Feestdagen is met gekomen het beraadt en vrijwillige toestemming des Volks / immers niet des Volks / ’t welk niet was by de instelling; zy doen ’t om dat het d’ Opzienders der Kerke en de Overheden haar zulks gebieden.

(g) Ita respondet D. Voetius Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 439.

First. Regarding the text, 2 Chron. 30:23, from it the power of the Church to establish from its own heart any annual Feast is not proven. For,

1. That act of keeping seven other days of the Passover feast happened only once, not annually, and therefore one cannot conclude from this that one may institute annual Feast days.

2. That was something extraordinary, and concerning a particular case and circumstance. The Passover had not been kept for a long time, and the people came more and more from all sides to keep the Passover, verse 11, 18, 25. So that, although it was not by virtue of the first and divine institution, nevertheless such a thing did not displease God; for those circumstances of time and affairs required it in such a case. The English Annotators on that text say, “This was outside the first Law, but because the case was extraordinary, the Lord accepted their holy Zeal; they consulted and agreed on this point because they noticed that the people kept flocking more and more to the House of God.” And Andreas Osiander notes on this, in the Latin Bible published by him: “Not that they would change the divine institution of the Passover feast; but because the Passover had not been kept for so many years, and on this occasion the Israelites, who did not live in the kingdom of Judah, could be suitably instructed in the true religion, and thoroughly established.”

What does this extraordinary deed, out of a necessity in a particular case, do to prove that an ordinary annual Feast may now be instituted? If such an extraordinary occurrence happened to Christians, there would likely be no difficulty, even if one then kept four Sabbaths in one week; from which, however, no consequence may be drawn that one may ordinarily keep a week with four Sabbaths annually, by virtue of a human institution. Just as little as one could argue that the Israelite Church in the time of Hezekiah could have commanded – apart from that extraordinary necessity – the annual observance of a fourteen-day Passover feast instead of the prescribed seven days, and that not only for their own age, but also for the following ones.

3. In that particular deed there was then something more that was extraordinary, namely, that they kept the Passover feast in the second month, whereas the Law of Moses prescribed the first, Exod. 12:2, and only in an extraordinary case allowed the second month for some, Numb. 9:11. And then, that they, who were ceremonially unclean, were nevertheless accepted to keep the Passover, as is clear from verse 19; and that contrary to what the Lord had said, Numb. 19:20, “Whoever is unclean and does not purify himself, that soul shall be cut off from the midst of the congregation: for he has defiled the Sanctuary of the Lord.” (g) Now, just as these two things could not be commanded to the people by any ecclesiastical Law to be done annually, so also this extraordinary deed could not serve to command an annual Feast, to be observed for seven days outside the Law of Moses. Much less is it a consequence for Feast days of the New Testament. For,

4. In the Jewish Church there were Feast days; among us there are none. The Lord has taken away those of the Old Testament, even though they were of His own institution. Who would then go and embellish from his own brains, and command to observe them?

5. We also note from the Word that God was well pleased with that deed; but what proof do we have from the Word that He is well pleased with these Feast days?

6. That was then a resolution, which was taken with deliberation and voluntary consent of the whole people for that present time, and not by the King or Priests alone. But to our annual Feast days the deliberation and voluntary consent of the people has not been added, at least not of the people, which was not present at the institution. They do it because the Overseers of the Church and the Authorities command them to do so.

(g) So responds D. Voetius, Ecclesiastical Polity, Part. 1, Book 2, Page 439.

Ten anderen. Belangende de Text Esth. 9. Van ’t Feast Purim, antwoorde ik / 1. Dat het niet en blijkt / dat zulke dagen heylige Dagen zijn geweest / die zy in Godsdienstige Oeffeningen veel hebben doorgebracht / ’t schijnt dat het maar waren politijke dagen / dagen van vreugde / in welke zy malkander te gast noodighden / en verblijden over die verlossing van ’t Joodsche Volk uit de handt Hamans; maar hier is de vraag over plechtelijke heylige Dagen. 2. Indien het zijn heylige Dagen geweest / en als zoodanig gehouden / men kan zeggen / dat Mardochai / den insteller des Feests / zulks gedaan heeft door een godlijke ingeving; immers wie zal zeggen / dat hy zulks zonder een Prophetische Openbaring gedaan heeft? Daar zijn veel blijken geweest in dien Man / van wat bijzonder Prophetisch; derhalven zoo kan de authoriteit dier dagen gehaalt worden / van de ingeving des Geests in hem. (h) Amesius antwoordt op dit argument van Bellarmijn aldus: zeggende / 1. Die dagen van Purim zijn geen eygentlijk heylige Dagen geweest: Maar bevatteden alleen een blijde gedachtenishouding, zoodanig als ’er op een dag, die niet heylig is, zoude kunnen zijn. {179} 2. Die dagen zijn opghenomen, niet zoo zeer uit de authoriteit van ’t gebodt, als wel uit vermaning ende opwekking. 3. Mardochai wordt onder de Propheten geteldt.

(h) Bellarmin. Enervat. Tom. II. Cap. ult.

Secondly. Concerning the Text, Esther 9, about the Feast of Purim, I answer,

1. That it is not evident that such days were holy Days, which they spent largely in Religious Exercises. It appears that they were merely political days, days of joy, in which they invited each other to feasts and rejoiced over that deliverance of the Jewish people from the hand of Haman. But the question here is about solemn holy Days.

2. If they were holy Days, and observed as such, one can say that Mordecai, the institutor of the Feast, did so by a divine inspiration; or at least, who will say that he did so without a Prophetic Revelation? There were many indications in that Man of something particularly Prophetic. Therefore, the authority of those days can be derived from the inspiration of the Spirit in him.

(h) Amesius answers this argument of Bellarmine thus: saying, “(1.) Those days of Purim were not properly holy Days, but contained only a joyful commemoration, such as could be held on a day that is not holy. (2.) Those days were adopted, not so much by the authority of a command, as by exhortation and encouragement. (3.) Mordecai is counted among the Prophets.

(h) Bellarmine Disarmed, Volume 2, last Chapter.

Ten darden. Wat aangaat den Text Joh. 10: 22, 23 (vergeleken met Machab. 4: vers 59.) (i) Grotius na zijn Theologische wijsheidt / heeft daar uit dit besluit gemaakt / Wy leeren hier uyt, zeght hy / dat van Godts Volk godzalighlijk Feestdagen kunnen ingesteldt worden ter gedach tenis van eenighe weldaadt, ook zonder een byzondere godlyke last; Doch Cornelius à Lapide, een Paapsch Uitlegger / heeft zich geschaamt dat hy zulken gevolgh daar uit zou trekken; Ook heeft de Kardinaal Bellarminus dat daar voor niet ghebruikt / maar ’t is de ordinare Text waar uit (k) de Papisten haar Kerkmis-Feest bewijzen. Doch tot antwoordt dient / 1. Dat het niet en blijkt / dat Judas den Machabeer wel gedaan heeft / wat maght had hy om de Kerk een jaarlijks Feest te onderhouden / op te leggen? Hy en had gheen grondt noch bestieringh daar toe in Godts Woordt; geen Propheet was ’er die hem zulks uit Godts naam aanriedt ofte belaste / zoo dat zijn doen gheen regel is. 2. Daar is genoeghsame grondt uit het woordt te haalen / van dat dit niet zouden zonde was: Want door zulken Feest in te stellen / heeft men zich wijzer willen vertoonen / om den Godtsdienst te schikken / dan de Propheten die door Godts Geest geleydt wierden: Nademaal Moses geen Feesten / veel min een jaarlijks Feest heeft ingesteldt in de inwijingh des Tabernakels. Als den Tempel wierdt ingewijdt door Salomon / die ook een Propheet was / en ’t gheleidt van Godts Geest hadt / is ’er wel een extraordinaris Danktijdt ofte Feest van vreughde gehouden / 1 Kon. 8. maar geen jaarlijksche onderhoudingh desselss ter gedachtenis van de inwijingh des Tempels / is ’en voorgeschreven / noch ook {180} van de Nakomelingen onderhouden / hoewel t’ haren tijde extraordinare Leeraars en Propheten waren. Ten tijde van Ezra / als den tweeden Tempel nieuw gebouwt was / is ’er geen Feest ter gedachtenis van de tweede inwijingh des Tempels ingesteldt door Ezra / die zoo zonderlingh door Godts Geest bestiert was / Ezr. 6: vers 16. Als ten tijde van Nehemia de Muuren van Jeruzalem plechtelijk wierden ghewijdt / Neh. 12: vers 30, 31. zoo is ’er evenwel geen jaarlijks Feest ter gedachtenis van die inwijing ingestelt. Zoo besluit ik dan / dat dit Feest een verkeert menschelijk Feest is geweest / gelijk ’er onder de Jooden toen veel zulke eigenwillige Godtsdiensten en betrachtingen begonden te komen. 3. (l) Om dat Christus in den Tempel wandelde / ter tijt als dit Feest te Jeruzalem gehouden wierdt / zoo kan men noch magh men niet besluiten / dat hy dan dat Feest ook gehouden heeft / zelfs niet dat hy het met zijn tegenwoordigheidt goedt gekeurt en vereert heeft; want ’t gevolgh en deught niet / alzoo weinigh / als of ik zeide / Een Gereformeerde wandelt op het Kerkhof / ofte ontrent de Paapsche Kerk / terwijl een superstitieus ofte afgodisch Feest gehouden wordt / ergo hy houdt ook dat Feest / immers keurt het voor goedt: Christus was wel by meer dingen tegenwoordig / die hy niet goed keurde; ghelijk by exempel / hy was tegenwoordigh daar zy op het Feest der Loof hutten water putteden uit de Fonteine Siloah / om de Geest der Prophetie te krijgen / Joh. 7: vers 37, 38. (m) ende by veel andere ouderhoudingen en overleeveringen der Oude was Christus tegenwoordigh / die hy daarom niet voor geoorlooft hieuw; ’t is waar / hy heeft dit Feest niet recht uit voor quaadt gebeurt / dat wy leezen / maar daar uit volght niet / dat hy het voor goedt ghekeurt heeft; want de Schrift verhaaldt wel quade dingen historischer {181} wijze / zonder die uitdruklijk quaadt te heuren / gelijk de Bloedtschande van Loth / de Leugenen van Abraham / de Vroedvrovwen van Egypten / Davids Husai / etc. de Dronkenschap van Noach / veel Vrouwen te gelijk te hebben/ etc. Het is dan best / dat wy zeggen / dat hy by gelegentheidt van dat Feest / voor de meenighte heeft willen prediken.

(i) In Notis ad illum Textum.

(k) Gavantus Lib. I. Thesaur. Pag. 293. Jesuita Bonarsius in Esther 9: vers 23.

(l) Vide Voetii Polit. Eccles. Part. I. Libr. II. Pag. 442. & Lib. IV. Pag. 962, 963.

(m) Vide hunc morem Thalmude relatum à Tremellio ad illum Textum.

Thirdly. Regarding the Text, John 10: 22, 23 (compared with Macc. 4:59), (i) Grotius, with his theological wisdom, drew this conclusion from it: “We learn from this,” he says, “that the people of God can piously institute Feast days in memory of some benefit, even without a special divine command.” However, Cornelius à Lapide, a Papist interpreter, was ashamed to draw such a consequence from it. Also, Cardinal Bellarmine did not use it for that purpose, but it is the ordinary text from which (k) the Papists prove their Church-mass-Feast. However, in answer, it serves to say,

1. That it is not evident that Judas Maccabeus acted correctly. What authority did he have to impose the observance of an annual Feast on the Church? He had no foundation or directive for it in God’s Word. There was no Prophet who advised or commanded him to do so in God’s name, so that his action is no rule.

2. There is sufficient ground to be drawn from the Word that this would not have been without sin. For by instituting such a Feast, they sought to show themselves wiser in ordering God’s worship than the Prophets who were led by God’s Spirit, seeing that Moses instituted no Feasts, much less an annual Feast, for the dedication of the Tabernacle. When the Temple was dedicated by Solomon, who was also a Prophet and had the guidance of God’s Spirit, an extraordinary Thanksgiving or Feast of joy was indeed held, 1 Kings 8, but no annual observance of it in memory of the dedication of the Temple was prescribed, nor observed by posterity, although in their time there were extraordinary Teachers and Prophets. In the time of Ezra, when the second Temple was newly built, no Feast in memory of the second dedication of the Temple was instituted by Ezra, who was so singularly directed by God’s Spirit, Ezra 6:16. When in the time of Nehemiah the Walls of Jerusalem were solemnly dedicated, Neh. 12:30, 31, yet no annual Feast in memory of that dedication was instituted. I conclude therefore, that this Feast was an erroneous human Feast, just as there were many such self-willed services and observances beginning to appear among the Jews at that time.

3. (l) Because Christ walked in the Temple at the time when this Feast was held in Jerusalem, one cannot nor may conclude that He therefore also observed that Feast, nor even that He approved and honoured it with His presence. For the consequence is invalid, just as little as if I said: A Reformed person walks in the churchyard, or near the Papist Church, while a superstitious or idolatrous Feast is being held; therefore he also observes that Feast, or at least approves of it. Christ was present at many things which He did not approve; for example, He was present when at the Feast of Tabernacles they drew water from the Pool of Siloam, to obtain the Spirit of Prophecy, John 7:37, 38. (m) And Christ was present at many other observances and traditions of the Elders which He did not therefore consider lawful. It is true, He did not explicitly declare this Feast to be evil, as we read, but it does not follow from this that He approved of it. For Scripture indeed relates evil things in a historical manner, without explicitly condemning them, such as the incest of Lot, the lies of Abraham, the Midwives of Egypt, David’s Hushai, etc., the drunkenness of Noah, having many wives at once, etc. It is best then that we say that He, on the occasion of that Feast, desired to preach before the multitude.

(i) In his notes on that text.

(k) Gavantus, Part 1, Treasury, p. 293. The Jesuit Bonarsius on Esther 9:23.

(l) See Voetius, Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, p. 442, and Book 4, pages 962-963.

(m) See this custom related in the Talmud by Tremellius on that text.

 

[MW]

[Concluding answers to the fifth objection. Koelman clarifies the true meaning of Rom. 14:5, Ps. 118:24; and Paul's observance of Pentecost.]

Ten vierden. Den Text / Rom. 14: vers 5. is verre daar van daan datse de onderhouding der Feestdagen / zoude voor geoorloft stellen: Want / 1. Die zelve Text toont / dat men in ’t N. Testament vry is / van eenigh onderscheidt der dagen te houden (den Sabbath des vierden Gebodts altijt uitgenomen) en daar wordt uitgedrukt / hoe wy onze christelijke vryheidt recht zouden gebruiken / naamlijk zoo / dat wy niet veroordeelden een zwak Broeder / die / om dat de Wet van Moses een onderscheidt maakt / noch d’ een dag boven den anderen hieuw / dewijl hy evenwel in zijn zwakheidt dien Dagh den Heere hieuw / en hem wordt geraden / dat hy zou toezien / dat hy in zijn gemoedt recht verzekert was. Maar die voor de Feestdagen nu onder ons pleyten / willen voor geen zwakke gerekent noch aangezien worden / want ’t zijn Leeraars zelve. 2. Den Apostel belast daar ook / dat / als iemant na zijn christelijke vryheidt den Dag niet en hieuw / dewijle hy hem den Heere niet en hieuw / niemant hem zou veroordeelen / zoo most dan niemant ons tegenspreken / als wy zulken onderscheidt den dagen niet en kunnen / niet en willen maken. 3. Het geen een zwakheidt was in die nieuw bekeerde Jooden / zou een groote dwaling nu zijn in de Christenen / die in plaats van die Joodsche Feestdagen eenige andere nieuw-ingestelde onderhouden, gelijk de wijze Rivet dat nadruklijk zegt; Hoewel dat, (n) zegt hy / (naamlijk datse ‘den eenen Dag boven den anderen achteden,’ Rom. 14: v. 5.) / toen in de zwakke Jooden is verdragen geworden, zoo is het toch ter dezer tijdt verderfelijk, om dat ’t geen toers alleen ‘doodt’ was, nu ‘doodlijk’ geworden is: Waar toe men {182} moet brengen ’t woort van den zelven Apostel, ‘Gy onderhoudt Dagen, en Maanden, en Tijden, en Jaren; Ik vreeze van u, &c. Gal. 4. vers 10, 11. Want hoewel hy dat den Judaiserende Christenen tegen wierp, zoo past ’t zelve ook op die gene, die, wat de substantie van de onderhouding der dagen belangt, ’t zelve doen, hoewel de omstandigheidt van de dagen verandert is?

(n) Operum Tom. I. Pag. 1345.

Fourthly. The text of Romans 14:5 is far from authorising the observance of feast days. For:

1. That same text shows that in the New Testament one is free to observe any distinction of days (the Sabbath of the fourth commandment always excepted). It expresses how we should rightly use our Christian liberty, namely in such a way that we do not condemn a weak brother who, because the Law of Moses makes a distinction, still esteemed one day above another, since nevertheless in his weakness he esteemed that day unto the Lord. And he is advised that he should take heed that he was rightly assured in his conscience. But those who now plead for feast days among us do not wish to be considered or regarded as weak, for they are ministers themselves.

2. The Apostle also commands there that if anyone, according to his Christian liberty, did not esteem the day, since he did not esteem it unto the Lord, no one should condemn him. Therefore, no one should contradict us when we cannot and do not wish to make such a distinction of days.

3. What was a weakness in those newly converted Jews would be a great error now in Christians who, instead of those Jewish feast days, observe some other newly instituted ones, as the learned Rivet expressly says: “Although that,” he says (namely, that they ‘esteemed one day above another,’ Rom. 14:5), “was tolerated then in the weak Jews, yet at this time it is pernicious, because that which was only ‘mortal’ before has now become ‘deadly.’ To which one must add the word of the same Apostle: ‘Ye observe days, and months, and times, and years; I am afraid of you, etc.’ (Gal. 4:10-11). For although he objected that to the Judaising Christians, the same also applies to those who, as regards the substance of the observance of days, do the same thing, although the circumstance of the days is changed.

(n) Works, Volume 1, Page 1345.

Ten vijfden. Dat belangt den Text / Psal. 118: vers 24. daaz uit bewees een Engelsch Bisschop / Lancelotus Andrews, ineen Paasch-predikatie voor den koning gedaan / in ’t Jaar 1618. / de godlijkheidt van ’t Paasch-feest / voegende daar by den Text van Paulus / 1 Cor. 5: vers 7. Ons Pascha is voor ons geslachtet, naamlijk Christus. Doch dat dit een krachteloos bewijs is / blijkt / 1. Dewijl Christus als ons Pascha voor ons geslacht zijnde / effectivelijk dat Feest door zijn komst heeft wech genomen ende afgeschaft; maar dat ’er noch een Paaschfeest in de plaats was gestelt / vinden wy hier noch nergens niet. 2. Godt voorzegt wel by den Psalmist den dag en volheidt des tijdts / waar op Christus zou uit den dooden opstaan / Godt heeft dien Dagh gemaakt en laten komen / en hy heeft dat heerlijke werk op dien dag gedaan / maat wy vinden daaz niet / dat God dien Dag tot een feest heeft gemaakt en geheilight om jaarlijks onderhouden te worden. Dit most beweezen worden. 3. Vrolijk moeten wy wel zijn over ’t werk Gods / dat wonder werk op dien Dag / en dat geeft de Psalmist te kennen / maar dat han geschieden zonder Feestdagen, en moet niet gebonden worden aan eenigen Dag; Dat Woordt van David zeght een (o) geleert Man) ‘Dit is de Dag dien de Heere gemaakt heeft,’ Dient daar niet toe, op datse te kennen geve, datter in eenigen Dag boven de andere een zonderlinge heyligheidt ofte waardigheidt is ingedrukt, ofte aangezecht, ofte vast gemaakt, maar alleen op dat het ons de zaak zelfs, die op dien Dagh geschiedt is, als ten hooghsten wonderlijk, en onze eerbieding ende verwondering ten {183} hoogsten waardig aanprijze: Naamlijk, daar recommandeert den Psalmist Christi overwinning over alle zijn Vyanden, door zijn zalige Opstanding en Hemelvaart, dewelke hy niet en gebiet publijklijk en solemnelijk te vieren met een Dag te stellen, die jaarlijks wederkeere, maar dar men wegens dezelve (zo dikwils zy ons in de zin komt, met een onuitspreeklijke en heerlijke vreugde in God opspringe.

(o) Profess. Salmuri. de Diebus Festis, Thes. 43.

Fifthly. There is the proof which is derived from the text of Psalm 118:24. An English Bishop, Lancelot Andrewes, used this text in an Easter sermon before the king in 1618 to establish the divinity of the Easter feast, also citing the words of Paul in 1 Corinthians 5:7: “For Christ our Passover is sacrificed for us.” But that this is a feeble proof is evident:

1. Since Christ, being sacrificed as our Passover, has effectively removed and abolished that feast by His coming; but that another Easter feast was instituted in its place, we find nowhere here nor elsewhere.

2. God indeed foretells through the Psalmist the day and the fulness of time in which Christ would rise from the dead; God made that day and caused it to come, and He performed that glorious work on that day, but we do not find therein that God made that day into a feast and sanctified it to be observed annually. This must be proven.

3. We certainly ought to be joyful about God’s work, that wondrous work on that day, and this the Psalmist indicates; but that can happen without feast days, and must not be bound to any particular day. “That word of David,” says a (o) learned man, “‘This is the day which the LORD hath made,’ does not serve to indicate that in any day above another a singular holiness or worthiness is impressed, ascribed, or established, but only to commend to us the very thing which happened on that day, as most wondrous and most worthy of our reverence and astonishment. Namely, the Psalmist there commends Christ’s victory over all His enemies, through His blessed Resurrection and Ascension, which He does not command to be celebrated publicly and solemnly by appointing a day that returns annually, but concerning which (as often as it comes to our mind) we should leap up with unspeakable and glorious joy in God.

(o) Professor of Saumur, on Feast Days, Thesis 43.

Ten zesden. Belangende de Texten / Hand. 20: ν. 16. Hand. 18: v. 21: en 1 Cor. 16: v. 8. Daar op is licht te antwoorden. 1. Dit konde geen christelijk Pinsterfeest zijn; gelijk de Papisten willen, want gelijk Streso zegt / (p) Indien hy met de Christenen hadde willen Pinxteren houden, hy en zou zoo zeer niet na Jerusalem gehaastet hebben; dewijle dat immers kenlijk is, dat de Feesten der Christenen, aan geen zekere plaats gebonden zijn, maar over al kunnen gehouden worden; Zoo blijkt het dan / dat het was ’t Joodsche Pinxterfeest / ’t welk alle Christenen moeten bekennen dat afgeschaft is / en derhalven is hier geen argument uit te trekken voor de hedendaaghsche Feesten. 2. Het is waar / dat Paulus / (en ongetwijffelt ook d’andere Apostelen) eenigen tijdt lang d’oude ende vermaarde Feestdagen der Jooden hebben bygewoont / en eenigsins gehouden / gelijk ook eenige andere ceremoniele dingen / doch niet uit Conscienty van de Wet der Ceremonien / maar om zich wat te voegen tot de zwakke Jooden / die gehoort hadden / dat hy zich t’ eenemaal van de Jooden afschende / ende geen gemeinschap met haar wilde houden; zoo wilde hy dan eens ’t Feest met de Jooden houden / gelijk hy ook ten zelven einde om de ergernis voor te komen / zijn gelofte volbracht van het Nazireerschap / (q) Hand. 21. v. 23. d’ Oude plachten te zeggen / dat de Synagoge met eere most begraven worden; zoo heeft Paulus dan / een Joode zijnde / deze dingen voor een tijdt verdragen; wat gevolg is hier uit voor {184} De Feesten der Christenen? 3. Paulus wilde op het Pinxterfeest zijn / op dat hy de goede gelegentheidt zoude hebben / om veele Jooden Christo te winnen; want op die Feesten was ’er een groote toevloejing van ’t geheele Volk na de Hooft-Stadt Jeruzalem / ende zoo worde hy by die meenighte Christum Predike; maar niet een christelijk Pinxteren houden.

(p) In Act. 20: ver 16. Pag. 189.

(q) Vide Stresonem in Locum, & in Act. 18: v. 21.

Sixthly. Concerning the texts from Acts 20:16, Acts 18:21, and 1 Corinthians 16:8, the answer is straightforward.

1. This could not have been a Christian Pentecost, as the Papists claim. For, as Streso says (p), “If he had wished to keep Pentecost with the Christians, he would not have so hastily hurried to Jerusalem; since it is evidently known that the feasts of Christians are not bound to any certain place but can be held anywhere.” It is clear, therefore, that it was the Jewish Pentecost, which all Christians must acknowledge has been abolished. Consequently, no argument for modern feast days can be drawn from this.

2. It is true that Paul (and undoubtedly the other Apostles as well) for some time attended and to some extent observed the old and renowned feast days of the Jews, along with some other ceremonial things. Yet they did this not from conscience-bound obligation to the Ceremonial Law, but to accommodate the weak Jews who had heard that he completely separated himself from the Jews and wanted to keep no fellowship with them. Thus, he wished to keep the feast with the Jews on this occasion. To the same end, and to prevent offence, he also fulfilled his Nazirite vow, (q) Acts 21:23. The ancients used to say that the synagogue ought to be buried with honour. So Paul, being a Jew, tolerated these things for a time. What consequence does this have for the feasts of Christians?

3. Paul wanted to be present at the Pentecost feast so that he might have a good opportunity to win many Jews for Christ. For during those feasts there was a great influx of the whole people to the capital city, Jerusalem, and thus he could preach Christ to that multitude, but not to observe a Christian Pentecost.

(p) On Acts 20:16, Page 189.

(q) See Streso on the place, and on Acts 18:21.
[automerge]1760946358[/automerge]
Here is the complete paragraph from Andrew Rivet, Works, Volume 1, Page 1345:

Sed quia contendunt, non relativè tantum, & ratione finis; sed etiam per se, & in se, dies illos Sanctos esse, & reliquis præstare; iisque per consecrationem suam, eam vim tribuunt, ut salutem & vitam æternam per eos homines consequantur: non immeritò inter eos locum habent, qui æstimant diem præ die, ut ait Apost. Roman. 14. v. 5. quod etsi tùm in Judæis infirmis fuerit toleratum, hoc tamen tempore perniciosum est; quia quod tum fuit mortuum tantum, {1345b} nunc factum est mortiferum. Quo referendum illud ejusdem Apost. Dies observatis, & menses, & tempora, & annos; metuo de vobis, &c. Gal. 4. v. 10. & 11. Nam etsi Judaisantibus Christianis id objecerit, idem etiam competitiis, qui ad substantiam observationis dierum quod attinet, eadem faciunt, etsi dierum circumstantiâ mutatâ.

But because they contend that those days are holy not only relatively and on account of their purpose, but also in themselves and of themselves, and that they excel the rest; and because they attribute to them, through their consecration, such power that men obtain salvation and eternal life through them: they not undeservedly have a place among those who esteem one day above another, as the Apostle says (Romans 14:5). And although this was at that time tolerated in weak Jews, it is nevertheless pernicious in this time; because what was then only dead has now become deadly. To this should be referred that same Apostle’s words: “Ye observe days, and months, and times, and years. I am afraid of you, etc.” (Galatians 4:10-11). For although he directed this against Judaizing Christians, it also applies to those who, with regard to the substance of observing days, do the same things, even if the specific days involved have been changed.

 

[MW]

[The 6th objection argues from precedents in Scripture and history, including the Lord's day itself. Koelman's response is that the Lord's day does not have any mystical significance. He also shows the proper call to fast and thanksgiving days comes from God's Providence so that they must not be observed annually. The Scottish connection comes out again in this section.]

De zesde Tegenwerping. Men houdt wel des Heeren Dag, die der Christenen Feestdag is, ter gedachtenis van de Opstanding van de Christen-kerk eenparig opgenomen; zoo houdt men ook wel Vastendagen, en Dankdagen van menschen ingestelt, ook maandelijke en jaarlijksche Vastendagen, gelijk die waar van wy lezen, Zach. 8: v. 19. zoo zijn ’er in veel plaatsen in gebruyke jaarlijksche gedachtenissen, en dankdagen, ofte halve dankdagen, wegens eenige groote verlossinge ofte bewaring en redding uit de handt der Vyanden, gelijk onder andere Steden van Neerlandt, ook tot Sluis in Vlaanderen op den 12 Juny ’s jaarlijks cen dankdag gehouden wordt wegens den mislukten aanslagh der Spaansche op Sluis, in ’t Jaar 1606; Daar en boven heeft men wel in de Steden dagen van samenkomst, op welke men wekelijksch preekt, en die zijn alle van menschelijke instellinge, en niemant spreekt daar tegen; waarom zoude men dan deze ingestelde Feestdagen verwerpen, behalven dat men ook wel de Geboorte-dagen, en dagen van Krooning en inhulding der Koningen en Princen hout; veel meer zoude men de Dagh van Jesu Geboorte, Opstanding, en Hemelvaart houden; want Godt heeft zulke Dagen zonderling getekent; op andere Dagen heeft Godt zulke groote dingen niet gedaan.

The Sixth Objection. The Lord’s Day, which is the Christians’ Feast Day, is universally observed in memory of the Resurrection by the Christian church; likewise, Fast Days and Thanksgiving Days instituted by men are also observed, including monthly and annual Fast Days, such as the one we read about in Zechariah 8:19. Similarly, in many places, annual commemorations and thanksgiving days, or half-thanksgiving days, are in use to mark some great deliverance or preservation and rescue from the hand of the Enemy. For instance, among other cities in the Netherlands, in Sluis in Flanders, a thanksgiving day is held annually on June 12 to commemorate the failed Spanish attack on Sluis in the year 1606. Moreover, in cities, there are days of assembly on which weekly sermons are preached, and these are all of human institution, and no one objects to them. Why, then, should these instituted Feast Days be rejected, especially since even birthdays and days of coronation and inauguration of kings and princes are observed? Much more should the Day of Jesus’ Birth, Resurrection, and Ascension be observed; for God has particularly marked such Days. On other days, God has not done such great things.

Ik antwoorde. ’t Gevolgh uit allen dezen is niet goedt, doch op dat de zaake ten vollen blijke / zoo zal ik onderscheidentlijk op alles iets antwoorden. Ik zegge dan /

I answer: The conclusion drawn from all this is not valid. However, so that the matter may be fully clear, I will respond to each point separately. I say then,

Voor eerst. Belangende de onderhouding van des Heeren Dagh, daar uit is gheen gevolgh te trekken voor de Feestdagen; want / 1. Dien Dagh is uit godlijke instelling / {185} dewijl ’t vierde Gebodt ons verbindt tot heiliging van den zevenden Dagh: ende de Heere Jesus en zijne Apostelen hebben ons aangewezen / dat in ’t N. Testament / dat den eersten in plaats van den laatsten van de zeven zoude gehouden worden; maar de onderhouding der Feestdagen is een eigenwillige menschelijke instelling; ’t is waar / daar zijn onlangs onder ons opgestaan / die de onderhouding van des Heeren Dagh ook loochenen uit het vierde Ghebodt te spruiten / maar uit een kerkelijke en politike Ordonnantie / die men uit kracht van ’t vijfde Gebodt zou moeten opvolgen / maar wij houden die stellingh voor zuiver Paapsch / en Sociniaans / en laaten de zulke antwoorden op deze tegenwerpingh; zij zullen zwaarlijk toonen/ dat men gheen Feestdagen magh stellen die jaarlijks wederkomen / indien men de maght heeft van een wekelijkschen Dagh te stellen. 2. Den Dagh des Heeren moet geen Feestdagh genoemdt worden / want in het O. Testament is den Sabbath van Godt buiten het register der Feestdagen ghehouden / gelijk blijkt Levit. 23: vers 34, 37, 38. Num. 28: vers 10, 11, 16, &c. ende den Sabbath was ’er een eenige Feestdagh was inghesteldt / naamlijk / al voor den Dal / Genes. 2. vers 1. Ook is des Heeren Dagh niet ingesteldt om van de Opstandingh gedachtenis te houden / maar om den Godtsdienst in ’t gemeen te betrachten; derhalven is ’er geen ghevolgh van den ordinaren weekelijkschen Sabbath / tot de jaarlijksche Feestdagen. Amesius antwoorde op de tegenwerping van Bellarminus aldus / (b) 1. Uit eenen Feestdagh kunnen ’er niet veel bewezen werden, inzonderheidt dewijl ’er geen andere zijn, die by dien eenen zouden kunnen vergeleeken worden. 2. Des Heeren Dagh is, eigentlijk te spreken, geen Feestdagh, maar iets meer: gelijk den Sabbath der Jooden als wat hoogers onderscheiden wordt in ’t O. Testament van die Chaggim (Feesten), van welke gesproken wordt Deut. 16. 3. Daar is geen mystyke beteekenis in des Heeren Dagh, in opsicht van Christi {186} Opstandingh, anders dan die in ieder effect is in opsicht van zijn oorzaak.

(b) Bellarm. Enerv. Tom. I. Cap. ult.

Firstly. Concerning the observance of the Lord’s Day, no conclusion can be drawn from it for the observance of Feast Days. Because,

1. That Day is of divine institution, since the Fourth Commandment binds us to the sanctification of the seventh day; and the Lord Jesus and his Apostles have indicated to us that in the New Testament, the first day should be kept in place of the last of the seven. But the observance of Feast Days is a self-willed human institution. It is true that there have recently arisen among us those who also deny that the observance of the Lord’s Day springs from the Fourth Commandment, [claiming it comes] rather from an ecclesiastical and political ordinance which one ought to follow by the authority of the Fifth Commandment. But we hold that position to be purely Papist and Socinian, and we leave it to such people to answer this objection. They will find it difficult to show that one may not establish Feast Days which return annually, if one has the power to establish a weekly day.

2. The Lord’s Day must not be called a Feast Day, for in the Old Testament, the Sabbath was held by God outside the list of Feast Days, as is clear from Leviticus 23:34, 37, 38; Numbers 28:10, 11, 16, etc. And the Sabbath was instituted as a unique feast day, namely, even before the Fall, Genesis 2:1. Furthermore, the Lord’s Day was not instituted to hold remembrance of the Resurrection, but to practice divine worship in general. Therefore, there is no logical connection from the ordinary weekly Sabbath to the annual Feast Days.

Amesius answers the objection of Bellarminus thus: (b) “1. From one Feast Day, many cannot be proven, especially since there are no others that can be compared to that one. 2. The Lord’s Day, properly speaking, is not a Feast Day, but something more; just as the Sabbath of the Jews is distinguished in the Old Testament as something higher than those Chaggim (Feasts) spoken of in Deuteronomy 16. 3. There is no mystical significance in the Lord’s Day with respect to Christ’s Resurrection, other than that which is in every effect with respect to its cause.

(b) Bellarmine Disarmed, Volume 1, Last Chapter.

Ten anderen. Belangende Dankdagen en Vastendagen, antwoorde ik / 1. Zulke extraordinare Dagen in te stellen / ende te onderhouden / steunt in ’t generaal op Godts Woort / ’t welk ons toont dat zulks na gelegentheidt geschieden zoude; zoo dat dit geen enkele menschelijke instelling is: Want God roept zelfs om zulke Dagen te onderhouden / ja zijn roeping gaat voor / door zijn dispensatien / door zijn zeltsaame weldaaden / ofte door zijn zwaare oordeelen / dreigende ofte drukkende / roept hij ons tot zulke daaden / en Dagen; alleen maken de Kerkelijke en Politijke een toepassingh op zekere Dagen / uit een voorzichtige opmerkingh van d’ omstandigheden. 2. Die Vastendagen en Dankdagen zijn geen ordinare Dagen / noch jaarlijks wederkeerende / maar extraordinare / en bij gelegentheidt van die en die voorvallen; de Nakomelingen immers worden daar aan steedts niet gebonden. Dit heeft het Westmunstersche heerlijke Synode in de Kerkenordening, die door gantsch Engelandt / Schotlandt en Yrlaudt is aangenaam / aldus bequaamlik uitgedrukt / daar zij de heilige Dagen en Feestdagen verwerpt / zeggende / (c) De Schriftuur en gebiedt niet, dat ’er een Dagh onder den Euangelio heiligh zal worden gehouden, als de Dagh des Heeren, welke de Sabbath der Christenen is. De Feestdagen, gemeenlijk heilige Dagen genoemt, hebbende geen vastigheidt in den Woorde Godts, en moeten voortaan niet onderhouden worden. Dies niet tegenstaande, is het geoorloft en noodtwendigh, in byzondere voorvallende gelegentheden, dat men eenen dagh, ofte dagen, tot opentlyke Vasten en Dankzeggingen afzondere, als eenige uitmuntende en boven gewoonlijke beschikking van Godts voorzienigheidt aan zijn Volk, oorzaak en gelegentheidt geven zal.

(c) In het laatste Cap. van de Kerkenordening.

Secondly. Concerning Thanksgiving Days and Fast Days, I answer:

1. The establishment and observance of such extraordinary days is, in general, supported by God’s Word, which shows us that such things should be done as occasion arises; so that this is not a merely human institution at all. For God Himself calls for the observance of such days. Indeed, His calling comes first; through His dispensations, through His singular mercies, or through His heavy judgments, either threatening or pressing, He calls us to such acts and days. The Ecclesiastical and Political authorities merely make an application to certain specific days, based on a prudent observation of the circumstances.

2. These Fast Days and Thanksgiving Days are not ordinary days, nor are they annually recurring, but are extraordinary and on the occasion of this or that event. Indeed, posterity is not continually bound to them.

This has been aptly expressed by the excellent Westminster Synod in the Church Order, which is accepted throughout all England, Scotland, and Ireland, where it rejects holy days and feast days, saying: (c) “Scripture does not command that any day under the Gospel shall be held holy except the Lord’s Day, which is the Sabbath of the Christians. Feast days, commonly called holy days, having no basis in the Word of God, are not to be continued henceforth. Nevertheless, it is permitted and necessary, on special occasions that may arise, to set apart a day or days for public Fasting and Thanksgiving, as some eminent and extraordinary dispensation of God’s Providence to His people shall give cause and opportunity.”

(c) In the last Chapter of the Church Order.

Ten darden. Het is waar / wy lezen / Zach. 8: vers 19. {187} van vier jaarlijksche Vastendagen / by de Jooden onderhouden uit een kerkelijke instelling / en buiten Gods Woordt / maar daar uit volgt niet / dat men jaarlijks zekere Vastendagen magh opleggen / enhouden; Want / 1. (d) Wy vinden in Godts Woordt niet / dat die dagen boven dien eenen uit kracht van de Wet Mosis / Levit. 23: vers 27. wettigh waren ingestelt en onderhouden; Godt toont nergens dat hy die goedt keurt / en al had hy die niet voor quaadt gekeurt / men zou daarom niet met recht besluiten / dat Godt die voor goet keurde; want gelijk wy een weinigh te voren toonden. daar zijn verscheydene dingen historischer wijze in de Schrift verhaalt / die niet uitdruklijk zijn quaadt gekeurt / hoewel zy zekerlijk quaadt waren; nochtans schijnt de Heere door den Propheet dezelve eer te verwerpenen quaadt te keuren / zeggende / Als gy toen vaste de, hebje toen my, my eenighsins gevastet, Zach. 7: Vers 5. 2. Neemt die Vastendagen waren wettigh opgeleght en onderhouden; ’t is blijckelijken dat het was een extraordinare tijdt: Want het was terwijl zy die zeventig Jaaren onder dat zware oordeel waren van de Babylonische gevankenis / als haar treuren en bidden met recht veelvuldigh was / Psal. 137. Dan. 9. Nu dat staat men toe / de Kerk heeft maght extraordinare vernederingh en dagen tot ziel - quellingh in te stellen / te bepalen / ende te onderhouden / zoo wanneer extraordinare oordeelen lang duuren; ghelijk nu in Nederlandt de maandelijksche Vast-en Biddagen worden ghehouden / ghelijk over dartigh jaren in Engelandt geschiede; maar hier uit volght niet / dat men buiten zulke gevallen / of maandelijksche ofte jaarlicksche Vastendagen magh ofte kan stellen: derhalven is hier uit geen gevolgh voor de Feestdagen.

(d) Vide Voetii Politic. Ecclesiast. Part. I. Lib. II. Pag. 440, 441.

Thirdly. It is true, we read in Zech. 8:19 of four annual fast days observed by the Jews by ecclesiastical institution, and outside of God’s Word, but it does not follow from this that one may impose and observe certain annual fast days. For,

1. (d) We do not find in God’s Word that those days, in addition to that one [Day of Atonement] instituted by the authority of the Law of Moses, Lev. 23:27, were legitimately instituted and observed. God nowhere shows that He approves of them; and even if He had not disapproved of them, one could not rightly conclude that God therefore approved of them. For, as we showed a little earlier, there are various things related in Scripture in a historical manner which are not explicitly disapproved of, although they were certainly evil; nevertheless, the Lord seems rather to reject them, to disapprove of them, saying, “When ye fasted, did ye at all fast unto me, even to me?” Zech. 7:5.

2. Even if those fast days were legitimately imposed and observed, it is evident that it was an extraordinary time. For it was while they were for those seventy years under that severe judgment of the Babylonian captivity, when their mourning and praying was rightly frequent, Ps. 137, Dan. 9. Now, this is conceded: the Church has the power to institute, appoint, and observe extraordinary humiliations and days for soul-affliction when extraordinary judgments last a long time; just as the monthly Fast and Prayer days are now observed in the Netherlands, as was done in England some thirty years ago; but it does not follow from this that, outside of such cases, one may or can establish either monthly or annual fast days. Therefore, no conclusion in favour of Feast days can be drawn from this.

(d) See Voetius, Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, Pages 440, 441.

Ten vierden. Belangende die jaarlijksche Tyden, waar in men op zommige plaatsen / en in ’t bijsonder ook te Sluis gedachtenis houdt van een bijzondere Weldaadt afte Verlossing aan dezelve gedaan / antwoorde ik / 1. Dat zijn geen {188} heilige Dagen / en zij en worden ’er ook niet voor aangezien / noch met devotie als zoodanigh gebruikt / die wil / komt dan in de Kerk / en hoordt van die materie preken / die wat anders te doen heeft / blijft t’ huis / en doet zijn werk; hoewel hij / uit last der Overheidt / als dan een uur ofte twee zijn vensteren en winkel sluit: Zoo verschillen die tijden veel van de natuur der Feestdagen / over welk dispuit is. 2. Het blijkt geensins dat het Godt behaaght / dat men zulke jaarlijksche Dankdagen insteldt / en onderhoudt / dan steedts daar van preekt / etc. Want zoo doende / gheeft men de Zwakke een indruk / dat de Kerk wel voor honderden van jaaren magh een Dankdagh instellen / ja ook een bijzondere Kerk in een Stedeken / waar door dan de Paapsche Feestdagen zoo ongerijmt niet en schijnen; ende bijzonderlijk zoo doende / begaat men die zonde / dat men zoo stillekens ende heimelijken bepaalt Gotds Voorzienigheidt / ende verkeerdelijk ons inbindt / van Godts roepingh in zijn Voorzienigheidt op te volgen / dewelke ons wel zointijdts zou roepen tot vasten / en bidden / en schreyen / terwijl men door deze instellingh wordt geroepen om vrolijk te zijn en te danken: En zoude het gront genoegh zijn om een jaarlijksche Dankdagh in te stellen / de wijl ’er een bijzondere Weldaadt aan ’t Landt / ofte aan zoo een plaats is geschiedt / zoo zouden die Dagen wel zeer vers meenighvuldight konnen worden; want wat heeft de Heere al meenighten Weldaaden aan Nederlandt ghedaan / deze verleedene hondert Jaaren? 3. De onderhoudingh van Die Dankdagen / over Weldaaden / zoo lange geleden / geschiedt zoo na de fleur / en overloops / dat Godt daar door veel eer geterght ende bespot wordt / dan geëert. 4. Die Dankzeggingh geschiedt veel op ongegronde Historien ende verhaalen / aan welker waarheidt veel te twijffelen is; want de Historijschrijvers luisteren na de rapporten / en na de meenighte / ofte na de overheerschende partij / dewelke uit verkeerde inzichten zomtijdts een gerucht verspreyden dat valsch is / ende dan noch wel daar toe aandringen / dat ’er een jaazlijksche Dankdagh over zoo een Weldaadt gehouden wordе / daar de zaak in der waarheidt heel anders leght: Zoo heb {189} ik van Vroome en Geloofwaardige hooren verhaalen / dat in Schotlandt een jaarlijksche Dankdagh door Koningh Jacobus wierdt ingesteldt / wegens een zonderlinge bewaaring van zijn Persoon tegens de Conspiratie van de Graven van Gaury, dewelke ook (c) in ’t Neerlandts is overghebraght / na dat des Koninghs Dienaar / Bisschop Spotswood, dezelve in ’t Engels heeft beschreven / daar doch in der waarheidt het een opgestelt werk was / om deze Graven van kant te helpen / ’t welk ook zeer wel bekent was onder de Gemeinte, en bij de vroome Leeraans / doch veele dorsten dat niet opentlijk tegenspreken / hoewel zij ’t hadden moeten doen / dewijl het was ghelik een Naboths Vastendagh: (f) Maar den uitnemenden Man Godts Mr Bruce, verklaarde opentlijk / hij en wilde zulken Dankdagh niet houden / als zijnde ingesteldt op zoo een verzierde Weldaat / waar over de Koning hem uit het Koninghrijk bannede / gelijk hij ook verscheide andere trouwe Leeraars heeft uytgeworpen; zoo zijn wel zomtijdts zulke jaarlijksche Dankdagen / voor ’t gene in der daadt geen Weldaat is / ingesteldt; ofte over iets ’t welk nergens na zoo groot is / als men het wel heeft uitgemeeten. 5. Belangende het bijzonder exempel van den Dankdag tot Sluys, het ware ruim tijdt / dat dezelve wechgenomen wierdt / na dat men 67 jaaren aan een dien gehouden heeft: Maar met hoe weinig heilige beweeging en vrucht der ziele / is openbaar voor die daar op letten: Men heeft dien gehouden zelfs in die dagen/ als Godt riep tot geween en geklagh; als bij exempel / in het Jaar 1666. en in ’t verleeden Jaar / en in dit Jaar 1673. wanneer de Neerlandtsche ende Engelsche Vlooten in een Zee-bataalje waren; Waarom ook de Leeraars aldaar met goedtvinden des Kerkenraadts om verscheide redenen / desselfs afschaffing nu verzocht hebben; immers uit dezе gеwoonte / zoodanig als zij is / zoude voor de Feestdagen {190} geen goedt besluit kunnen gemaakt worden; en zoo wanneer de Feesthouders zich daar aan stooten / zoude men ook die jaarlijksche Dankdagen met recht nalaten te houden.

(e) In het Treurtonneel, derde Deel, van L. V. Bos. Pag. 383. &c.

(f) Vide Voetium Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. P. 993.

Fourthly. Concerning the annual occasions on which, in some places, and specifically also in Sluis, commemoration is made of a particular benefit or deliverance granted to them, I answer:

1. These are not holy days, nor are they regarded as such, nor observed with devotion as such. Whoever wishes, comes to church and hears a sermon on that subject. Whoever has other things to do, stays home and does his work; although, by order of the authorities, he then closes his windows and shop for an hour or two. Thus, these occasions differ greatly from the nature of the Feast days which are under dispute.

2. It is not at all evident that it pleases God for such annual Thanksgiving days to be instituted and observed, with sermons always being preached about them, etc. For by doing so, one gives the weak the impression that the Church may indeed institute a Thanksgiving day for hundreds of years, yes, even a particular church in a small town, whereby the Papal Feast days then do not seem so unreasonable; and particularly by doing so, one commits that sin of stealthily and secretly determining God’s Providence, and wrongly binding ourselves to follow God’s calling in His Providence, which might sometimes call us to fasting, and prayer, and weeping, while through this institution we are called to be joyful and to give thanks. And if the mere fact that a particular benefit has occurred to the country, or to such a place, were sufficient ground for instituting an annual Thanksgiving day, then such days could indeed be multiplied very frequently. For how many benefits has the Lord done for the Netherlands these past hundred years?

3. The observance of these Thanksgiving days, for benefits received so long ago, is done so languidly and perfunctorily, that God is thereby much more provoked and mocked than honoured.

4. This thanksgiving is often based on unsubstantiated histories and accounts, the truth of which is very much in doubt. For historians listen to reports, and to the majority, or to the dominant party, which from wrong motives sometimes spread a false report, and then even insist that an annual Thanksgiving day be held for such a benefit, when the matter in truth is quite different. Thus I have heard from pious and credible persons that in Scotland an annual Thanksgiving day was instituted by King James, on account of a singular preservation of his Person from the Conspiracy of the Earls of Gowrie; which account has also (e) been translated into Dutch, after the King’s servant, Bishop Spotswood, described it in English. Whereas in truth it was a fabricated affair, to do away with these Earls, which was also very well known among the Congregation, and by the pious Ministers; but many dared not contradict it openly, although they should have done so, since it was like a Fast day for Naboth. (f) But that excellent Man of God, Mr. Bruce, declared openly that he would not observe such a Thanksgiving day, as it was instituted for such a fabricated benefit, for which the King banished him from the Kingdom, just as he also expelled several other faithful Ministers. Thus, sometimes such annual Thanksgiving days are instituted for that which in fact is no benefit at all; or for something which is nowhere near as great as it has been exaggerated to be.

5. Concerning the particular example of the Thanksgiving day at Sluis, it is high time that it be abolished, after having been observed for 67 years: but with how little holy emotion and fruit for the soul, is evident to those who pay attention. It has been observed even in those days when God called for weeping and lamentation; as for example, in the Year 1666, and in the past year, and in this Year 1673, when the Dutch and English Fleets were in a sea battle. For which reason the Ministers there, with the consent of the Consistory, have now requested its abolition for several reasons. At any rate, from this custom, such as it is, no good conclusion could be made in favour of the Feast days; and if the Feast-keepers take offence at this, one could also rightly cease to observe those annual Thanksgiving days.

(e) In the “Theatre of Mourning,” Part Three, by L. V. Bos, Page 383, etc.

(f) See Voetius, Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, Page 993.

 

[MW]

[Continuation of arguments against the sixth objection taken from precedents. Koelman maintains that the appointment of days for midweek meetings is merely circumstantial so these are not to be regarded as being of the same nature as feast days. He also shows that great blessings done on particular days by God is no reason for an annual feast day, as this would require most days to be set apart in this way over time, and would be unfitting when God called men to humiliation.]

Ten vijfden. Wat aangaat de Dagen van samenkomst, ofte Preekdagen in de week in de Steden gebruikt; daar uit is geen besluit voor de Feestdagen te trekken: Want / 1. Dat zijn dagen en uuren in de week / die elke Kerk na haar vryheidt en gemak stelt / om Predikatien te doen / ende te hooren / doch dat zijn geen Vierdagen / noch jaarlijksche of weekelijksche Feestdagen / ofte uuren / gelijk het Feestdagen zijn/ daar men voor wil pleyten. 2. Diemant is dan genootzaakt/ zijn ordinaris werk te verlaten / en op die uuren in de Predikatien tegenwoordig te zijn; gelijk op die Feestadagen zoo een bevel gegeven wordt van niet te werken. 3. Het is gegrondt op Godts Woordt en voorschrift / dat men voor de gene / die gelegentheidt hebben ofte kunnen maken / eenige tijden van samenkomst stelle; ’t Woordt Gods moet na gelegentheidt dikwils / tijdig en ontijdig verhandelt worden / publijke Gebeden en Dankzeggingen en Lofzeggingen moeten / daar ’t pas geeft / meermaal gedaan worden; de Belijders moeten alle gelegentheden zoeken / uitkoopen/ en waarnemen / by de welke zy kunnen gesticht en gebouwt ende bevordert worden / derhalven is dit geen menscheljke vondt; Want alleen de bepaaling ban de omstandigheden van tijdt en plaats / orders halven / tot publijke stichting / is menschelijk / na de Christelijke vryheidt en voorzichtigheidt / en volgens den last des Apostels / 1 Cor. 14: v. 40. Laat alle dingen eerlijk en met order geschieden: Maar de instelling der Feestdagen is buyten / ende tegen Godts Woordt.

Fifthly. Concerning the Days of assembly, or Sermon-days used in the cities during the week, no conclusion for the Feast-days can be drawn from that, because,

1. Those are days and hours in the week which each Church appoints, according to its own freedom and convenience, to perform and hear Sermons; but those are not Festival-days, nor annual or weekly Feast-days or hours, as are the Feast-days, for which some wish to plead.

2. No one is then compelled to leave his ordinary work and to be present in the Sermons at those hours; whereas on those Feast-days such a command is given not to work.

3. It is grounded on God’s Word and prescription that one appoints some times of assembly for those who have the opportunity or can make it. The Word of God must be frequently expounded, in season and out of season, as opportunity allows. Public Prayers and Thanksgivings and Praises must, where it is fitting, be done repeatedly. The Professors of the faith must seek, buy up, and utilise all opportunities by which they can be edified and built up and promoted. Therefore this is not a human invention. For only the determination of the circumstances of time and place, for the sake of order, for public edification, is human, according to Christian freedom and prudence, and following the charge of the Apostle, 1 Cor. 14:40, “Let all things be done decently and in order.” But the institution of Feast-days is beyond and against God’s Word.

Ten zesden. Aangaande de Geboortedagen en Krooningsdagen der Koningen en Dorsten / antwoorde ik / 1. Dit argument gebruikte wel eer Serarius, de Jesuit / tegen de Engelsche en tegen de Nederlanders / waar van de eerste de Dag van de geboorte van Maria / de laatste ook den dagh van Christi geboorte hadden afgeschaft; hy oordeelde en bewees {191} uit die reden / dat het billijk was / dat die dagen herstelt wierden; zoo zegt hy/ (g) Maar het is te bedroeven dat heden de geboortedag van de Koningin der Calvinianen (ik versta Elizabeth Koningin van Engelandt), met zoo grooten toestel van haar geviert wordt, daar zy de geboortedag van de allerzaligste Moeder Godts, Koninginne des Hemels, hebben wech genomen, en ook in haar Synoden hebben gehandelt, dat zelfs de Geboortedag van de Heere Christus geen Feestdag zou zijn, gelijk blijkt uit dat Synode, datse gehouden hebben in ’t Jaar 1574. tot Dordrecht, den 53ften Regel; Zoo dat de gene / die dit argument dringen / wel mochten de geboortedag van Maria instellen / op datse de Papisten geen aanstoot geven / noch bedroeven. 2. Een Engels (h) Theologant heeft ter tijdt / als het Pausdom en de Arminianery schriklijk in Engelandt in kroop / deze reden aldus voor de Feestdagen / bijzonder van Kersmis / gevoert / zeggende dat de Devotie der Heydenen hier voorgaat, want zy hieuwen de geboortedagen van haar Princen, Vrienden, &c. en besluit eindelijk / dat de phantastijke godloosheidt der Cathari, (Puriteynen) daar in slimmer is dan de Heydenen, die de oorsprongen van haar Goden, Koningen, Princen, &c. Steden, en Koninkrijken met allerley blijtschap vierden. Hy wil zeggen / gelijk de Heydenen het Feest van Saturnus en zijn Vrouw Opes onderhieuwen tot haar een / zoo zouden wy ’t Feest van Christi Geboorte houden; want toch (i) men bevindt dat de Christenen dit Kersfeest in plaats van ’t oude Saturnus-feest / naamlijk ook in de maandt van December / hebben ingestelt / en by na op de zelve wijze hebben onderhouden; zoo zullen wy onze Godzaligheidt / zoo het Godt behaaght / {192} van de Heydenen leeren. 3. Het is ongeoorloft / dat men eenigen jaarlijkschen Feestdag zou instellen / wegens de geboorte van een Koning / ofte desselfs inhulding; zoo magh men hier uit dan geen besluit maken voor andere Feestdagen. Het is wat anders / dat men een dag van solemneele dankzegging stelt en houdt / om dat een Koning / van welken men veel goets verwacht / tot de Kroon komt / gelijk de Schotten eenparigh deden / als de tegenwoordige Koning weder t’ huis quam / en de Kroon ontfing; en wat anders is ’t / dat ’er ter gedachtenis van des Konings geboorte en herstelling een jaarlijksche heilige Dagh ingestelt en opgelegt wort / ’t welk vele van haar niet konden / niet wilden opnemen / zoo Leeraars als andere / alzoo zy niet zonder gront oordeelden / (om niet te spreken van haar andere wichtige redenen) dat niemant onder den Hemel macht heeft / om een jaarlijkschen Heiligen Dagh in te stellen; nu de Acten ofte Ordonnantie / maar door haar dat opgelegt wierdt / luyde als volgt / (k) Dat in al den toekomenden tijdt, den negenent wintigsten dag van Mey, afgezondert worde als een heilige Dagh voor den Heere, en dat die in alle de Kerken van ’t Koninkrijk aangeleit worde in publijke Gebeden, Prediken, Danken en Loven Godt de Heere, voor zoo uitstekende weldaden, en dat alle neering, koophandel, handtwerk, en andere ordinare bezigheden nagelaten worden, en het overige deel van den dag in zulke geoorlofde divertissementen werden doorgebracht, als passen op solemneele gelegentheidt. Doch men zette daar die boete by / dat indien een Predikant dien jaarlijkschen heiligen Dagh met en hieuw / nach vierde, met welken dag te houden hy het heerlijke werk van Reformatie in Schotlandt most verklaren voor verraet en rebellye / gelijk dezelve Acte dat ook bevatteden / dezelve zoude van zijn Tractement dat jaar berooft worden / (l) gelijk {193} zulks ook effectivelijk aan vele geschiedt is. Tot verlichting en bevestiging van ’t geen ik nu even / en in het vierde Antwoort gezeidt heb / wil ik hier by boegen / ’t geen mijn trouwe Meester / Voetius, die zonder eere niet te noemen is / hier toe zegt; Op de vrage, (m) of men jaarlijksche Dankfeestdagen zou instellen, wegens eenige particuliere wel daden aan eenig persoon, ofte huisgezin, ofte bijzondere Kerk, ofte Stadt, ofte Lant, ofte Natie bewezen; antwoodt hy; Dat men de jaarlijksche dankzegging zou geduurig maken, en zijn nakomelingen tot het einde der Weerelde zou verbinden, schijnt niet geraden te zijn, en men zou niet kunnen toonen, dat ons eenigh bevel der Schrift ofte geprezen exempel in dezen voorgaat; Ik geef alleen deze twee dingen op te merken, waar van ’t eene is, nademaal de bijzondere ende uitnemende weldaden Godts aan een Volk, Kerk, Stadt, Huisgezin, in ’t verloop van twee ofte dry ofte meer Eeuwen beweezen, in een groot getal opgroejen, ja men zou der zelver getal eindelijk niet kunnen tellen, Psal. 40: vers 6. Wat zou dan ten laatsten het einde wezen van de solemnele dagen, die jaarlijks zouden onderhouden worden. Het ander is, dat somtijdts zeer vele gelegentheden in zware tijden zouden kunnen voorvallen, waar in God zou roepen tot geklag, ende tot vasten; hoe zullen zy dan tijdig alle die jaarlijksche goede dagen onderhouden; ‘En te dien dage zal de Heere de Heere der Heirscharen roepen tot geween, en tot rouwklage, en tot kaalheidt, en tot omgordinge des zaks: Maar ziet daar is vreugt, en blijtschap met runderen te dooden, en schapen te kelen, vleesch te eten, en wijn te drinken,’ &c. Iesa. 22: vers 12, 13.

(g) In Commentar. ad 2 Machab. Cap. VI. Pag. 395.

(h) Montacutius apud Voetium Dispp. Select. Part. II. Pag. 49, 50.

(i) Vide Voetium Dispp. Select. Part. II. Pag. 49. & ibi verba Iovii, Polidori, Virgilii & Hospiniani.

(k) Apolog. Relation, Pag. 88. Sect. 7.

(l) Ziet Naphthali, ofte in ’t Neerlants de History der Kerken van Schotlandt gedrukt tot Rotterdam by Joh. Borstius Pag. 138.

(m) Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. ultima.

Sixthly. Concerning the Birthdays and Coronation Days of Kings and Princes, I answer:

1. This argument was used before by Serarius, the Jesuit, against the English and the Dutch. The former had abolished the day of the birth of Mary, the latter also the day of Christ’s nativity. He judged and proved with this reasoning that it was fair that those days be restored. Thus he says: (g) “But it is lamentable that today the birthday of the Queen of the Calvinists (I mean Elizabeth, Queen of England) is celebrated by her with such great pomp, whereas they have taken away the birthday of the most blessed Mother of God, Queen of Heaven, and have also decreed in their Synods that even the Birthday of the Lord Christ should not be a feast day, as is evident from that Synod which they held in the year 1574 at Dordrecht, rule 53.” So that those who press this argument might well institute the birthday of Mary, so as not to give offence or grief to the Papists.

2. An English (h) Theologian at the time, when Popery and Arminianism were terrifyingly creeping into England, argued thus for the feast days, particularly of Christmas, saying that the devotion of the Heathens goes before us here, for they celebrated the birthdays of their Princes, Friends, etc.; and he concludes finally, that the fantastic godlessness of the Cathari (Puritans) is therein worse than the Heathens, who celebrated the origins of their Gods, Kings, Princes, etc., Cities, and Kingdoms with all manner of joy. He means to say, just as the Heathens observed the Feast of Saturn and his Wife Ops for their unity, so we should keep the Feast of Christ’s Nativity. For after all, (i) it is found that the Christians instituted this Christmas feast in place of the old Saturn-feast, namely also in the month of December, and observed it in almost the same way. Thus we shall, God willing, learn our Godliness from the Heathens.

3. It is not permitted to institute any annual Feast day on account of the birth of a King or his inauguration; therefore one cannot draw a conclusion from this for other Feast days. It is one thing to set and hold a day of solemn thanksgiving because a King, from whom much good is expected, comes to the Crown, as the Scots unanimously did when the present King returned home and received the Crown; and it is something else altogether that an annual Holy Day is instituted and imposed in memory of the King’s birth and restoration, which many of them, both Ministers and others, could not and would not accept, since they judged not without reason (not to mention their other important reasons) that no one under Heaven has the power to institute an annual Holy Day. Now the Act or Ordinance by which it was imposed read as follows, (k) “That in all future time, the twenty-ninth day of May be set apart as a holy day to the Lord, and that it be observed in all the Churches of the Kingdom with public Prayers, Preaching, Thanksgiving, and Praising God the Lord, for such outstanding benefits, and that all business, commerce, handicraft, and other ordinary activities be left off, and the remainder of the day be spent in such lawful diversions as befit a solemn occasion.” But they added this penalty, that if a Minister did not observe and celebrate that annual holy day, – with which day to keep, he had to declare the glorious work of Reformation in Scotland to be treason and rebellion, as the same Act also contained, – he would be deprived of his Stipend that year, (l) as effectively happened to many.

For the clarification and confirmation of what I have just said, and in the fourth Answer, I wish to add here what my faithful Master, Voetius, who cannot be named without honour, says on this matter. To the question, (m) “Whether one should institute annual Thanksgiving days, on account of some particular benefits shown to any person, or household, or particular Church, or City, or Land, or Nation,” he answers: “To make the annual thanksgiving perpetual, and to bind one’s descendants to it until the end of the World, does not seem advisable; and one could not show that any command of Scripture or praised example precedes us in this. I give only these two things to note, of which the first is, since the particular and outstanding benefits of God to a People, Church, City, Household, over the course of two or three or more Centuries, grow into a great number, indeed one would finally not be able to count their number, Ps. 40:5.[1] What then would finally be the end of the solemn days that would be observed annually? The other is, that sometimes very many occasions in difficult times could occur, in which God would call for lamentation and for fasting. How then will they fittingly observe all those annual good days? ‘And on that day the Lord God of hosts called for weeping, and for mourning, and for baldness, and for girding with sackcloth: But behold, joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine,’ etc., Isaiah 22:12-13.”

(g) In his Commentary on 2 Maccabees, chapter 6, page 395.

(h) Montagu, as quoted in Voetius’ Select Disputations, Part 2, Pages 49-50.

(i) See Voetius, Select Disputations, Part 2, Page 49, and there, the words of Jovius, Polydore, Virgil, and Hospinian.

(k) Apologetical Relation, Page 88, Section 7.

(l) See Naphthali, or in Dutch the History of the Churches of Scotland printed at Rotterdam by John Borstius, Page 138.

(m) Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, last page.

Eindelijk. Dat men zegt / dat Godt zoo eenige dagen met die groote weldaden getekent heeft / daar hy op andere dagen zoo groote dingen niet gedaan heeft / daar antwoorde ik op. 1. Dewijl het Godt gelieft heeft / gelijk wy al boven gehoort hebben / de eygene dagen te verbergen waar op {194} Christi geboorte / etc. geschiedt zijn; zoo kan men die dagen / alzoo van Godt met weldaden getekent / niet onderhouden / want zij zijn onbekent; nu men zou niet aanbidden noch heyligen / dat men niet en weet / Joh. 4: vers 22. 2. Godt heeft op andere dagen ook groote wonderen gedaan, die nochtans niet als heylige / en als Feestdagen worden gehouden; ja alle de dagen van ’t Jaar zijn met Godts wonderen en zonderlinge weldaden getekent; zoo zouden wy wel ’t heele Jaar niet doen / als Feesthouden / ’t welk ongerijmt is; En zoo staat mij hier zeer wel aan de Censure / die de Professoren van Saumur geven over Hoocker, die in zijn kerkelijke Politie deze reden wonderlijk met zijn vernuft oppronkt / dat Godt gelijk hij eenige plaatsen heerlijk heeft gemaakt voven andere door zijn verschijning / ook eenige tijden bijzonder getekent en als geheiligt heeft / door zijn bijzondere weldaden en wonderen op de zelve; Deze geleerde Mans redenkaveling, zeggenze / is wel subtijl en spits, maar van verre gehaalt, en niet zeer vast, op dat ik niet en zegge, ijdel en verdwijnende, en die meer ruikt na menschelijke wijsheidt, en philosophische spitsvinnigheden, dan na christelijke voorzichtigheidt uit de godlijke Schriften: Want, &c.

(n) Theses Salmur. de diebus Festis, Thes. 41.

Finally. That one says, that God has marked some days with such great blessings, on which He has not done such great things on other days, to that I reply:

1. Since it has pleased God, as we have already heard above, to conceal the specific days on which Christ’s birth, etc., took place, therefore one cannot observe those days as marked by God with blessings, for they are unknown. Now one should not adore nor sanctify what one does not know, John 4:22.

2. God has also done great wonders on other days, which nevertheless are not observed as holy and as Feast days. Indeed, all the days of the Year are marked by God’s wonders and singular blessings; so we would well do nothing the whole Year but hold Feasts, which is absurd. And so the Censure applies very well here, which the Professors of Saumur give concerning Hooker, who in his Ecclesiastical Polity strangely produces this argument with his ingenuity: that just as God has made some places glorious above others by His appearance, so has He particularly marked and as it were sanctified some times by His special blessings and wonders upon them. “This learned man’s reasoning,” they say, “is indeed subtle and sharp, but far-fetched, and not very solid, not to say, vain and vanishing, and which smells more of human wisdom and philosophical subtleties than of Christian prudence from the divine Scriptures. For,” etc.

(n) Theses of Saumur, Concerning Feast Days, thesis 41.

---

[1] The original reads verse 6, but verse 5 is clearly the reference, which speaks of God’s wonderful works as “more than can be numbered.”

 

[MW]

[The seventh objection pleads for the catholic tradition of the feast days. Koelman shows they were brought in to appease the people who were used to festival days. Only afterwards did they become customary and universal. He also introduces some interesting examples of protesters.]

De zevende Tegenwerping. Men zou die Feestdagen niet verwerpen, dewijle zy van een zeer oude instelling zijn; lang eer ’t Pausdom in de Wereldt gekomen is, heeft de oude Kerk Feestdagen gehadt, d’ Outvaders, ende oude Concilien hebbenze goedt gekeurt, Hieronimus en Augustinus hebbenze als heilige Dagen voorgesproken. Het lijden Christi, zegt den (o) laatsten, en de Opstanding, en Hemelvaart, en komste van den Heyligen Geest van den Hemel, worden met jaarlijsche Feestdagen geviert, ja daar is een zeer oude apostolische Regel van (p) Clemens nagelaten, die uitdruklijk zegt, Broeders houdt de dagen der Feeften. En niemant {195} heeft zich tegen deze oude gewoonte gestelt, dan den Ketter Aërius, die daar over ook by de Oude getekent staat, zoo zouden wy dan de eerwaarde Oudtheidt zoo veel eerbiedigheidt bewijzen, en blijven houden die Dagen.

(o) Ad Januarium Epist. 112: C. 1.

(p) Lib. V. Constit. Apost. Cap. 13.

The Seventh Objection. These Feast Days should not be rejected, since they are of a very ancient institution. Long before the Papacy came into the world, the ancient Church observed Feast Days. The early Fathers and ancient Councils approved of them. Jerome and Augustine recommended them as holy days. “The suffering of Christ,” says the latter, (o) “and the Resurrection, Ascension, and coming of the Holy Spirit from Heaven, are celebrated with annual Feast Days.” Indeed, there is a very old apostolic rule left by (p) Clement, which explicitly says, “Brethren, keep the days of the Feasts.” And no one has opposed this ancient custom except the heretic Aërius, who is also recorded among the Ancients for this. Should we not, then, show such reverence to venerable antiquity and continue to observe these Days?

(o) To Januarius, Epistle 112, Chapter 1.

(p) Book 5, Apostolic Constitutions, Chapter 13.

Ik antwoorde, Voor eerst. Ik loochene dat de Feestdagen hebben de rechte en outste Oudtheidt in de Kerk; de (q) wijze en doorgeleerde Scaliger zegt / De onderhouding van dezen Dag van Christi Geboorte is te Romen ingestelt na de eeuwe van Constantinus, en de Concilien hebben over ’t Feest van de geboorte Christi / zegt (r) Voetius, niets ge stelt voor ’t Jaar 621. wanneer het tweede Concilium Bracarense, ende het tiende Toletanum gehouden zijn / en dat waren maar particuliere Concilien; Doch ik heb die nieuwigheidt van de Feestdagen boven in het vierde Bewijs breedt en klaar getoont. Ik zal hier maar bijvoegen de resolute woorden van Voetius, tegen de Outheidt der Feestdagen; hy vraagt / (s) Of de plechtelijke tijden, inzonderheidt de Jaarlijksche, (by exempel van Christi Geboorte, Besnydenis, Hemelvaart) zijn ingestelt, ende de Kerken opgeleidt, niet lang na de tyden der Apostelen, met voorgaande Beraadingen, Oordeelen, Besluiten, Regelen van een heel - al- gemeene Concily, ofte van particuliere Concilien, ’t zy nationale, ’t zy provinciale: En hijant: woordt / Dat ontkennen wy, en wy hebben nooit iets zoodanigs bewesen gezien, indien eenig Pothans, na dat Richard Montacutius, den Najager van alle vermufte Outheden, is ter neder geleght, meint, dat hy tot haat van ’t Geneessche Puriteinschap wederom wat zal kunnen uitwerken, dat hy maar beginne. Ondertusschen besluiten wy, dat aan zulke gezeide Feestdagen geensins kan toegeschreven worden de Catholijkheidt, Oudtheidt en geduurige {196} Successie. Daar zal wel kunnen bewezen worden, dat van de een ofte d’ andere bijzondere Kerk ofte Leeraar eerst iets zulks is onderhouden ofte ingebracht, en van daar allengskens tot andere is overgekroopen, tot dat het de Wet had van een gemeene ofte algemeene gewoonte, maar dat maakt die gezeide Feestdagen niet oudt, en Catholijk zonder afbreeking voortgaande. Anders mosten alle superstitien in de Kerk gewoonten, alle onordentelijkheden in de Regeering, alle dwalingen in de leerstukken, allengskens zonder gevoelen ontfangen, gedragen, voortgebracht, gekoestert, met een waargenome slagh ingekropen, tot dat zy tot haar hoogte quamen, het Catholijkheidt genieten.

(q) Lib. VI. de Emend. Tem.

(r) Disp. Select. Part. II. Pag. 48.

(s) Polit. Eccles. Part. I. Lib. IV. Pag. 848.

I answer: First. I deny that the Feast Days possess true and most ancient antiquity in the Church. The (q) wise and profoundly learned Scaliger says: “The observance of this day of Christ’s nativity was instituted at Rome after the age of Constantine.” And concerning the Feast of Christ’s nativity, (r) Voetius says, nothing was established before the year 621, when the second Council of Braga and the tenth Council of Toledo were held; and those were but particular councils. Moreover, I have already broadly and clearly demonstrated the novelty of the Feast Days above in the fourth Proof.

I will here but add the resolute words of Voetius against the antiquity of the Feast Days. He asks: (s) “Whether the solemn seasons, especially the annual ones (for example, of Christ’s Nativity, Circumcision, Ascension) were instituted, and introduced to the churches, not long after the times of the Apostles, by the prior deliberations, judgments, decrees, and rules of an ecumenical council, or of particular councils, whether national or provincial?” And he answers: “This we deny, and we have never seen anything of the sort proven; if any Papist, after Richard Montagu, the tracker of all ingenious antiquities, has been refuted, thinks that he will be able to produce something again out of hatred for the Genevan Puritanism, let him begin.”

Meanwhile, we conclude that to such so-called Feast Days can by no means be ascribed Catholicity, Antiquity, and perpetual Succession. It may well be proven that such a thing was first observed or introduced by one or another particular church or minister, and from there gradually crept over to others, until it obtained the force of a common or universal custom; but that does not make these so-called Feast Days ancient and Catholic, proceeding without interruption. Otherwise, all superstitions in church customs, all disorders in government, all errors in doctrines, gradually received without notice, endured, produced, and fostered, having crept in with an unperceived motion until they reached their height, would enjoy Catholicity.

(q) Book 6, Of the Correction of Times.

(r) Select Disputations, Part 2, Page 48.

(s) Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 4, Page 848.

Ten anderen. Als de oude Kerk de Feestdagen heeft ingestelt / en onderhouden zoo heeftze zulks niet gedaan door eygen beweging / met gemeen consent en door een publijk oordeel / als geloovende dat die in zich en door zich zeer nuttigh zijn tot stichting der Kerke / maar om ’t Volk van het Heydendom af te trekken / ’t welk aan vrolijke Feestdagen te houden gewent was; welke maniere van doen geensins te prijzen was; Hier moet ik wederom aantrekken de woorden van Voetius, (t) ’t Gemeene en catholijke consent, zegt hij / ’t zy in een Synode ofte buiten een Synode, heeft die solemnele dagen niet eerst beslooten, noch ingestelt, noch onderhouden, maar den quaden ijver, en de private genegentheidt van vele, uit het Heydendom gesproten, heeftze begonnen, eeniger Bischoppen en Ouderlingen, gevoeglijkheidt en oogluyking heeftze gevoedt en opgeheven; de gemeene gewoonte heeftze bevestigt, de gemeene toestemming der Leeraars, indien niet van alle, immers van de meeste, zoo in als buiten de Synoden, heeft de ingewortelde gewoonte, te voren verdragen zijnde, nu goedt gekeurt, in een Wet verandert, gelijk dat in duysent andere dingen tot de Kerkzeden en Regeering der Kerken behoorende, {197} gebeurt te zijn die gene weten, die de Historien en Kerkelijke Oudtheden van de apostolische tijt af tot de zevende Eeuw toe ter loops hebben ingezien. Ziet daar een gedwongene en ijdele Oudtheidt? Daar ziet op de oorsprong en afkomst van de Feestdagen; ’t Heydendom gaf de occasie / en genegentheidt daar toe. Zou verhaalt (v) Nicenus in ’t leven van Gregorius Neocæsariensis, anders Thaumaturgus gezegt / als hy gemerkt hadde dat het eenvoudige en onwetende Volk wegens de vermaaklijkheden des lichaams bleef in de dwalingh van de Beelden; op dat hy ’t geen ’t voornaamste is, in de zelve eerst zou verkrijgen, naamlijk op datse de ijdele superstitien verlaten hebbende tot Godt zouden bekeert worden, heeft hy haar toegelaten, datse zich ter gedachtenis van de heilige Martelaren zouden vervrolijken, en in blijtschap zouden uitgegoten worden. De voortreflijke Rivet, dit getuigenis aan halende / zegt daar op / (w) Dat was de naam van de superstitie veranderen, en de zaak behouden: Nochtans noemt den Autheur dat toelating, en toont ons zonder achterhouding, dat de Oude dit alles van den beginne gedaan hebben, op datse ’t Volk, dat tot lichaamlijke vermaaklijkheden genegen was, iets aangenaams doen zouden, der halven zouden zy N. B. heden daar van hebben moeten ophouden, dewijl wy zulke middelen niet van doen hebben, om de Menschen tot Christus te winnen. Wy hebben boven in ons vijfde Bewijs die verkeerde naijvering dez Christenen na de Heydensche Feestdagen breedt getoont. Doch wy moeten hier by voegen de gulde woorden van den treflijken Gadsgeleerden Zadeel, van wien wy boven gezwegen hebben / daar wy der Theologanten gevoelens hebben bijgebracht; Doch uit deze volgende woorden is zijn gevoelen wel te verstaan. (x) d’ Oude Herders der Christelijke {198} Kerke zegt hy / hebben zich meer als billijk is na de Joden en Heydenen willen schikken; om datse meenden, dat zy rasser tot het Euangelium zouden gelokt worden door eenige Ceremonien, en die by beyde gemeensaam waren, dan indien zy by de zuivere eenvoudigheidt van Christus Jesus ingestelt, en in zijn Woort bevat, hadden gebleven: Waar door vele Ceremonien zijn in de Kerk ingekropen: Maar N. B. de ervarentheidt heeft wel getoont, dat God dezen raadt niet gezegent en heeft: Want eindelijk hebben de Menschen, den geestelijken Godsdienst na gelaten hebbende, geheel het uitterlijke omhelst; En in dat zelve Schrift sprekende tegen de Feestdagen / en aandringen de den Text van Paulus Coloss. 2. Dat niemant u oordeele, &c. zoo voegt hy ’er by; ’t welk nochtans geensins verhindert, waarom niet kerkelijke orders halven, eenige zekere dagen (let / niet Feestdagen maar andere dagen) gestelt zouden worden, om Godts Woordt te hooren, de gebeden te doen, &c. als maar daar uit geen Jok op de Confcientien wordt gelegt, en men van Ceremonien en Superstitien zich wacht.

(t) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1330.

(v) In Orat. de Vita Gregor. Thaumaturgi.

(w) Tom. III. Operum, Pag. 159.

(x) Contra Monachos Burdegal. Art. 13. & Art. 49.

Secondly. If the ancient Church instituted and observed the Feast Days, it did not do so of its own accord, by common consent and through a public judgment, as believing that they were in and of themselves very useful for the edification of the Church, but in order to draw the People away from Heathenism, which was accustomed to holding joyous Feast Days; a method of acting which was by no means praiseworthy. Here I must again cite the words of Voetius: (t) “The common and catholic consent,” he says, “whether in a Synod or outside of a Synod, did not first decree, institute, or observe these solemn days. Rather, the misguided zeal and private inclination of many, sprung from Heathenism, began them. The compliance and connivance of certain Bishops and Elders nourished and elevated them. Common custom confirmed them. The common assent of the Ministers, if not of all, at least of the majority, both in and outside the Synods, approved the ingrained custom, previously tolerated, now turning it into a Law.” This is known to have happened, as in a thousand other things pertaining to Church customs and Government of the Churches, by those who have cursorily examined the Histories and Church Antiquities from the apostolic times up to the seventh century. Behold there a forced and empty Antiquity! There you see the origin and descent of the Feast Days. Heathenism gave the occasion and inclination for it.

(v) Nicephorus recounts in the life of Gregory of Neocaesarea, also called Thaumaturgus, “that when he had noticed that the simple and ignorant People, because of bodily pleasures, persisted in the error of Images, so that he might first obtain in them what is most important, – namely, that having abandoned the vain superstitions they would be converted to God, – he permitted them to make merry in memory of the holy Martyrs, and to be poured out in gladness.” The excellent Rivet, citing this testimony, says upon it: (w) “That was to change the name of the superstition, and retain the thing. Nevertheless, the author calls that a permission, and shows us without reserve that the Ancients did all this from the beginning in order to give something agreeable to the People, who were inclined to bodily pleasures; therefore” (note well), “they ought to have ceased from it now, since we have no need of such means to win people to Christ.

We have broadly shown above in our Fifth Proof that mistaken emulation of the Christians after the Pagan Feast Days. Yet we must add here the golden words of the excellent Divine Sadeel, whom we passed over above where we adduced the opinions of the Theologians; but his opinion can be well understood from the following words. (x) “The ancient Shepherds of the Christian Church,” he says, “have conformed themselves more than was fitting to the Jews and Heathens, because they thought that people would be lured more quickly to the Gospel by some Ceremonies, which were common to both, than if they had remained with the pure simplicity instituted by Christ Jesus and contained in his Word: whereby many Ceremonies have crept into the Church. But” (note well) “experience has shown well that God has not blessed this counsel. For finally, people, having abandoned the spiritual worship, have wholly embraced the external.” And in that same writing, speaking against the Feast Days, and pressing the text of Paul, Col. 2, “Let no one judge you,” etc., he adds thereto: “Which nevertheless by no means prevents why, for the sake of church order, some certain days” (note: not Feast Days, but other days) “should not be appointed, for hearing God’s Word, offering prayers, etc., provided that no Yoke is thereby laid on the Consciences, and one guards against Ceremonies and Superstitions.”

(t) Select Disputations, Part 3, Page 1330.

(v) In Oration on the Life of Gregory Thaumaturgus.

(w) Volume 3 of his Works, Page 159.

(x) Against the Monks of Bordeaux, Article 13 and Article 49.

Ten darden. Neemt daar was een Oudtheidt van die dagen / wat authoriteit krijgen die dagen daar door? ’t Is immers zeker en toegestaan van een ieder ander ons / dat de Kerkzeden en gewoontens der Oude geen beginsel des geloofs zijn / noch een Theologische Demonstratie maken / noch de Kerk van de navolgende Eeuwen tot navolging dwingen; anders zoude men heden ten dage wel vele bremde Ceremonien in de Kerk moeten brengen / die door regelen van de Concilien van de zes eerste Eeuwen zijn vast gestelt / als by exempel / van de Vasten / heylige Passchweek / de Dagen der Martelaren en van andere Heyligen / en (y) hondert andere, doch daar aan zal niemant / vertrouw ik / lust hebben; alzoo weinig zoude men opvolgen haar gewoonte van Feestdagen te houden / al is zy oudt; want men zou {199} gedenken / hoe Godt zijnen toorn al vroeg heeft getoont / regen en over ’t onderhouden van de Feestdagen in de Kerk / dewijl hy in zijn rechtvaardigheidt al vroeg heeft toegelaten / dat ’er gansch bittere vruchten zijn gesproten uit het houden van Paasschen / naamlijk een langduurige twist en vreeslijke scheuring der Kerke / zijnde am de volgende geslachten te leeren / om meer teerheidt te gebruiken ontrent de Euangelische zuiverheidt en eenvoudigheidt.

(y) Vide Codicem Canonum & Photium in Nomocanone.

Thirdly. Suppose there was an Antiquity to these days; what authority do these days thereby gain? It is, after all, certain and conceded by every one of us, that the church customs and practices of the Ancients are not a principle of faith, nor do they constitute a Theological Demonstration, nor do they force the Church of subsequent centuries to imitate them. Otherwise, one would have to introduce many strange ceremonies into the Church today, which were established by decrees of the councils of the first six centuries; as, for example, concerning Fasting, Holy Passion Week, the Days of the Martyrs and other Saints, and (y) a hundred others. Yet, I trust, no one will have any desire to do so; just as little should one follow their custom of observing Feast Days, even if it is old. For one should remember how God showed His wrath early on, even concerning the observance of Feast Days in the Church, since in His righteousness He early on permitted that entirely bitter fruits sprouted from the observance of Easter – namely, a long-lasting dispute and a terrible schism in the Church – this being to teach the following generations to use more tenderness regarding Evangelical purity and simplicity.

(y) See the Code of Canons and Photius in the Nomocanon.

Ten vierden. Belangende den apostolischen Regel van Clemens, dezelve is bastaart en ondergestelt / gelijk ook alle de Constitutien / die onder zijn naam voor Apostolische uitgaan; dit hebben de (z) Geleerde zoo overbloedig ende klaar getoont / dat ik niet en meine, zegt Voetius, dat de onbeschaamtheidt zelfs die verrotte apocrijphe dingen hier na zal op ’t Tonneel brengen; ja zelfs de Papisten / en on der die dry voorname Cardinalen / Bellarminus, Baronius, en Perronus erkennen / dat het boek Apocrijph / ondergestelt en bastaart is / en zeggen / daar mede gedrongen zijnde / dat die exceptielis een eerlijk uitvlucht.

(z) Rivetus in Critico sacro Lib. I. Cap. II. Lib. III. C. V. Cocus in censura. Voetius Dispp. Select. Part. III. Pag. 1329. & Dallæus de Pseudepigraphis.

Fourthly. Concerning the apostolic rule of Clement, it is spurious and supposititious, as are all the Constitutions which circulate under his name as Apostolic. This has been shown so abundantly and clearly by the (z) Learned, “that I do not believe,” says Voetius, “that even impudence itself will hereafter bring these rotten apocryphal things upon the Stage.” Indeed, even the Papists, and among them the three foremost Cardinals, Bellarmine, Baronius, and Perron, acknowledge that the book is apocryphal, supposititious, and spurious, and, being pressed with it, say that this exception is an honourable evasion.

(z) Rivet in The Sacred Critic, Book 1, Chapter 2; Book 3, Chapter 5. Cocus in A Critique. Voetius, Select Disputations, Part 3, Page 1329, and Daillé, On Pseudepigrapha.

Ten vijfden. Wat Aërius aangaat / van hem hebben wy ook boven gesproken / en getoont / hoe verkeerdelijk en uit haat en nijdt / hy onder de Ketters is gestelt; ’t was eenen / zegt (a) Hoornbeek, die vele dingen had tegen de gemeine, en in de Kerk en desselfs order en dienst toen heerschende fouten: Hy leerde dat een Bisschop niets verschilde van een Ouderling, in instelling en waardigheidt; wat is, zeide hy, een Bisschop in vergelijking van het Ouderlingschap? Dezen verschilt niet van dien: Want daar is een order, een eere, en eene waardigheidt. Den Bisschop leght de handen op, zoo doet ook den Ouderling; den Bisschop bedient den Doop, van gelijken ook den Ouderlinge; de bedeyling van den Godsdienst doet den Bisschop, {200} van gelijken ook den Ouderling. Ten anderen hy zeide ook dat ’er geen Pascha by de Christenen most gehouden worden, wat is het Paascha, zeide hy, dat by ulieden gehouden wordt? Zijt gijlieden wederom genegen tot de Joodsche Fabelen? Want men moet geen Paascha houden, dewijl ons Paasscha Christius geslachtet is: Ten darden dat men ook voor de Dooden niet en moest bidden: Hoe is ’t, zeide hy, dat gy na de Doodt de namen der dooden noemt: Want dat de levendige bidt, wat zal het den Dooden helpen? Doch indien allesins de gebeden der gener die hier zijn, nuttig zijn de gene, die daar zijn, zoo laat dan niemant vroom zijn noch wat goedt doen, maar eenige vrienden verkrijgen, &c. Eindelijk hy keurde ook voor quaadt de gezette en jaarlijksche Vastendagen, gelijk daar was het vasten van 40 dagen, de voorpaaschweek. Ook en zoude, zegt hy, het vasten niet vast gestelt zijn; want dat is Joodschen onder het Jok der dienstbaarheidt. Doch indien ik allesins wil vasten, zoo zal ik dan een dag van mijn zelven verkiezen, en ik zal vasten wegens de vryheidt. Alle welke dingen geensins zijn quaadt te keuren, veel min als kettersch te noemen, hy is wegens die leerstukken eer te prijzen dan te laaken. Ook en was Aërius het niet alleen / die tegen deze menscheljke vonden en opgeleyde jokken was, want ook de kerkelijke Historysch ijver Socrates vertoonde overbloedig zijn afkeer van die eygenwillige Godsdienst / zeggende onder andere / (b) Nergens leggen den Apostel, noch de Euangelien zelfs haar dat Jok der dienstbaarheidt op die tot de prediking komen: Maar het Paasch-feest ende andere Feestdagen hebben de Menschen zelfs elk in haar plaatsen, wegens het nalaten van den arbeidt, en de gedachtenis van ’t Zaligmakende Lijden, na datse gewilt hebben, uit een zekere gewoonte, onderhouden. En de Zaligmaker ofte de Apostelen hebben ons dat niet door eenige Wet te onderhouden geboden, {201} noch ons straffe gedreigt, gelijk de Wet Mosis aan de Jooden dreigde; doch ziet van hem ook boven in mijn vierde Bewijs.

(a) Examen Bullæ de Festis, Pag. 217, 218.

(b) Lib. V. Hist. Cap. XXII.

Fifthly. As for Aërius, we have also spoken of him above and shown how wrongly and out of hatred and envy he has been placed among the heretics. “He was one,” says (a) Hoornbeek, “who found fault with many things in the common [practices] and the then prevailing faults in the Church and its order and service. He taught that a Bishop did not differ from an Elder in institution and dignity. ‘What is,’ he said, ‘a Bishop in comparison to the Office of Elder? The one does not differ from the other: for there is one order, one honour, and one dignity. The Bishop lays on hands, so does the Elder; the Bishop administers Baptism, likewise the Elder; the Bishop conducts the service, likewise the Elder.’ 2ndly, he also said that no Passover should be kept by Christians. ‘What is this Passover,’ he said, ‘that is kept among you? Are you again inclined to Jewish Fables? For one must keep no Passover, since our Passover, Christ, has been sacrificed.’ 3rdly, that one should also not pray for the dead. ‘How is it,’ he said, ‘that you, after death, pronounce the names of the dead? For if the living pray, what will it help the dead? But if, in every way, the prayers of those present here are beneficial to those who are there, then let no one be pious nor do any good, but only acquire some friends,’ etc. Finally, he also condemned as evil the fixed and annual Fast days, such as the fast of 40 days [Lent] and the week before Easter. Also, he said, fasting should not be fixed by statute; ‘for that is Jewish, under the yoke of bondage. But if I by all means wish to fast, then I shall choose a day of my own accord, and I shall fast on account of freedom.’ All of these things are by no means to be condemned as evil, much less to be called heretical; for these doctrines he is rather to be praised than blamed.”

Nor was Aërius alone in opposing these human inventions and imposed yokes, for the church historian Socrates also abundantly showed his aversion to that self-willed religion, saying among other things, (b) “Nowhere do the Apostle, nor even the Gospels, lay that yoke of bondage upon those who come to the preaching. But the Easter feast and other feast days have been observed by men themselves, each in their own places, on account of ceasing from labour and in remembrance of the Salvific Suffering, as they saw fit, from a certain custom. And the Saviour or the Apostles have not commanded us to observe that by any law, nor threatened us with punishment, as the Law of Moses threatened the Jews.” But see also about him above in my fourth Proof.

(a) Examination of the Bull concerning Feast Days, Pages 217, 218.

(b) Book 5, History, Chap. 22.

 

[MW]

[The eighth and ninth objections argue for the indifference of the Feast Days and the danger of causing offence by removing them. Koelman shows the observance is not indifferent if it confirms men in error and superstition, and displeasing men is not the same as causing them to stumble.]

De achtste Tegenwerping. De onderhouding der Feeftdagen, zoo als die in de Gereformeerde Kerken is in gebruike, is ten minsten voor middelmatig te houden, ende derhalven zoude als zoodanig verdragen worden zonder verandering, ofte tegenkanting.

The Eighth Objection. The observance of Feast days, as it is in use in the Reformed Churches, is at least to be considered indifferent, and therefore should be endured as such without change or opposition.

Ik antwoorde, Eerst. Al noemt men het middelmatigh / zoo kan ik dach niet zien / dat die onderhouding in de Gereformeerde Kerken middelmatig is / nademaal wy weten / dat de paapsche kerk / die rontom ons is / superstitie en afgodery met de heilige Dagen begaat; en zoo geven wy met de onderhouding aan haar ergernis / en schijnen met haar te colluderen / daar wy belijdenis doen / dat Godt geen Feestdagen in ’t N. Testament heeft gewilt.

I answer, Firstly. Although one may call it an indifferent matter, I cannot see that this observance in the Reformed Churches is indifferent, since we know that the Papist church, which surrounds us, commits superstition and idolatry with its Holy Days. Thus, by our observance, we give offence to her and seem to collude with her, even though we confess that God has not willed any Feast Days in the New Testament.

Ten anderen. Is het dan middelmatig / ’t welk vele zoo niet en kunnen oordeelen / zoo moet men het niet als noodig houden en aandringen / maar de vryheidt laten aan de gene / welke die dagen niet willen noch kunnen houden / wetende wat perikel van superstitie en zwaar misbruik zich daar ontrent vertoont. Ja is het zoo middelmatig / zoo magh men en moet men ook zijn vryheidt toonen / in het te veranderen. (c) Op dat, zegt Voetius, de Menschen vermaant worden van de vrijheidt en middelmatigheidt, en dat de al te strenge ende geduurige onderhouding niet overgaa in een algemeen noodzaaklijk gebodt; Doch men heeft gezien in Engelandt / Schotlandt ende Duitslandt / dat men daar voor ’t geen men noemde middelmatig / niet min / indien niet meer gestreden heeft / als voor ’t pit der godzaligheidt / ofte voor de fondamentele stukken van de christelijke Religie, zoo dat men de Leeraars / die anders getrouw waren / om datse de Feestdagen en andere Ceremonien / die men zeide middelmatig te zijn / niet en onderhieuwen / daarom van haar dienst heeft afgezet / terwijl men een deel onnutte Huurlingen / en {202} buikdienaars in den dienst liet / zoo dat het recht waarachtig was / ’t geen (d) een Predikant van Glasgouw in zijn aan spraak aan de Bisschoppen en Predikanten van Brittannien klagende zeide / Wegens Ceremoniele dingen is de straf substantieel; wegens de substantieele is de straffe ceremonieel.

(c) Polit. Eccles. Part. I. Lib. II. Pag. 269.

(d) Zacharias Boyd in een Engels Tractrat van de Uitterste strijdt der Ziele in de dood, in ’t Jaat 1629.

Secondly. If it is then an indifferent matter, which many cannot judge it to be, then one must not hold it up as necessary and insist upon it, but must leave freedom to those who do not wish, nor are able, to observe those days, knowing what a peril of superstition and gross abuse presents itself in this regard. Indeed, if it is so indifferent, then one may and must also show one’s freedom by changing it. (c) “So that,” says Voetius, “people are warned concerning the freedom and indifference, and so that the overly strict and continual observance does not turn into a universally binding commandment.”

Yet, it has been seen in England, Scotland, and Germany that they fought no less, if not more, for what they called “indifferent” than for the very core of godliness, or for the fundamental articles of the Christian Religion; so much so that they dismissed from their service the ministers who were otherwise faithful, because they did not observe the Feast Days and other ceremonies which were said to be indifferent, while they retained a number of useless hirelings and belly-servants in their service. Thus, it was perfectly true what (d) a Preacher of Glasgow said in his address, complaining to the Bishops and Preachers of Britain: “In ceremonial things, the punishment is substantial; in substantial things, the punishment is ceremonial.”

(c) Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 2, Page 269.

(d) Zachary Boyd in an English Tract on the Last Battle of the Soul in Death, in the Year 1629.

Ten darden. Als men het zou verdragen als middelmatig / zoo most men / dat verdragen / gelijk wy de Professor Voetius dat hoorden zeggen / zoo dat men niet en verzuimde by alle gelegentheidt / publijk en privaat / bijzonder op dien dag de Gemeente van de oorsprong en onderhouding dier dagen te onderwijzen / en zoo van de paapsche Feesthouding en Conscientie / (waar in men door lang gebruik lichtelijk vervalt) allerverst af te brengen; men zou het zoo verdragen / dat men niet een geduurige noodzaaklijkheidt desselsfs / tot het wesen ofte immers wel wezen van ’t geloof en godzaligheidt vast stelde; en dat men ’t trecht en vryheidt zich behieldt / van in kerkelijke samenkomsten / en privatelijk aan te dringen / te raden ende te besluyten een heilzame verandering; Maar nu merkt men in tegendeel / dat de Gemeinte van veel Leeraars niet onderwezen wordt / nopende de onder houding dier dagen / ja dat men denkt dat het wel wezen der Godzaligheidt daar merkelijk aanhangt / en men zou niet geern hooren iemant reppen in Kerkenraden / Classen ofte Synoden / van die dagen af te schaffen; zoo dat het te vreezen is / dat men wel eindelijk de gezonde Leere zelfs zou quijt geraken; gelijk ik dat boven getoont heb in mijn achtste Bewijs; zoo ging het ook in Engelandt / daar onder de sauce van middelmatigheden / en ceremonien de Religie zelfs / en de zuiverheidt der Leere stillekens zonder gevoelen wiert verandert / gelijk dat (e) geleerde Mannen aan het oogh hebben getoont; het zelve is ook geschiet in Duitslandt.

(e) Vide Libellum Anglic. Ladensium Autocatacrisis Altingius in Exegesi August. Confess.

Thirdly. If one were to tolerate it as an indifferent matter, then one must tolerate it in such a way – just as we heard Professor Voetius say – that one does not fail, on every occasion, both public and private, and especially on that very day, to instruct the Congregation about the origin and observance of those days, and thus to wean them away completely from the Papist observance and conscience (into which one easily falls through long custom). One would tolerate it in such a way that one did not establish a perpetual necessity of it for the essence, or at the very least the well-being, of faith and godliness; and that one retained the right and freedom, in ecclesiastical assemblies and privately, to urge, advise, and resolve upon a salutary change.

But now, on the contrary, one observes that the Congregation is not instructed by many Ministers concerning the observance of those days. Indeed, people think that the very well-being of Godliness depends significantly upon it, and one would not gladly hear anyone propose in Church Councils, Classes, or Synods that those days be abolished; so that it is to be feared that one might eventually even lose sound Doctrine itself, as I have shown above in my eighth Proof.

This is also what happened in England, where under the sauce of indifferent matters and ceremonies, Religion itself and the purity of Doctrine were gradually and imperceptibly changed, as (e) learned Men have demonstrated. The same also happened in Germany.

(e) See the English booklet “Ladensium Autocatacrisis” [Self-refutation of the Laudians]. Altingius in his Exegesis of the Augsburg Confession.

De negende Tegenwerping. Men moet deze Dagen noch houden om de ergernis wil, die daar uit zou genomen worden, indien men dan niet en preekte, noch ter Predikatie quam; veele zijn zwak, en zy zouden dat niet kunnen verdragen, dat men die Dagen zoo afschafte; de Papisten in het Landt zouden ’er zich merkelijk aan stooten, enmen zal zoo schynen te veroordeelen die Kerken en Persoonein welke tot noch toe oordeelen, dat zy die Dagen moeten onderhouden.

The ninth Objection. One must still observe these Days for the sake of the offence that would be taken if one did not preach, nor came to the Sermon. Many are weak, and they would not be able to bear it if these Days were abolished in such a manner. The Papists in the Land would be greatly offended by it, and one will thus seem to condemn those Churches and Persons who until now judge that they must observe these Days.

Ik antwoorde, Voor eerst. Dat deze Dagen niet moeten blijven / om de ergernis die zammige moghten nemen uit de afschaffing / dat blijkt / door dien wy boven in ons dartiende Bewijs hebben getoont / dat door de onderhoudingh van de Feestdagen aan veele ergernis gegeven wordt / en wel bijzonder dat de Zwakke daar door een indruk gegeven wont van de Heiligheidt van die Dagen / en dat het Paausdom in dezen zoo zeer niet en dwaalt; en die sterker zijn / bedroeven zich dat men zoo verre de Papisten gelijkformigh wordt: En al moght iemandt denken / dat ’er maar weinige onder ons zijn / die zich aan d’ onderhoudingh dezer Dagen ergeren / zoo is doch op te merken / dat eenighe wenighe te ergeren / gheen kleine zonde is / nademaal de Heere Jesus zegt / Zoo wie een van deze kleinen, die in my gelooven, ergert, het ware hem nutter dat eenen meulensteen aan zynen hals gehangen, en dat hy verzonken ware in de diepte der Zee. Matth. 18: vers 6. en veele Menschen worden geergert / en slimst geergert / die niet en weten noch klagen / datse geergert worden / ja die verklaren / datse niet geergert worden; en ook moet men niet zien hoe veele ofte weinighe door eenighe daat geergert worden / om daar na de zaak te approberen / ofte te improberen / maar of zy/ niet noodighzijnde / bequaam is om te ergeren / ofte ten quade te onderwijzen: En zoodanigh is deze onderhoudingh der dagen, derhalven zoo kan men niet zeggen / dat men de dagen moet onderhouden om der ergernis - halven / anders zoude men die dagen moeten onderhouden ende niet onderhouden: doch gelijk Amesius {204} wel zeght / (f) Daar is gheen zoodanigen verlegentheidt, dat het noodtsakelijk voor een vroom Mensch, of hy dit ofte dat doet, ofte niet en doet, dat hy aan iemant ergernis zou geven.

(f) Lib. V. de Conscientia, Cap. XI. §.18.

I answer, Firstly. That these Days should not remain for the sake of the offence that some might take from their abolition is evident from the fact that we have shown above in our thirteenth Proof that by the observance of the Feast Days offence is given to many. In particular, the weak are thereby given an impression of the holiness of those Days, and that Popery is not so very wrong in this; and the stronger grieve that we so closely conform to the Papists. And although one might think that there are but few among us who are offended by the observance of these Days, it should nevertheless be noted that to offend even a few is no small sin, since the Lord Jesus says, “But whoso shall offend one of these little ones which believe in me, it were better for him that a millstone were hanged about his neck, and that he were drowned in the depth of the sea” (Matthew 18:6). And many people are offended, and most grievously offended, who do not know or complain that they are offended; indeed, who declare that they are not offended.

Furthermore, one must not look at how many or how few are offended by a certain action in order to then approve or disapprove of the matter, but rather whether the action, being unnecessary, is apt to cause offence or to teach evil. And such is this observance of days. Therefore, one cannot say that the days must be observed for the sake of avoiding offence, for otherwise one would have to observe the days and not observe them. However, as Ames rightly says: (f) “There is no such circumstance that makes it necessary for a godly person, whether he does this or that, or does not do it, that he should give offence to someone.”

(f) Concerning Conscience, Book 5, Chap. 11, §.18.

Ten anderen. Hoe kan dit ergerlijk zijn / die dagen niet te houden / nademaal het tot geen zonde kan brengen? Laat aangewezen warden / tot wat zonde dit aanleidingh geeft; heeft dit een schijn des quaadts / dat men zuiverlijk na ’t gebodt doet het moet dan een enkel genomen ergernisse wezen / gelijk dat de Pharizeen geergert wierden / door dien Jesus leerde / dat men de Inzettingen der Oude niet behoefte houden / en dat zijn Discipulen wel deden / als zij haar handen niet en wiesschen, als zy broodt aten, Matth. 15: vers 2, 3, 12. Bij aldien de gene die zich ergeren aan deze nalaating van de onderhouding der Feestdagen / hadden ernigh gebodt ofte schijn van gebodt Godts / gelijk wel eer de nieuw-bekeerde Jooden Godts ghebodt hadden voor de Feestdagen / ’t was noch wat anders; maar hier is een enkele menschen vondt: Amesius zeght zeer wel ter zelver plaatse / (g) Daar is, zeght hij / zoodanigen perikel van ergernis niet, in menschelyke vonden te verzuijmen ofte na te laaten, hoedanigh de Apostel schrijft, dat wel eer was in de Ceremonien der Wet te verwerpen: want men kan geen zoodanige Conscientie hebben ontrent de vonden der menschen, hoedanigh de Jooden hadden ontrent de instellingen Godts.

(g) Ibidem, §.17.

Secondly. How can it be offensive not to observe these days, since it cannot lead to sin? Let it be shown to what sin this gives occasion. If this has an appearance of evil – that one purely follows the commandment – then it must be a merely imagined offence, just as the Pharisees were offended because Jesus taught that one did not need to observe the traditions of the Elders, and that his disciples did well when they did not wash their hands before they ate bread, Matthew 15:2, 3, 12.

If those who are offended by this omission of the observance of Feast Days had any command or semblance of God’s command – just as the newly converted Jews formerly had God’s command for the Feast Days – it would be a different matter; but here it is a mere human invention. Ames says very well in the same place, (g) “There is,” says he, “no such peril of offence in neglecting or omitting human inventions, as the Apostle writes there formerly was in rejecting the ceremonies of the Law: for one cannot have such a conscience regarding human inventions, as the Jews had regarding the institutions of God.”

(g) Ibid., §.17.

Ten darden. Laat ons onderzoeken / voor wie de afschaffing ofte niet - onderhouding dier Feestdagen / zou ergerlijk zijn; niet voor de ghene welke oordeelen / dat men met den Rustdagh alleen te vreede zou zijn / gelijk het Synode van Dorth / van ’t Jaar 1574. oordeelde; want dat is haren wensch; niet voor die Vroome / bij dewelke deze daadt iets middelmatighs is: want niemandt van haar kan ergernis ontfangen uit de nalaating van zoo een daadt / die voor eenige {205} tot een aanstoot is; niet voor de zulken / dewelke de onderhouding dezer dagen noodtsaaklijk / en ten hoogsten nuttig achten; want men zou haar ten quade stichten / en in het quade versterken; indien men deze dagen bleef houden; maar door die nalaating sticht men en bevrijdt men haar van haar superstitieuse gevoelens over die dagen; niet van de Overheden / dewelke de onderhouding der dagen geboden hebben: want haar Authoriteit houdt op / als ’er ergernis ende schijn des quaadts hij is/ want Godts Wet is boven haar; niet voor de Kerken / welke die dagen niet onderhouden / want die worden veel eer uit de onderhonding geergert / en uit de nalaatingh van die daadt gesticht; niet voor die Kerken / die zulke dagen noch blijven onderhouden: want houden zij het voor middelmatigh / elke Kerk heeft in middelmatige zaken haar vrijheidt; houden zij de onderhoudingh voor noodigh / zoo zullen zij ghesticht worden door ’t nalaten / gelijk zij zouden in haar dwaling versterkt worden door ’t betrachten van de onderhouding. Eindelijk / niet voor de Papisten / want die worden door de nalaating gesticht / en door de praktijk in haar dwaling bevestight; derhalven blijkt uit de optelling der Persoonen / dat niemandt door de afschassing zal of kan geergert worden.

Thirdly. Let us examine for whom the abolition or non-observance of those Feast Days would be offensive. Not for those who judge that one should be content with the Sabbath day alone, as the Synod of Dort in the year 1574 judged; for that is their desire. Not for the Devout, for whom this matter is something indifferent; for none of them can take offence from the omission of an act which is a stumbling block for some. Not for those who consider the observance of these days necessary and highly useful; for one would edify them in evil and strengthen them in it if one continued to keep these days; but by this omission, one edifies them and frees them from their superstitious feelings about these days. Not for the Authorities, who have commanded the observance of the days; for their authority ceases when there is offence and an appearance of evil, for God’s Law is above theirs. Not for the Churches which do not observe these days, for they are much more likely to be offended by the observance and edified by the omission of that practice. Not for those Churches which still continue to observe such days; for if they consider it an indifferent matter, each Church has its freedom in indifferent things. If they consider the observance necessary, they will be edified by its omission, just as they would be strengthened in their error by the practice of its observance. Finally, not for the Papists, for they are edified by the omission and confirmed in their error by the practice. Therefore, from this enumeration of persons, it is evident that no one will or can be offended by the abolition.

Ten vierden. Het is wel waar / immers zeer apparent / dat veele lichtelijk deze afschaffing / ofte nalating / haar zelven qualijk zouden laten gevallen / zoo datze wel qualijk daar van zullen spreken / en smaden de gene/ die zulks doen; maar ’t is wat anders iemandt te mishagen / wat anders iemandt te ergeren; men gheeft terstondt geen ergernis aan een / die men door iets te doen / ofte te spreken / ofte te laasten / mishaaght; want men moet doen ’t geen stichten kan / en nuttigh is / maar dat staat dikmaal veele niet aan / van wegen haar verkeentheidt ofte blindtheidt; doch doende iets dat veele mishaaght in ’t eerste aanzien / kan men haar wel stichten: Paulus wilde Titus niet besnijden / al moght het veele Jooden niet aanstaan / en licht Petrus zelfs niet; want hij dede ’t geen de stichtingh meest vorderde / en zijn nalaating was tot haare nuttigheidt; beter is het eenen te stichten / {206} als veele te behagen: maar gevaarlijker is het / een van de zwakste te ergeren / als veele te mishagen.

Fourthly. It is certainly true – indeed, very apparent – that many would easily take this abolition or omission badly, so that they will likely speak ill of it and slander those who do it; but it is one thing to displease someone, and another to cause someone to stumble. One does not immediately cause a person to stumble by doing, saying, or omitting something that displeases them; for one must do that which can edify and is profitable. But this often does not please many, due to their perversity or blindness; yet, by doing something that displeases many at first glance, one can indeed edify them. Paul did not want to have Titus circumcised, even though it was not acceptable to many Jews, and perhaps not even to Peter himself; for he did what most promoted edification, and his omission was for their benefit. It is better to edify one than to please many; but it is more dangerous to cause one of the weakest to stumble than to displease many.

Ten vijfden. Men moet altijdt in twijffelachtige gevallen de veiligste kant kiezen; dat gene zoude men doen / ofte nalaten / ’t geen men met de meeste gerustheidt oordeelt ende gelooft / Gode behaaglijk te zijn; ’t is altijdt veiliger zich af te houden van ’t geen men voorziet / dat ergernis baaren zal voor de zwakke / ofte andere; Paulus riedt zulks in den Brief tot de Corintheren; en hy zelfs wilde in dien gevalle liever geen vleesch eten / noch ook tractement van de Corinthiers ontfangen. Het is ook klaar / dat men verst is van te zondigen / als men dezer dagen onderhouding nalaat / als niet noodig noch geboden; in plaats van die onderhoudende in gevaar te zijn / van Godt te vertoonen / en de naasten te ontstichten / dewijl ’t is iets / dat niet geboden is / maar van Menschen gevonden en ingestelt / en superstitieuselijk en afgodisch misbruikt.

Fifthly. One must always in doubtful cases choose the safest side. That which one should do, or omit, is what one judges and believes with the greatest peace of mind to be pleasing to God. It is always safer to abstain from that which one foresees will bear offence for the weak or for others. Paul advised such in the Epistle to the Corinthians; and he himself, in that case, preferred to eat no meat, nor even to receive support from the Corinthians. It is also clear that one is farthest from sinning when one omits the observance of these days, as being neither necessary nor commanded; instead of, by observing them, being in danger of tempting God, and offending one’s neighbour, since it is something that is not commanded, but is devised and instituted by men, and superstitiously and idolatrously abused.

 

[NaphtaliPress]

@MW
Matthew, Revisiting this. In the below you have rendered Koelman's start of the Bucer quotation as "(e) 'The other Holidays'". this is correct for Bucer's Ferias alias, which I see here, but Koelman's Dutch reads "(e) d’ Andere Vierdagen" which means "the other four days". Did you catch this and change it or is there another use of Vierdagen you found? It seems to me to be simply a mistake.

[The seventh and last answer to the fourth objection about obeying the civil government contains testimonies from Bucer and Luther.]

Ten zevenden, en ten laatsten. Hoewel het waar is / dat Martinus Bucerus zoo spreekt / dat hy niemant zoude willen raden / dat hy lichtvaardelijk hier iets zou vernieuwen / maar {173} vereiste daar in de toestemming niet alleen van de Kerk / maar ook de Magistraat; nochtans wilde hy daar mede geensins stijven de Overheden / die haar Leeraars in dezen zouden de voet dwars stellen / bijzonder na datse lang over de waarheidt en wille Godts ontrent ’t onderscheidt der dagen zouden zijn onderwezen; in de eerste Reformatie konden zy wegens de Overheden veel dingen niet zoo wech doen / gelijk zy wel gewilt hadden; maar na zoo een verloop van tijdt / ja van hondert Jaren/ zoude het ruim tijdt zijn / dat de Overheden den wensch harer Leeraren voldeden. Gelijk van dien zelven Bucerus hem tegen de Feestdagen ter zelver plaatse zoo heerlijk en volmondig verklaart heeft zeggende / (e) d’ Andere Vierdagen, ’t zy datse onder de naam van Christus, ofte van de zalige Maget, ’t zy van de Heylige, aangerecommendeert worden, zoude ik wenschen, dat alle afgeschaft waren. Want voor eerst, het is kenlijk, datse door geen Woordt Godts zijn ingevoert. Want, waar is ’er iets in de Apostolische Schriften van Christi Geboorte-dag en van d’ aankomste der Wijse, ende diergelijke Dagen? Ik zoude licht gelooven, datse door een Yver Godts van de Oude zijn ingebracht, op datse de Feestdagen der Heydenen, gelijk den eenen spijker met den anderen, zouden voortstooren: Maar wie zal zeggen, dat dezen ijver was na wetenschap, dewelke zoo zeer alle woordt en exempel der Schrift gemist heeft, en de menschelijke reden, niet gevolgt heeft? Want daar is zelfs niet een van die voorname Feesten geweest, dewelke ook niet eenige bijzondere superstitie en overdaadt des levens gehadt heeft, van dewelke gy voorwaar die Feesten nooit zoo zult zuyveren, of daar zal meer ergernis van de zelve komen voor de zwakke, als profijt voor de vroome.... Die Feestdagen, dan alle afgeschaft zijnde, gelijk hier by de gene die in Christus gelooven, geschiedt is, &c. Aan de kant staat / zoo wy ’t exempel der Apostelen willen navolgen, zullen wy de Feestdagen afschaffen. Dit heerlijk getuigenis van Bucerus heb ik hier zoo breedt by deze gelegentheidt willen invoegen / dewijl ’t my boven / sprekende van de gevoelens der Theologanten / zoo breedt niet voor quam / en ik zijn Boek zelfs niet heb kunnen nazien / waar door ik het maar korter aldaat verhaalt heb; gelijk mede her getuigenis van Luther tegen de Feestdagen / aldaar maar kort verhaalt / waardig is / dat het hier wat breeder worde uitgedrukt / gelijk het my daar na is voorgekomen; ’t zelve luidt als volgt / (f) Alle Feestdagen woude ik dat afgeschaft waren, uitgenomen des Heeren Dag, om datse zijn ontaardet in een misbruik, zoo dat wy die meest met ledig te gaan, dronken te drinken, te speelen, en allerley zonden te doen, doorbrengen; zoo dat wy Godt meer tot toorn verwekken op de Feestdagen, als op andere; Daar komt by de uitterlijke schade, dewijl ’t gemeene Volk verhindert wordt in hare Handtwerken, en meer op die Feestdagen verteert, als op de Werkdagen. Inzonderheidt zoude men uit het midden wech moeten doen, ofte afschaffen de Kermissen, die niet anders en zijn, als een deel weereltsche kramen, en gelegentheidt om te spelen, op dat Godts toorn tegen ons, en de verdoemenis der Zielen vermeerdert worde. En het en helpt niets, dat zommige zeggen, dat die alle zijn gesproten, en voortgekomen uit een goedt begintfel, &c.

(e) In Matth. 12. Pag. 119. apud Hoornbeek Sondagh Rustdag, Pag. 96, 97.

(f) Lutherus in Exhort. ad Nobilit. German. Tom. I. Jenensi Germ. Fol. 306. apud Thummium, Theolog. Tubingensem in Explic. Decalogi, Anno 1626. Pag. 131.

Seventhly, and lastly. Although it is true that Martin Bucer speaks in such a way that he would not want to advise anyone to rashly innovate anything in this matter, but required for it the consent not only of the Church, but also of the Magistrate; nevertheless, he by no means intended thereby to support the Authorities who would obstruct their Ministers in this, especially after they had long been instructed concerning the truth and will of God regarding the distinction of days. In the first Reformation, they could not, on account of the Authorities, do many things as they would have wished; but after such a lapse of time, indeed of a hundred years, it would be high time that the Authorities satisfied the desire of their Ministers.

Just as that same Bucer declared himself so splendidly and resolutely against the feast days in that same passage, saying: (e) “The other Holidays, whether they are recommended under the name of Christ, or of the blessed Virgin, or of the Saints, I would wish that they were all abolished. For first, it is evident that they were introduced by no Word of God. For, where is there anything in the Apostolic Writings about Christ’s Birthday and about the Arrival of the Wise Men, and similar Days? I would readily believe that they were introduced by a Zeal for God by the Ancients, in order to drive out the feast days of the Heathens, just as one nail drives out another. But who will say that this zeal was according to knowledge, which so greatly lacked any word and example of Scripture, and did not follow human reason? For there is not even one of those principal Feasts which has not had some particular superstition and excess of life, from which you truly will never so purify those Feasts, but that more offence will come from them for the weak, than profit for the pious... Those Feast days, then, all being abolished, as has happened here with those who believe in Christ, etc. In the margin it states: “if we wish to follow the example of the Apostles, we shall abolish the feast days.”

This splendid testimony of Bucer I have wanted to insert here so broadly on this occasion, since it did not occur to me so broadly above, when speaking of the opinions of the Theologians, and I have not been able to consult his Book myself, which is why I related it more briefly there. Just as also the testimony of Luther against the feast days, related only briefly there, is worthy of being expressed here a little more broadly, as it later came to my attention. It reads as follows, (f) “All Feast days I would like to be abolished, except the Lord's Day, because they have degenerated into an abuse, so that we spend them mostly in idleness, in drinking drunk, in gaming, and in committing all kinds of sins; so that we provoke God to wrath more on the Feast days than on others. Added to that is the external damage, since the common People are hindered in their Handicrafts, and consume more on those Feast days than on the Workdays. In particular, one should remove from our midst, or abolish, the Kermisses [annual fairs], which are nothing else than a sort of worldly market stalls, and an opportunity to gamble, so that God’s wrath against us, and the damnation of Souls, is increased. And it does not help that some say that they all have sprouted, and proceeded from a good beginning, etc.”

(e) On Matthew 12, page 119, as cited in Hoornbeek’s Sunday Day of Rest, pages 96, 97.

(f) Luther, Exhortation to the Christian Nobility of the German Nation, Volume I of the Jena German edition, Folio 306, as cited in Thummius, the Tübingen Theologian, in his Explanation of the Decalogue, year 1626, page 131.

 

[NaphtaliPress]

@MW
Matthew, Revisiting this. In the below you have rendered Koelman's start of the Bucer quotation as "(e) 'The other Holidays'". this is correct for Bucer's Ferias alias, which I see here, but Koelman's Dutch reads "(e) d’ Andere Vierdagen" which means "the other four days". Did you catch this and change it or is there another use of Vierdagen you found? It seems to me to be simply a mistake.

I finally squeezed out of google ai that Koelman is likely by vierdagan intending the same as fierdagen. AI says it is low German.

 

[Seeking_Thy_Kingdom]

That is correct, “vier” is the number for but the verb “vieren” means to celebrate. In modern Dutch a Holliday would be a “feestdag”, feest meaning party or celebration. To make things even more confusing to celebrate a Holliday would be “een feestdag vieren”.

 

[MW]

I finally squeezed out of google ai that Koelman is likely by vierdagan intending the same as fierdagen. AI says it is low German.

I think you have answered it, but just to be thorough here is the AI translator:

The overlap is purely homonymic — same spelling, different roots.
Etymology note:
• The numeral vier comes from Proto‑Germanic fedwōr (cf. English four, German vier).
• The verb vieren comes from Middle Dutch vier(en), related to German feiern (“to celebrate”), ultimately from Latin feriae (“holidays”).
So they look identical in spelling but are historically unrelated.

 

[MW]

[The tenth objection argues for the usefulness of the feast days, especially to remember the works of God and to restrain the people from sinful merriment. Koelman argues pertinently that all the advantage of remembering the works of God can be found in the ministry of the Word and meditation upon it, the very reason for which it has been given to us. Feast days add nothing useful to this, and there is no evidence they serve to restrain anyone.]

De tiende Tegenwerping. Het is nuttig voor de Gemeinte, ende aangenaam en troostelijk voor haar, ja noodigh, datse eenmaal des Jaars die groote verborgentheden en weldaden Godts gedenken, mits dat expres daar dan van gepreekt wordt, ende zy daar dan van hooren, en zich daar over verblijden, en vervrolijken, waar door dan ook vereist wordt op dat die blijdschap te meer en plechtelijker zy, datse zich dan van ’t werken onthonden; zulke dagen verwekken door zich een bijzondere devotie en gedachtenis van Godts wonderen; behalven dat men door dan over die zaken te prediken het Volk verhindert van te loopen in de Herbergen, &c. gelijkze plachten te doen.

The Tenth Objection. It is useful for the congregation, and pleasant and comforting for her – indeed necessary – that once a year she should remember the great mysteries and benefits of God, provided that at that time preaching is expressly devoted to them, and that she then hears of them, rejoices in them, and is gladdened by them. And in order that this joy may be the more solemn, it is required that she be released from work on such days. Such days stir up within themselves a special devotion and remembrance of God’s wonders. Besides, by preaching on these matters at that time, the people are prevented from running off to the taverns, as they were accustomed to do.

Ik antwoorde, Voor eerst. Dat het nuttig is / dat de Gemeinte meermaal hoore voorstellen en toepassen de groote verborgentheden van ’t christelijk Geloof / en de bijzonderste weldaden des Heeren / dat is buiten dispuit / ja dat het noodig is / zal niemant in twijffel trekken; maar kan dit niet geschieden / al heeft men geen jaarlijksche Feestdagen? Zouden die Kerken / welke deze Feestdagen hebben afgeschaft / min deze groote verborgentheden de Gemeinte voordragen? {207} Dat en hoore ik niemant zeggen / noch bewijzen; en het is niet te gelooven; kunnen die fondamentele waarheden / weldaden / en wonderen en Historien / van de schepping des Menschen / van den Val / van Christi Geboorte / Doodt ende Opstanding / etc. niet wel jaarlijks verhandelt worden; in Catechetische Predikatien / ofte by andere bequame gelegentheden? Zijn de weekelijksche Rustdagen daar niet genog toe? Heeft de Heere dan niet alles wat noodig is tot welstandt der Kerke verordineert? Moet men nu dan de Texten aan de dagen / en de dagen aan de Texten binden? Waarom niet alles gelaten / aan de vryheidt en voorzichtigheidt Der Leeraars / en der Kerken?

I answer, First. That it is useful that the congregation should more often hear set forth and applied the great mysteries of the Christian faith, and the most notable benefits of the Lord, this is beyond dispute. Indeed, that it is necessary, no one will doubt. But can this not be accomplished, even if one has no annual feast days? Would those churches which have abolished such feast days present these great mysteries less to the congregation? This I hear no one affirm, nor prove; and it is not credible. Can those fundamental truths, benefits, wonders, and histories of the creation of man, of the Fall, of Christ’s birth, death, and resurrection, etc., not be well treated annually, in catechetical sermons or at other suitable occasions? Are the weekly rest days not sufficient for this? Has not the Lord ordained everything necessary for the welfare of the Church? Must one now bind the texts to the days, and the days to the texts? Why not leave all to the liberty and prudence of the ministers and of the churches?

Ten anderen. De Feestdagen brengen geen Heilige devotie en gedachtenis der weldaden / maar ’t Woordt/ en de weldaden zelfs in het Woort vertoont; doch daar toe is niet van noode / dat ’er voor elke weldaadt / om die te gedenken / een bijzonderen Feestdag gestelt worde; want anders mocht men wel een ontelbaar getal van Feestdagen instellen: Want wie kan alle Godts weldaden optellen / die evenwel alle dankbaarlijk te gedenken zijn? Psal. 40: ver... Psal. 103: v. 2. Psal. 78: ver. 105, 106; Doch zoo mocht men wel in ’t vierde Gebodt doorschrappen dat woordt / Zes dagen zulje arbeyden: Want alle onze dagen zullen bij na Feestdagen worden; ’t is genoch dat wy ’t Woordt Godts en de prediking wekelijks hebben / om alle Godts wonderen te gedenken/ daar door zullen wy niet wijzer willen zijn dan Godt / en men zal zoo doende geen schijn des quaats geben / noch voor iemant aanstoot leggen. (h) Het is zeker, zeggen de Professoren van Saumur, dat in onze herten een geduurige gedachtenis moet zijn van Godts weldaden tegen ons en van Christi uitgewrochte wonderen, om ons de zaligheidt te verkrijgen, en dat die steedts van ons moeten herhaalt worden: En daar toe is van Christus en de Apostelen ingestelt de bediening des Woordts, en de Prediking des Euangeliums; dewelke, wat is zy anders, dan een geduurig verhaal {208} van die verborgentheden en weldaden Godts tegen ons, en dan een opwekking om daar uit ware godzaligheidt en heiligheidt te ontfangen, te voeden, te queeken en te versterken: Maar dat ’er tot gedachtenis en solemnele en publijke te binnenbrenging van ieder van die verborgentheden en weldaden, eenige zekere Feestdagen, Gode heilige, die alle jaar wederkomen, en jaarlijks van de geloovige Christenen geviert en gehouden moeten worden, zouden ingestelt worden, dat is ’t gene, dat noch Christus noch de Apostelen voor de Christen Kerk niet noodigh hebben geoordeelt.

(h) Disp. de Diebus Festis, Thes. 7.

Secondly. The feast days do not bring holy devotion and remembrance of God’s benefits, but the Word, and the benefits themselves as displayed in the Word. Yet for this it is not necessary that for each benefit, in order to remember it, a particular feast day should be appointed; for otherwise one might establish an innumerable multitude of feast days. For who can reckon up all the benefits of God, which nevertheless are all to be remembered with thanksgiving? Psalm 40, throughout; Psalm 103:2; Psalm 78:105-106.[1] But then one might as well strike out from the fourth commandment the words, “Six days shalt thou labour;” for all our days would become almost feast days. It is enough that we have the Word of God and the preaching weekly, to remember all God’s wonders. Thereby we shall not wish to be wiser than God, and thus no appearance of evil will be given, nor offence laid before anyone.

(h) “It is certain,” say the Professors of Saumur, “that in our hearts there must be a continual remembrance of God’s benefits toward us, and of Christ’s wondrous works wrought to obtain salvation for us, and that these must always be repeated by us. And for this Christ and the Apostles instituted the ministry of the Word and the preaching of the Gospel; which, what is it other than a continual narration of those mysteries and benefits of God toward us, and then an awakening to receive from them true godliness and holiness, to nourish, to quicken, and to strengthen them?” But that for the remembrance, and solemn and public recalling, of each of those mysteries and benefits, certain holy feast days should be instituted, returning every year, and annually celebrated and observed by believing Christians – that is the very thing which neither Christ nor the Apostles judged necessary for the Christian Church.

(h) Disputation concerning Feast Days, Thesis 7.

Ten darden. Om zulke graate weldaden plechtelijk met blijtschap te gedenken is niet noodig / dat wy boven den Dag des Heeren noch eenige Feestdagen hebben / en dat wy dan ons ordinare werk laten varen; want de blijtschap moet geestelijk zijn / die zeer wel met het werk kan over een komen; zoo spreken zeer wel d’ aangehaalde (i) Professoren; Die blijtschap en vreughde der Christenen, zeggenze / is niet vleeschlijk, zoodanig als men oeffent in de inhulding ofte geboorte der Koningen, maar t’ eenemaal geestelijk ende inwendig, die recht wel bestaan kan met de bezigheidt ontrent het slaafsche werk: Want en betaamt het niet de Vroome, datse in het midden van haren arbeidt, ende wettige bezigheden dezes levens, ende bedieningen van ons Ampt, met haar hert inwendigh zich in Godt verheugen en opspringen volgens ’t woordt des Apostels, Verblijdt u in de hoop, Rom. 12: vers 12. altijdt blyde, 2 Cor. 6: vers 10. ’t zy gy eet, &c. 1 Cor. 10: vers 31... Indien Godt zelfs de Christenen onder ’t Nieuwe Testament, gelijk de Joden onder ’t Oude, publyke Vierdagen en Feestdagen hadden ingesteldt, en geboden, zoo zou het t’ eenemaal betaamlijk schynen, datmen op dezelve van onse werken zoude af-houden: maar nademaal hy zoodanighe Vierdagen niet ingesteldt heeft, zoo en staat het de Menschen {209} niet toe, dese noodtzaaklijkheidt de geloovige op te leggen, van af telaten van die werken, en hare vryheidt in dezen deele te bepalen.

(i) Ubi supra, Thes. 46.

Thirdly. To solemnly remember such great benefits with joy, it is not necessary that we should have, besides the Lord’s Day, any other feast days, nor that we should then lay aside our ordinary work; for the joy must be spiritual, which can very well be joined with labour. Thus speak most aptly the cited (i) Professors: “The joy and gladness of Christians,” they say, “is not carnal, such as is practised in the inauguration or birth of kings, but wholly spiritual and inward, which can rightly coexist with the business of servile work. For it does not misbecome the godly, that in the midst of their labour and lawful employments of this life, and the duties of our office, they should inwardly rejoice in God and leap up with their heart, according to the word of the Apostle: ‘Rejoice in hope’ (Romans 12:12); ‘always rejoicing’ (2 Corinthians 6:10); ‘whether ye eat,’ etc.” (1 Corinthians 10:31). If God Himself had instituted and commanded public holy days and feast days for Christians under the New Testament, as He did for the Jews under the Old, then it would altogether seem fitting that on those days we should abstain from our works. But since He has not instituted such holy days, it does not belong to men to impose this necessity upon believers to cease from their labours, and to restrict their liberty in this matter.

(i) As above, Thesis 46.

Ten vierden. Het is wel waar / dat ’t Volk wel eer die dagen met groote profaniteit placht door te brengen / na de gewoonte in ’t Pausdom gebruiklijk / in de herbergen / kroegen / spelen / dansen / etc. en dat daarom die Predikatien zijn ingestelt / om ’t Volk van die grafferende zonden af te brengen, maar d’ ervarentheidt leert / dat zulke profane weynig ter Kerke komen / zoo dat men om haren ’t wil niet behoeft te preeken; of komen zy daar eens ofte tweemaal / zy berusten daar zoo op die Feestpredikatien / datse niet en denken / datse Predikatien op d’ andere Rustdagen van doen hebben; ook heeft men tot noch toe niet gezien / dat die onheylige nalaten op die dagen haar ijdel vleeschlijk ongeoorloft vermaak te zoeken / en dezelve in ongebondenheidt door te brengen; zoo dat een (k) vroom Leeraar tot Utrecht niet zonder grondt zeidt / Ik twijffele, of men nu om deze zelve reden die dagen niet veel eer behoorde af te schaffen, dewijl de ervarentheidt nu eenige Jaren geleert heeft, en noch dagelijks leert, hoe dat de Duyvel recht tegen het intent en oogmerk van de Kerk, deze dagen in enkele slemp en Bacchus dagen verandert heeft. Ik geloove ja / dat indien ’er op die dagen geen Predikatien wierden gedaan / die quade gewoonte eens eindelijk verdwijnen zou / die nu telkens door deze alle Jaar herhaalde onderhouding / vernieuwt / ververst en bevestigt werdt / gelijk my een voornaam Schots Leeraar verklaart en verzekert heeft; dat zylieden in Schotlandt hadden ondervonden / dat zoo lang als uit kracht van de tyrannijke reglementen van ’t Synode van Perth, (welke ook met de politijke macht en authoriteyt gewapent ende bevestigt waren) op die dagen Predikatien gedaan wierden / ’t Volk de herbergen en spellen bezocht / en tot alle snoodtheidt uitliep: Maar na dat de Leeraars hebben afgelaten {210} van als dan Predikatien te doen / dat die Bacchus handel eindelijk verdween. Zoo blijkt dan uit het gezeide / dat het niet nuttig / veel min noodig is / dat wy zulke Feestdagen hebben en houden. Ziet boven mijn Negende Bewijs.

(k) Lamb. Sanderus, Kort en zedig bericht van den Sabbath, Pag. 16.

Fourthly. It is indeed true that the people formerly were accustomed to spend those days with great profanity, after the manner usual in the Papacy, in taverns, alehouses, games, dancing, etc.; and that therefore those sermons were instituted, to draw the people away from such grievous sins. But experience teaches that such profane persons seldom come to church, so that one need not preach for their sake; or if they come once or twice, they rest so upon those feast‑day sermons that they do not think they have need of sermons on the other days of rest. Moreover, it has not yet been seen that those ungodly ones refrain on those days from seeking their vain, carnal, unlawful pleasures, and from spending them in licentiousness. So that a (k) godly minister at Utrecht not without reason said: “I doubt whether for this very reason those days ought not rather to be abolished, since experience over some years has taught, and still daily teaches, how the Devil, directly against the intent and purpose of the Church, has turned these days into mere revels and Bacchus‑days.”

I believe indeed that if on those days no sermons were held, that evil custom would at length disappear, which now is continually renewed, refreshed, and confirmed by this yearly repetition. As a distinguished Scottish minister declared and assured me: they had found in Scotland that so long as, by force of the tyrannical regulations of the Synod of Perth (which were also armed and confirmed with civil power and authority), sermons were held on those days, the people frequented taverns and games, and ran out into all wickedness. But after the ministers ceased to hold sermons at such times, that Bacchic revelry finally vanished.

Thus it appears from what has been said, that it is not useful, much less necessary, that we should have and keep such feast days. See above my Ninth Proof.

(k) Lambertus Sanderus, A Brief and Modest Account of the Sabbath, Page 16.

---

[1] The citation ‘Psalm 78:105-106’ is a textual slip. The intended references are possibly Psalms 105 and 106 as well as Psalm 78, which all contain exhortations to remember God’s works.

 

[MW]

[The eleventh objection to abolishing the feast days is the supposed evangelistic benefit, which is probably the one most popular today, with the usual misinterpretation of Paul's saying "all things to all men." This is masterfully dismantled by Koelman.]

De elfde Tegenwerping; Het houden van die Feestdagen is tot een goedt oogmerk, ’t is om die buiten sijn te winnen, om de Papisten, die rontom ons sijn, te lokken tot onse Kerk, om te komen hooren onze Predikatien, die anders als wy dan niet en preekten, nooit souden komen tot onse Vergaderingen; daar sy nu, al veele, soo doende, worden bekeert, behalven dat dan ook de lauwe en seltsame Kerkgangers, en die tussen beyde staan, wel tot het gehoor komen, en kunnen ingewonnen worden, alsoo past het ons, gelijk den Apostel met sijn exempel leert, den swakken te worden als een swakke, om de swakke te winnen, en allen alles te worden, om immers eenige te behouden, 1 Cor. 9: vers. 22.

The Eleventh Objection. The observance of these Feast days is for a good purpose, it is to win over those who are outside, to attract the Papists, who are around us, to our Church, to come and hear our Sermons, which otherwise, if we did not preach, they would never come to our Assemblies; whereby now, indeed many, by so doing, are converted, besides that also the lukewarm and infrequent Church-goers, and those who stand between both, do come to the hearing, and can be won over. Thus it befits us, as the apostle teaches with his example, to become to the weak as weak, to win the weak, and to become all things to all men, that by all means we might save some, 1 Cor. 9:22.

Ik antwoorde. Voor eerst. Een goede intentie alleen kan geen daadt goedt ofte geoorloft maken; alle d’ andere omstandigheden worden ook vereist / na de gemeene regel / van die de zeden en gevallen van Conscientie beschryven; Het goedt is niet anders dan uit volle oorsaken, het quaadt is uit ieder gebrek; Men moet ook geen quaadt doen op dat daar goedt uitkome / Rom. 3: vers 8. de liefde en de zaligheidt der Menschen moet men niet koopen met verlies van de liefde en eere Godts.

I answer. First. A good intention alone cannot make an action good or lawful; all the other circumstances are also required, according to the common rule of those who describe morals and cases of conscience. “A thing is good only when all causes are complete, a thing is evil from any single defect.” Nor should one do evil so that good may come of it, Rom. 3:8. The love and salvation of men must not be purchased with the loss of the love and honour of God.

Ten anderen. Was die reden krachtig / zoo mocht men wel am dezelve alle de Feestdagen steedts houden / die van de Papisten gehouden worden / en ook alle de Ceremonien; want die reden zal alttjor gelden; en zoo mochten de Corinthiers onder dat pretext wel Afgodenoffer met de Heydenen gegeten hebben / tegen de ernstige betuiging van Paulus / 1 Cor. 8. en 10. ende ook van Christus / Openb. 2: vers 20.

Secondly. If that reason were valid, then one might well always observe all the Feast days that are observed by the Papists, and also all the ceremonies for that reason would always hold good; and likewise, under that pretext, the Corinthians might well have eaten idol offerings with the heathens, contrary to the earnest testimony of Paul, 1 Cor. 8 and 10, and also of Christ, Rev. 2:20.

Ten darden. Het is de rechte weg niet / om Papisten en andere tot de Kerk en tot de Religie te winnen / door haar in superstitien eenigsins gelijk te zijn / dat is een vondt van ’t {211} bleesch / die nooit wel gelukt heeft; de Herre heeft oogen, schijnlijk getoont / dat hy zulke accommodatien der Men, schen door onderhouding van Feestdagen en andere dingen / niet gezegent maar gevlocht heeft / dewijl zy met Gods Woordt niet te rade gaande / vleeschlijke voorzichtigheidt volgden / om Godts werk en der Menschen behoudenis te bevorderen / uit breeze / darzy Godts Wet nauwkeurig en scrupuleus opvolgende / niet alles mochten verderven / ende in perikel brengen / en voor de gene die buiten zijn / Heydenen / ofte Jooden / ofte Papisten / een aanstoot zouden leggen; dit kan Godt niet verdragen / dat de Menschen wijzer willen zijn / dan hy is. Het tegendeel is waarachtig bevonden van ’t geen hier in de tegenwerping gezegt wordt; de Papisten worden ’er niet door gewonnen / maan bevestigt / en verhardt / en gestift; Doch zoo men haar wilde winnen / zoo mosten wy haar niet in dwalingen versterken / maar verre zijn van alle onnoodige gemeinschap met haar; haar superstitien zouden wu d’ een met’ ander verfoeyen / en onze verfoejing mosten wp opentlijk betuigen en verklaren; wierden zy dan noch niet ingewonnen / zy zouden altijdt niet bevestigt worden; Het was (l) Augustini woordt. Indien gy ondersoekt, waar door de Heydenen gewonnen worden, waar door sy verlicht, waar door zy tot de zaligheidt geroepen worden. Verlaat alle haare heilige Dagen; verlaat hare beuselingen, en indien zy onze waarheidt niet toe en stemmen, zoo laat haar immers schamen, dat zy in zoo kleinen getal zijn. Daarom werpt Bellarminus ons tegen / dat wy ook heilige Dagen en Feestdagen houden / en derhalven tegen hare menschelijke dagen niet te zeggen hebben. Hoe weinig goedts te onderhouden der Feestdagen inzonderheidt nu doet / om Papisten te winnen / toont Voetius, zeggende / (m) Belangende de lichter overbrenging der Papisten over deze brugge tot onze Kerken, ik beken, dat in de eerste drift van de Reformatie iets diergelijks geschiedt is, alwaar in {212} de Ceremonien ende Regeering zeer veele dingen waren overgelaten, gelijk in Engelandt en Duitslandt, maar watnut tigheidt dez brug, na die tijdt overgelaten, gebracht heeft, ende wat nuttigheidt die noch zou kunnen doen, nu het onreformeerlijke Pausdom verhardt is tegen alle Reformatie, en hoe die veel eer tot wederinbrenging van ’t Pausdom, ofte van een groot deel desselfs gedient heeft, aan de Yveraars voor de Feestdagen, en Ceremonien in Engelandt, dat moet de Gereformeerde Kerk wel beschouwen; En elders zegt hy / (n) het contrary is waarachtig, de hardnekkige worden bevestigt in haar afgodery, de twijffelachtige worden verhindert, de onwetende en zwakke worden in twijffeling gebracht; kortelijk, den haat, en ’t vlieden van de Afgodery word zoo diep niet ingedrukt, gelijk het Woordt Godts dat wel wil ingedrukt hebben; verder door niet te conformeren, noch gemeinschap te hebben, maar door te bestraffen worden de werken der duisternis verdreven. Eph. 5. Hier doe ik by het Woordt van den vroomen en zeer geleerden Calderwood, (o) zeggende / De Formalisten leggen een aanstoot door haar conformiteit voor de Papisten; zy behagen de Papiften wel, maar zy en stichtense niet, zy roemen ende juychen van herten, als zy zien, dat de gedenktekenen van haar verdoemde Secte in onze Kerke worden opgericht, ’t welk zy nieten verveinsen; opentlijk belijden zy, datse hoop krijgen, dat wy weder zullen keeren tot de Roomsch-Catholijke Kerk. Zy zullen ons niet toegeven, of in de Leer, of in de Ceremonien; zy zijn zeer vasthoudende tot de minste Quadrantpenning; indien wy haar een Penning zullen hebben toegestaan, daar besluiten zy uit, dat wy haar dienst ofte Leere approbeeren... Als de Afgodendienaars het gebruik van ’t Afgodenoffer neemen tot approbatie van haar Afgodery en Superstitie, zoo is der zelver {213} gebruik ongeoorloft, om dat het blijkt uit haar Belijdenis, datse in haar verdoemde superstitie en afgodery bevestigt zijn. Wy moeten haar veel eer brengen tot het twijffelen aan den afgodischen Godsdienst, indien wy haar niet t’ eenemaal afschrikken kunnen, liever dan wy door een gedaante van een gelijken dienst haar zouden bevestigen; Zoo waarschouwde wel eer (p) Ambrosius de Christenen tegen het onderhouden der Heydensche Feesten; Derhalven Broeders, zegt hy / laat ons met allen ernst de Feesttijdt, ende de heilige Dagen der Heydenen vermijden, op dat wanneer zy maaltijden houden, en vrolijk zijn, wy dan nuchteren, ende vastende zijn; op datse verstaan, dat hare blijdtschap door onze onthouding veroordeelt wordt.

(l) Serm. 6. de verbis Domini.

(m) Dispp. Select. Part. III. Pag. 1336.

(n) Ibidem, Pag. 248.

(o) Altar. Damasc. Pag. 557.

(p) Serm. 17. Contra observatores calendarum January.

Thirdly. It is not the right way to win over Papists and others to the Church and to the Religion by being somewhat like them in their superstitions. That is a device of the flesh, which has never truly succeeded. The Lord has often shown that He has not blessed but cursed such accommodations of men through the observance of Feast days and other things, since, without consulting God’s Word, they followed carnal prudence to promote God’s work and the salvation of men, fearing that by meticulously and scrupulously following God’s Law they might ruin everything and bring it into peril, and lay a stumbling block for those who are outside – Heathens, or Jews, or Papists. God cannot tolerate that men wish to be wiser than He is.

The opposite of what is said in the objection here has been found to be true: the Papists are not won over by it, but are confirmed, hardened, and established in their ways. Yet if one wished to win them over, we should not strengthen them in their errors but be far from all unnecessary fellowship with them. We should abhor their superstitions, one and all, and we must openly testify and declare our abhorrence. If they were still not won over, at least they would not be confirmed in their errors. It was the word of (l) Augustine: “If you examine by what means the Heathens are won over, by what means they are enlightened, by what means they are called to salvation, abandon all their holy days, abandon their follies; and if they do not assent to our truth, then at least let them be ashamed that they are in so small a number.” Therefore, Bellarmine reproaches us that we also keep holy days and Feast days, and consequently have nothing to say against their human days.

How little good the observance of Feast days does now, especially to win over Papists, is shown by Voetius, saying: (m) “Concerning the easier transfer of Papists over this bridge to our Churches, I admit that in the first fervour of the Reformation something of the sort took place, wherein in the Ceremonies and Government very many things were left, as in England and Germany; but what usefulness this bridge, left after that time, has brought, and what usefulness it could still do, now that the unreformable Papacy is hardened against all Reformation, and how it has rather served for the reintroduction of the Papacy, or a great part thereof, to the Zealots for the Feast days and Ceremonies in England, that the Reformed Church must well consider.” And elsewhere he says: (n) “The contrary is true: the obstinate are confirmed in their idolatry, the doubtful are hindered, the ignorant and weak are brought into doubt. In short, the hatred and avoidance of Idolatry is not so deeply impressed, as the Word of God would have it impressed. Further, by not conforming, nor having fellowship, but by reproving, the works of darkness are driven out, Eph. 5.”

Here I add the word of the pious and very learned Calderwood, (o) saying: “The Formalists lay a stumbling block through their conformity for the Papists; they please the Papists well, but they do not edify them. They boast and rejoice heartily when they see that the monuments of their condemned Sect are erected in our Church, which they do not conceal; openly they confess that they get hope that we will return to the Roman Catholic Church. They will not yield to us, either in Doctrine or in Ceremonies. They are very clinging to the least Farthing. If we shall have granted them a Penny, they conclude from it that we approve their service or Doctrine... As the idolaters take the use of the idol-offering as approval of their Idolatry and Superstition, so the use of the same is unlawful, because it appears from their Confession that they are confirmed in their condemned superstition and idolatry. We must rather bring them to doubt the idolatrous religion, if we cannot altogether deter them, than that we by a semblance of a similar service would confirm them.”

Thus Ambrose (p) formerly warned the Christians against the observance of the Heathen Feasts: “Therefore, Brothers,” says he, “let us with all earnestness avoid the Feast-times and the holy Days of the Heathens, so that when they hold banquets and are merry, we may then be sober and fasting; so that they may understand that their joy is condemned by our abstinence.”

(l) Sermon 6, on the Words of the Lord.

(m) Select Disputations, Part 3, Page 1336.

(n) In the same work, Page 248.

(o) The Altar of Damascus, Page 557.

(p) Sermon 17, Against the Observers of the Calends of January.

Ten vierden, Den Text / 1 Cor. 9: vers 22. wordt hier misbruikt / gelijk zy menigmaal schandelijk misduidt / en ten verderve toegepast wordt / men moet de dwalende niet inwinnen / door haar gelijk formig te worden in het quade / men moet niet superstitieus zijn ofte schijnen / om superstitieuse te winnen, maar in ’t geen geoorloft is / en wel past en sticht / daar in zoude men na Pauli exempel / aan allen alles worden; andersints mocht men wel veroondeelen alle de Martelaars / en Yveraars voor de waarheidt en nauwkeurige godzaligheidt / die liever leven / eer / en goederen hebben in gevaar gestelt en verlaten / dan datse zich zouden gevoegt hebben na de tegenstanders / ende haar alsoo alles geworden; in tegendeel zoo zouden het gewonnen hebben de Nicodemiten / en Libertijnen / en andere Weerhanen / die zich na alle voegen / by welke zy zijn. Dit heeft den Oudtvader (q) Tertullianus zeer wel gezien en gezegt; daar hy spreekt tegen der Christenen Feesthouden met de Heydenen; en zich tegenwerpt / Maar den zelven Apostel gebiedt elders, dat wy zullen zien alle te behagen, &c. En hy antwoordt / te weeten, behaagde hy de Menschen door het {214} Saturnus-feest en Nieuwejaars-dagh te onderhouden, of met zedigheidt, lijdzaamheidt, deftigheidt, beleeftheid en oprechtigheidt? Derhalven als hy zeidt, Ik ben allen alles geworden, op dat ik die alle winnen zoude, is hy den Afgodendienaars een Afgodendienaar geworden, den Heydenen een Heyden, den wereltschen Menschen een wereltsche? Deze woorden wordende verhaalt van een (r) destig Leeraar / zegt hy daar by / ’t Scheen by veele een kleine zake te zijn, om de Heydenen te gewinnen, zich als een Heyden in velen te gelaten, ende in de gelegentheid van tijdt en plaats, ten opzicht van de Feestdagen Schouwspelen, ende diergelijke dingen, haar te gemoet te komen. Maar door de verkeerde verdraagzaamheidt, en rekkelijkheidt van zulke onvoorsichtige Belijders, is allengskens het quaadt ingekroopen, en op den throon geraakt; Ende is de Kerke onder het Pausdom zoo vervallen, datse in korten een stinkende goot van Heydensche superstitie, afgodery, en vleeschlijke ongebondenheidt geworden is. Ik zal mijn Antwoordt besluiten / met de woorden van den boven genoemden voortreflijken Leeraar / Calderwood, die aldus deze tegenwerping krachtiglijk oploft. (s) Wy antwoorden, zegt hy / voor eerst, Dat men niet evenveel acht moet hebben op Broederen en Vyanden; den Apostel vermaant de Corinthiers, datse inzonderheidt acht nemen op de zwakke Broederen; Ten anderen, zy moeten niet genodigt worden tot de rechtzinnige Kerk door de gelijkheidt van de Ceremonien, ofte gemeinschap aan haar Kerkgewoonten... Paulus en is geen Heyden aan de Heydenen geworden, noch Afgodendienaar aan den Afgodendienaars... Maar die zonder de Wet zijn, dat is den Heydenen, is hy geweest als zonder de Wet, dat is, als niet verbonden door de Ceremoniele Wet van Moses, in ’t onderscheidt {215} van dagen, en spijzen, en allen is hy alles geworden, zoo den zwakken Jooden en Heydenen, als een zwakke, den sterken als een sterke, en zoo aan allen alles, op dat hy ’er eenige behouden zoude, niet door te liegen, maar door mede te lijden, niet door veinsen met list, maar door medelijden te hebben met genegentheidt, gelijk Augustinus zegt, Epist. 9. & 19. Zijn wy wijzer dan God, die gewilt heeft, dat zijn Volk zou onderscheyden worden van alle andere, ook door spijs en kleding... Daarenboven indien die reden van eenigh gewichte was, zoo moeten wy ook de Turken gelijkformig zijn, en alzoo het Turkspausdom in de Kerk brengen; Ten darden, dien raat des vleesch is ongeraden; contrarie dingen worden door contrarie genezen. Dit en is niet een zieke behouden, met een uitteerende uit te teeren, een qualijkvarende te genezen, door de koorts te veinsen.

(q) De Idololatria Cap. XIV.

(r) Wittewrongel. Oeconom. Christ. Tweede deel, Pag. 1063, 1064.

(s) Altar. Damasc. Pag. 556.

Fourthly. The text, 1 Cor. 9:22, is misused here, just as it is often shamefully misinterpreted and applied to the point of destruction. One must not win over the erring by becoming like them in evil; one must not be or seem superstitious in order to win over the superstitious; but in that which is lawful and is fitting and edifying, therein one should, following Paul’s example, become all things to all men. Otherwise, one might well condemn all the Martyrs and Zealots for the truth and precise godliness, who preferred to risk and forsake their lives, honour, and goods, than that they would have conformed to the opponents and thus become all things to them. On the contrary, the Nicodemites and Libertines and other Weathervanes, who conform themselves to every company in which they find themselves, would have won them over.

The Church Father, (q) Tertullian, saw and said this very well, where he speaks against Christians keeping feasts with the Heathens; and he raises the objection: “But the same Apostle commands elsewhere that we should seek to please all,” etc. And he answers: “Namely, did he please men by observing the Saturnalia and New Year’s Day, or with modesty, patience, dignity, courtesy, and sincerity? Therefore, when he says, ‘I have become all things to all men, that I might by all means save some,’ did he become an idolater to the idolaters, a heathen to the heathens, a worldly man to the worldly?”

These words being related by a certain (r) Minister, he says therewith: “It seemed to many a small matter, in order to win the Heathens, to behave like a Heathen in many things, and in the opportunity of time and place, with regard to Feast days, spectacles, and similar things, to meet them halfway. But through the mistaken tolerance and laxity of such imprudent Professors of the faith, the evil gradually crept in and reached the throne; and the Church under the Papacy has so declined that it soon became a stinking sewer of heathen superstition, idolatry, and carnal licentiousness.”

I shall conclude my Answer with the words of the aforementioned excellent Minister, Calderwood, who thus powerfully refutes this objection. (s) “We answer,” says he, “firstly, that one must not have equal regard for Brethren and Enemies; the Apostle exhorts the Corinthians that they should take particular heed for the weak Brethren. Secondly, they must not be invited to the orthodox Church by the similarity of the Ceremonies, or by partaking in their church customs... Paul did not become a Heathen to the Heathens, nor an idolater to the idolaters... But to those without the law, that is, to the Heathens, he became as one without the law, that is, as not being bound by the Ceremonial Law of Moses, in the distinction of days and foods, and to all men he became all things, to the weak Jew and Heathen as weak, to the strong as strong, and so to all men all things, that he might save some, not by lying, but by suffering with them, not by feigning with cunning, but by having compassion with tenderness, as Augustine says, Epist. 9 and 19. Are we wiser than God, who has willed that his People should be distinguished from all others, even by food and clothing... Furthermore, if that reason had any weight, then we must also conform to the Turks, and thus bring the Turkish Papacy into the Church. Thirdly, that counsel of the flesh is unadvised; contrary things are cured by contraries. This is not to save a sick person by wasting away with a consumptive, to heal an ailing person by feigning the fever.”

(q) On Idolatry, Chapter 14.

(r) Wittewrongel, Christian Oeconomy, Part Two, Pages 1063, 1064.

(s) The Altar of Damascus, Page 556.

 

[John Nyberg]

This is not to save a sick person by wasting away with a consumptive, to heal an ailing person by feigning the fever.”

What a fantastic line!

 

[MW]

[12th objection argues from ancient custom. Koelman easily dispenses with that. The 13th objection is a little more subtle. It claims abuses can be removed in such a way as to maintain the substance. Koelman demonstrates this is true for substantial ordinances of God like baptism and the Lord's supper, not when the substance itself is an abuse.]

The Thirteenth Objection. One can act according to the common rule: remove the abuse in such a way that the substance of the matter remains. One can purify the observance of these Days from Papist Superstition, simply preach, and go to church, which is always good, and useful, indeed necessary, without attributing any holiness to those Days, or any obligation, or binding one’s Conscience to them. Indeed, one can simultaneously admonish and warn the Congregation that they may not keep these Days as holy Days, and properly so-called Feast days, but only as Sermon days; and make with them a precise distinction, how we and how the Papists keep those Days, on what basis, for what purpose, in what sense, how improperly we have and keep a Easter, Pentecost and Christmas; and then there would be no difficulty.]

De twaalfde Tegenwerping. Het is een zeer oude gewoonte, dewelke de kracht van een Wet heeft, waar aan ’t Volk van outs zeer gewent is; en aan oude usantien zou men wat toegeven, en voorzichtelijk daar onder buygen; dewijle ’t Volk toch zoo genegen is op die dagen ter Kerke te gaan, en dan haar blijtschap over die groote wonderwerken des Heeren te betuigen; ja ’t schijnt, dat ’t Volk zelfs zich gewillig verbonden heeft, en Gode met haar herte belooft, zulke jaarlijksche dagen te houden en te heiligen; waarom zoude dan de Kerke zulks niet in ’t algemeen mogen opleggen en onderhouden?

The Twelfth Objection. It is a very ancient custom, which has the force of a Law, to which the People have long been accustomed; and one should make some allowance for old usages, and yield to them cautiously, since the People are so inclined to go to Church on those days, and then to testify their joy over those great wonders of the Lord. Indeed, it seems that the People themselves have willingly bound themselves, and have promised God with their hearts to keep and sanctify such annual days. Why then should not the Church be permitted to impose and maintain such a practice in general?

Ik antwoorde. Voor eerst. Deze tegenwerping wordt ook voor de (t) Kermisfeesten gebruikt / welk na ’t oordeel van alle verstandige zijn vuyle Bacchus dagen / en stinkende overblijfsels van ’t Pausdom; het gene dan in die gelegentheidt van de trouwe Leeraars is geantwoordt / komt ook hier te {216} pas; En het is op te merken / dat meermaal de zelve obejectien voor deze en die Feesttijden worden voortgebracht / gelijk toch den oorsprong de zelve is.

(t) Wittewrongel tweede Deel, Pag. 1663. Ridder. over de Catechismus tweede Deel, Pag. 108. Voetius Polit. Eccles. Part. I. Lib. IV. Pag. 967. Hollant Ontkermist, Pag. 10.

I answer. First. This objection is also used in defence of the (t) Kermis festivals [parish fairs], which in the judgment of all sensible people are filthy Bacchanalian days and stinking remnants of Popery. That which has been answered on that occasion by faithful Ministers applies here as well; and it should be noted that the same objections are often brought forward for these and those feast days, though their origin is the same.

Wittewrongel, Second Part, Page 1663. Ridder, on the Catechism, Second Part, Page 108. Voetius, Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 4, Page 967. Holland De-Kermised, Page 10.

Ten anderen. Door pretext van gewoonte zoude men veel dingen kunnen beschermen ofte verschoonen / die nochtans te verwerpen zijn; veele ja de meeste dwalingen van ’t Pausdom hebben een merkelijke outheidt van gewoonte / zoo sprak men / zoo deed men / en uit de gewoonte is het een Wet / een besluit geworden / waar aan de Conscientien gebonden zijn; en ’t is een oude gewoonte / Zielen te vermoorden / ’t gebod Godts te verbreeken / het was al van den beginne des Wereldts; maar wat gevolg is daar uit te trekken?

Secondly. By the pretext of custom, one could defend or excuse many things, which are nevertheless to be rejected. Many, indeed most, of the errors of Popery have a notable antiquity of custom. So people spoke, so they did; and from custom it has become a Law, a decree by which consciences are bound. And it is an old custom to murder souls to break God’s commandment. It has been so from the beginning of the world; but what conclusion is to be drawn from that?

Ten darden. Een gewoonte moet geen kracht van een Wet hebben / (v) of zy moet eerst redelijk zijn / dat is de conditien van een rechtvaerdige Wet hebben; derhalven magh geen gewoonte gelden ofte ingebracht worden tegen het godlijke recht / gelijk wy getoont hebben dat de deze is; daarom moetse met een contrary gewoonte afgebracht worden.

(v) Voetius Polit. Eccles. Part. I. Lib. I. Pag. 261.

Thirdly. A custom must not have the force of a Law (v) unless it is first reasonable, that is, possesses the conditions of a righteous Law. Therefore, no custom may be valid or brought forward against divine right, just as we have shown that this one is; therefore it must be abolished by a contrary custom.

(v) Voetius, Ecclesiastical Polity, Part 1, Book 1, Page 261.

Ten vierden. De Jooden nieuw bekeert tot het Christendom hadden een zeer oude gewoonte / en die gebouwt was geweest op het Gebodt des Heeren / datse Feestdagen hieuwen; nochtans was het daar zoo verre van daan / datse zich mochten te vrede stellen met die gewoonte / dat den Apostel hier in mijnen Text zegt / Gy onderhoudt Dagen en Maanden, Tijden en Jaren, ik vreese voor u, dat ik niet eenigsins te vergeefs aan u gearbeydt heb. Was het zoo quaadt / de Joodsche / wel eer van Godt ingestelde Feestdagen onder Het Christendom in ’t N. Testament te houden / volgens en uit kracht van gewoonte: Wat zou het dan zijn / indien de Gereformeerde Christenen de Dagen / die haar afkomst van ’t Heydendom / Joodendom / en Pausdom hebben / uit gewoonte zouden blijven onderhouden?

Fourthly. The Jews newly converted to Christianity had a very ancient custom, and one that had been built upon the Commandment of the Lord – that they kept Feast days. Yet it was so far from being the case that they might rest content with that custom, that the Apostle here in my Text says, “Ye observe Days and Months, Times and Years, I fear for you, that I have laboured for you in vain.” If it was so wrong to keep the Jewish Feast days, which were earlier instituted by God under Christianity in the New Testament, according to and by force of custom: what then would it be, if the Reformed Christians would continue to keep the Days which take their origin from Heathenism, Judaism, and Popery, out of custom?

Ten vijfden. Wy moeten niet leven na de gewoonte en Eeuwe dezer Wereldt / maar na het voorschrift / en den regel {217} van het Woordt, want gelijk den ouden Leeraar Augustinus zeyde / onze Zaligmaker zeyde niet in den Euangelio Joh. 14: vers 6. Ik ben de gewoonte / maar Ik ben de waarheidt, in de waarheidt zouden wy wandelen / en stip passen op het Woordt / op dat op ons niet en passe de bestraffing / welke Godt meermaal aan de Jooden geeft / om datse leefden na de gewoonte harer Vaderen.

Fifthly. We must not live according to the custom and Age of this World, but according to the prescription and the rule of the Word. For, as the ancient Teacher Augustine said, our Saviour said not in the Gospel (John 14:6), I am the custom, but I am the truth. In the truth should we walk, and carefully follow the Word, so that upon us may not fall the rebuke which God often gives to the Jews, because they lived according to the custom of their Fathers.

Ten zesden. Al waren de Menschen nach zoo zeer genegen / zulke Feestdagen te houden, en hadden het Gode in haar herte belooft / zoo zoude men doch geen jaarlijksche Feestdagen mogen gebieden te onderhouden; ja ’t kan niet zonder zonde zijn / zulke dagen te heyligen aan Godt te beloven; Want het is alleen Godts werk / eenigen dagh tot de Godsdiensten te heyligen; zelfs de extraordinare Vastendagen / en Dankdagen niet uitgenomen (gelijk wy boben getoont hebben. Maar laat ons hier van den meergemelten uitnemenden Schotsman hooren spreeken / (w) Al stondtmen het toe (zeght hy) dat elk Christen zich met een gelofte konde verbinden, om een dag te heiligen, ofte een Feesttijdt te onderhouden, ofte dat ook het grooter deel des Volks zulks mochte doen; zoo zoude nochtans niet volgen, dat de Synoden zulken Wet kunnen opleggen: Want al wat een stoffe van een gelofte is, is geen stoffe van een Wet: Want iemant kan Gode de inwendige daden belooven; daarenboven een gelofte is geen Wet, noch daadt van jurisdictie; Derhalven al was het een gelofte van het meeste deel des Volks, zoo zou die doch alleen verbinden die willen, en toestemmen: Want een gelofte verbinde niet uit kracht van een Wet, maar alleen uit kracht van de belofte; ja al was het, dat ’t geheele Volk gelofte dede, zoo zouden zy doch elk maar uit kracht van de belofte, niec uit kracht van een Wet verbonden worden... Maar ook en kan zich ’t Volk niet verbinden, om een dag te heyligen, ofte een Feest te onderhouden; want men magh geen dag heyligen, ook niet privatelijk: Want een dag te {218} heiligen is, dien af te zonderen van alle wereldsche bezigheden, tot Godsdienstige oeffeningen... Want een tijdt te verordineren tot oeffeningen des Godtsdiensts, zoo dat het op die tijdt niet geoorloft zy wereldtsche affairen te betrachten, is den zelven heiligh maaken, niet in zijn natuur, (want dat en belijden ook de Papisten niet, en ook den Dag van Godt zelfs geheilight, is van natuuren niet heiliger, andersins zou den Sabbath niet hebben kunnen verandert worden in des Heeren Dagh) maar door ’t gebruick, ’t welck noch de Kerk, noch eenigh Particulier doen kan, wanneer de Heere de heiliging niep met zijn authoriteit bevestight, gelijk het is in de Vastendagen, ofte extraordinare Dankdagen.

(w) Calderwood Altare Damasc. Pag. 674.

Sixthly. Even if Men were ever so inclined to keep such Feast days, and had promised it to God in their hearts, one would still not be permitted to command the keeping of annual Feast days. Indeed, it cannot be without sin to promise to God to sanctify such days. For it is God’s work alone to sanctify any day for religious observances; even the extraordinary Fast days and Days of Thanksgiving not excepted (as we have shown above). But let us hear the aforementioned excellent Scotsman speak on this matter, (w) “Even if one allowed” (says he) “that each Christian could bind himself with a vow, to sanctify a day, or to observe a festival, or even that the greater part of the People might do so; it would nevertheless not follow that the Synods could impose such a Law. For everything that is matter for a vow is not matter for a Law; for one can promise to God the internal acts. Moreover, a vow is not a Law, nor an act of jurisdiction. Therefore, even if it were a vow of the greater part of the People, it would yet only bind those willing and consenting. For a vow binds not by the force of a Law, but only by the force of the promise; indeed, even if it were that the whole People made a vow, they would yet each only be bound by the force of the promise, not by the force of a Law... But also, the People cannot bind themselves to sanctify a day or to keep a Feast; for one may not sanctify a day, not even privately. For to sanctify a day is to set it apart from all worldly occupations for religious exercises... For to ordain a time for the exercises of religion, such that at that time it is not permitted to attend to worldly affairs, is to make it holy, not in its nature (for that the Papists themselves do not profess, and also the Day that God Himself sanctified is not holier by nature, otherwise the Sabbath could not have been changed into the Lord’s Day), but by its use, which neither the Church nor any Private person can do, unless the Lord confirms the sanctification with His authority, as is the case with Fast days or extraordinary Days of Thanksgiving.”

(w) Calderwood, The Altar of Damascus, Page 674.

De dartiende Tegenwerping. Men kan doen volgens den gemeenen regel, ’t misbruik zoo wechnemen, dat evenwel de substantie van de zaak blyve; men kan de onderhouding dezer Dagen zuiveren van de Paapse Superstitie, prediken maar, en komen ter kerke, ’t welk altijt goet is, en nuttig, ja noodig, zonder dat men eenige heiligheidt in die Dagen stelle, ofte eenige noodtsaaklijkheid, ofte zijn Conscientie daar aan binde; ja men kan te ghelijk de Gemeinte vermaanen en waarschouwen, datse deze Dagen niet en meugen houden als heilige Dagen, en eigentlijk - gezeide Feestdagen, maar alleen als Preekdagen; en maaken by haar een naauwkeurig onderscheid, hoe wy, en hoe de Papisten die Dagen houden, uit wat grondt, tot wat ooghmerk, in wat verstandt, hoe oneigentlijk wy een Paasschen, Pinxteren en Kersmis hebben, en houden; en dan zou ’er geen z warigheidt zijn.

The Thirteenth Objection. One can act according to the common rule: remove the abuse in such a way that the substance of the matter remains. One can purify the observance of these Days from Papist Superstition, simply preach, and go to church, which is always good, and useful, indeed necessary, without attributing any holiness to those Days, or any obligation, or binding one’s Conscience to them. Indeed, one can simultaneously admonish and warn the Congregation that they may not keep these Days as holy Days, and properly so-called Feast days, but only as Sermon days; and make with them a precise distinction, how we and how the Papists keep those Days, on what basis, for what purpose, in what sense, how improperly we have and keep a Easter, Pentecost and Christmas; and then there would be no difficulty.

Ik antwoorde. Voor eerst. De Feestdagen zijn niet te reformeren / maar moeten vernietight worden; want zij zijn ingestelt en te vieren geboden door de Menschen / buiten en regen Godts gebodt / gelijk wy getoont hebben; Reformeren moet men ’t gheen van Godt is ingesteldt / en dooz zich nuttigh ofte noodigh is / ’t zij in ’t stuk van de Religie ofte van de Godtzaligheidt / wanneer zulks door menschelijke {219} misbruiken is verontreinigt en verdorven: Daar / en daar alleen / geldt den regel / Dat het misbruik wordt wechgenomen, en dat de substantie van de zaaken blyven: Zoo zou men reformeren en zuiveren de bedieningh van den Doop en Avondtmael / de wijze van Bidden in ’t openbaer met Formulieren / de Regeering en Discipline der Kerke / &c. Maar zoude men Feestdagen / zijnde enkele Menschen vonden / willen gaan zuiveren / zoo moght men ook wel de Misse der Papisten reformeren / gelijk in Engelandt in de leste Reformatie gheschiede / als mede het Beelde - maaken en eeren / d’ aanroeping der Heiligen / het laatste Olijsel / en hondert andere dingen/ gelijk Erasmus, Cassander, Grotius, en andere / na haar vleeschelijke wijsheidt / en willende Menschen behagen / en niet mishagen / noch te vijandt hebben / zulke voorslagen hebben gedaan / op dat de form van het Pausdom noch moghte blijven in de Leer / Ceremonien en Regeering. Doch de verkeertheidt van zulken Reformatie is voor ieder nu blijkelijk: daarom zou men deze Feestdagen ook heenen wech doen.

I answer. First. The Feast days are not to be reformed, but must be abolished; for they are instituted and commanded to be observed by Men, outside of and contrary to God’s commandment, as we have shown. One must reform that which is instituted by God, and which is useful or necessary in itself, whether in the matter of Religion or of Godliness, when such things are defiled and corrupted by human abuses. There, and there alone, holds the rule: That the abuse is removed, and that the substance of the matter remains. Thus one would reform and purify the administration of Baptism and the Lord’s Supper, the manner of Praying in public with Formularies, the Government and Discipline of the Church, etc. But should one wish to go and purify Feast days, being mere human inventions, then one might as well reform the Mass of the Papists, as happened in England in the last Reformation; as also Image-making and veneration, the invocation of the Saints, the last Unction, and a hundred other things; just as Erasmus, Cassander, Grotius, and others, according to their carnal wisdom, and wishing to please Men, and not to displease nor make enemies, have made such proposals, so that the form of Popery might yet remain in Doctrine, Ceremonies and Government. But the perversity of such a Reformation is now evident to everyone. Therefore one should also remove these Feast days.

Ten anderen. Veele Menschen hebben superstitieuze gedachten ontrent deze Feestdagen / welke onder de Gereformeerde zijn; in veele plaatsen wordt de Gemeinte ook niet onderwezen noch gewaarschouwt / op datse niet en gelooven / noch denken / dat wij eigentlijk gezeide Feestdagen hebben met de Papisten; Ja veel Leeraars prediken / en schrijven / en spreeken zoo / dat men allesins zou ghelooven / dat zij de Feestdagen houden gelijk die van ’t Pausdom / gelijk wy dat boven in ons achtste Bewijs hebben getoont.

Secondly. Many People have superstitious thoughts concerning these Feast days, which are among the Reformed. In many places the Congregation is also not instructed nor warned, so that they do not believe nor think that we have properly so-called Feast days in common with the Papists. Indeed many Ministers preach and write and speak in such a way that one would quite believe that they keep the Feast days like those of Popery, as we have shown above in our eighth Proof.

Ten darden. Indien deze Dagen niet worden afgefchaft / zoo zal ’er altijdt noch een overeenkomst in het uitterlijke blijven met de Papisten / en een schijn des quaadts; d’Ergernis zal blijven als men die Dagen blijft houden; al heeft men andere inwendige gedachten daer ontrent / al gevoeldt men anders als de Papisten / en maakt distinctien / ende al heeft men een ander ooghmerk dan zij / en al had men de Dagen met een ander ghemoedt / en al zeght men / men houdt gheen eigentlijk gezeide Feestdagen; d’Ergernis {220} gaat daar mede niet wech / nademaal men iets doet /dat uit zijn natuur daar toe dient / om ergernis te geven; ’t welk altijdt quaadt blijft; dewijle men steedts occasie geeft van struikelen; want d’ Ergernis (gelijk (x) eenen wel zeght) is in de gelegentheidt van ’t werck, indien niet in de beooging van den werker. Die Overspel begaat, beooght niet de geestelyke val des genen, met welken hy Overspel begaat, maar alleen op dat hy zijn lust moghte voldoen, en nochtans geeft hy met zijn daadt gelegentheidt van de val. Een Mensch begaat ergernis, niet alleen als hy willens en wetens wat doet, waar uit hy voorziet dat ergernis zal komen, maar ook als hy door zorgeloosheidt en verzuimachtigheidt dat doet, ’t welk door zich bequaam is, om tot zonde te brengen.

(x) Calderwood Altare Damascenum Pag. 554.

Thirdly. If these Days are not abolished then there will always remain an external conformity with the Papists and an appearance of evil. The Offence will remain as long as one continues to keep those Days; even if one has other internal thoughts concerning them, even if one feels differently than the Papists, and makes distinctions, and even if one has a different aim than they, and even if one keeps the Days with a different disposition, and even if one says one keeps no properly so-called Feast days. The Offence does not thereby disappear, since one does something, which by its very nature serves to give offence; which always remains evil, since it always gives occasion for stumbling. For the “Offence” (as (x) one rightly says) “is in the circumstance of the deed, if not in the intention of the doer. He who commits Adultery, does not intend the spiritual fall of the person with whom he commits Adultery, but only so that he might satisfy his lust; and yet with his deed he gives occasion for that fall. A Person gives offence, not only when he willingly and knowingly does something, from which he foresees that offence will come, but also when he does, through carelessness and negligence, that which is of itself apt to lead to sin.

(x) Calderwood, The Altar of Damascus, Page 554.

Ten vierden. Indien zulks genoegh was / om ergernis uit zijn doen voor te komen / een ander gevoelen te hebben / en andere gedachten ontrent ’t geen men doet in gelijkformigheidt met de afgodische en superstitieuse Papisten; en bekent te maken by gelegentheidt / dat al doet men uitterlijk het zelve met haar / men nochtans met een ander oogmerk / en met een ander gemoedt ’t zelve doet; zoo hadden de Corinthiers zonder ergernis te geven / kunnen mede eeten / als haar iets in de maaltijden voorgestelt was / ’t welk den Afgoden geslacht en geoffert was; want zy hadden mogen zeggen / wy eeten het met een ander gemoedt en geloof en oogmerk / nochtans zegt den Apostel tegen haar; Zoo iemant tot ulieden zegt, Dat is Afgodenoffer, en eetet het niet, om des genen wil, die u dat te kennen gegeven heeft, en om de Conscienty van dien anderen: Want de Aarde is des Heeren, en de volheidt desselven, 1 Cor. 10: v. 28, en 29. Den Apostel heeft van deze reden nergens gewaagt / als hy van de ergernis wech te neemen spreekt; ja indien die wijze van doen genog is / om ergernis voor te komen / dat men reden geeft / waarom en hoe men zulks doet / heel anders dan de afgodendienaars / zoo is ’t zeker / dat alle de regelen {221} van Paulus om ergernissen ontrent ’t middelmatige voor te komen / verdwijnen en gantsch te niete worden; want die eenige Regel onderhouden zijnde (naamlijk dat men verklaart / met wat voor een gemoedt / oogmerk en geloof / men zoo een zaak doet of te niet en doet) zoo zullen licht alle de ergernissen ontrent middelmatige zaaken wech genomen worden.

Fourthly. If that were sufficient to prevent offence in one’s actions, to have a different feeling and other thoughts concerning what one does in conformity with the idolatrous and superstitious Papists; and to make known on occasion that, although one does outwardly the same with them, one nevertheless does it with a different aim and with a different disposition; then the Corinthians could have eaten without giving offence when something was presented to them at meals, that had been slaughtered and offered to idols; for they could have said, we eat it with a different disposition and faith and aim. Yet the Apostle says to them: “If any of them that believe not bid you to a feast, and ye be disposed to go; whatsoever is set before you, eat, asking no question for conscience sake. But if any man say unto you, This is offered in sacrifice unto idols, eat not for his sake that showed it, and for conscience sake: for the earth is the Lord’s, and the fulness thereof,” 1 Cor. 10:28, 29. The Apostle makes no mention of this argument when he speaks of removing offence. Indeed, if that manner of acting is enough to prevent offence, that one gives a reason why and how one does such a thing quite differently than the idolaters, then it is certain that all the rules of Paul for preventing offences concerning indifferent matters will disappear and be utterly annihilated. For that one rule being observed (namely, that one declares with what disposition, aim, and faith one does or refrains from doing such a thing), then easily all offences concerning indifferent matters will be removed.

Ten vijfden. Het is buiten twijffel veel beyliger / deze Feestdagen wech te nemen / en af te schaffen / dan die onderhoudende onder een Volk dat zoo superstitieus daar op gezet is / steedts te waarschouwen / ente vermanen / datse toch niet verkeerdelijk mochten gelooven / ende gezint zijn ontrent die dagen; en by haar te onderscheyden eigentlijk en oneigentlijk gezeide Feestdagen / Feestdagen in de stoffe ende niet in de vorm / etc. Want zulke moeyte kan men wel ontgaan / en veele zullen dikwils niet verstaan de distinctien / welke men hier maakt; ofte daar niet van hooren / en zoo ballen in de dwalingen; immers die buyten zijn weten niet beter / of men onderhoudt die dagen gelijk zy; hoe veel beter was het / van voor de oogen wech te doen / ’t geen zoo gereedt kan tot superstitie verwekken / zelfs al zeide men / dat men dat niet en beoogt / want toch de zake zelfs strekt daar toe; even gelijk het verkeert en ongeraden zou zijn (en die gelijkenis gebruikte eens een vroom Leeraar tegen de ander houding dezer dagen) dat men zou leeren en vermaanen / dat niemant zoude mogen danssen / terwijl men ondertussen by Menschen / die tot danssen genegen waren / met de violen lustig quam te speelen en op te strijken / waar door zy dan lichtelijk aan het danssen zouden komen; alzon is deze zake. Dit mijn antwoordt zal ik verder opklaren en bevestigen door de woorden van dan voortreflijke Mannen / waar van d’ een een Fransman, d’ ander een Schotsman, de darde een Engelsman is. (y) d’ Eerste sprecht aldus: Want ik bidde u, indien ’er eenigen steen op een scheidtweg zy gestelt tot eenig gebruik, waar tegen nochtans alle, ten ware ten uittersten {222} aandachtige, niet zonder gevaar des levens zouden vallen; wat is beter, die steen eens uit de weg te nemen, of liever dien daar latende, geduurig de voorbygaande te vermanen, na wat kant zy zich moeten keeren, op datse den aanstoot vermijden? Want neemt dat de vermaaners ofte luy ofte niet aandachtig genog mochten zijn, ofte datse de meeste te vergeefs vermaanden? De (z) Tweede drukt zich hier ontrent aldus uit, Den Apostel wil dat wy een andere weg zullen ingaan, als te gelijk een aanstoot leggen voor een zwakke Broeder, en dan te twistredenen, Rom. 14: vers 1. Zy moeten eerst onder wezen worden voor de daadt; en met een twistige samenspraak met haar te houden na de daadt: Wat is dat, bid ik u, voor een soort van onderwijzen? ... Naulijks kan de Leeraar de kleine aanleyden tot kennis van die zaaken, die nodig zijn tot de zaligheidt, en zal hy haar van beuselingen onderrichten? Eindelijk de kleine worden meer bewogen door daaden dan door woorden; en zy meenen, dat die vermaaningen en onderrichtingen zijn een protestatie die tegen de daadt srijdt. Laat het weezen, dat een Leeraar is de vlijtigste in t’ onderwijzen, nochtans zijn de toehoorders niet altijdt ten hoogsten aandachtig na alles, wat ’er gezeidt wordt. (a) Den Darden verklaart zich kortbondiglijk / in deze woorden; Die zijn voor de kleine te houden, die niet genogzaam onder weezen zijn ontrent onze vryheidt, 1 Cor. 8. v. 7. Die en zijn niet alle genoegsaam onderwesen, N. B. welke een rechte reden van het doen gegeven wordt: Want het kan geschieden, dat eenige niet capabel sijn van die gegevene reden, dewelke daarom hoewel haar de reden gegeven is, noch voor kleine zijn te houden.

(y) Theod. Beza. Epist. 8. scripta Edmundo Grindalto.

(z) Calderwood Altar. Damasc. Pag. 555.

(a) Amesius Cas. Conscient. Lib. V. Cap. II. Num. 14, 15.

Fifthly. It is without doubt much more holy to remove and abolish these Feast days than, while keeping them among a People so superstitiously attached to them, to constantly warn and admonish them that they might not wrongly believe and be disposed concerning those days; and to distinguish to them between properly and improperly so-called Feast days, Feast days in substance and not in form, etc. For such trouble one can well avoid, and many will often not understand the distinctions which one makes here; or not hear of them, and thus remain in error. Indeed, those outside know no better than that one keeps those days as they do. How much better would it be to remove from sight that which can so readily incite superstition, even if one said that one does not intend that; for yet the thing itself tends to it. Just as it would be wrong and unwise (and a certain pious Minister used this likeness against the continued observance of these days) that one would teach and admonish, that no one should be permitted to dance, while at the same time among People, who were inclined to dance, one came to play and fiddle lustily with violins, whereby they might then easily start dancing. Such is this matter. This answer of mine I will further elucidate and confirm by the words of the then excellent Men, of whom one is a Frenchman, another a Scotsman, the third an Englishman.

(y) The First speaks thus: “For I beseech you, if a stone were placed at a crossroads for some use, against which nevertheless all, unless extremely attentive, would not fall without danger to life; what is better, to take that stone out of the way once and for all, or rather, leaving it there, constantly to admonish the passers-by, to which side they should turn, so that they avoid the stumbling-block? For suppose that the admonishers might be either lazy or not attentive enough, or that they admonished most in vain?”

The (z) Second expresses himself on this matter thus: “The Apostle desires that we should take another course, than simultaneously to lay a stumbling-block before a weak Brother, and then to dispute with him, Rom. 14:1. They must first be instructed before the deed; and to hold contentious discourse with them after the deed. What sort of instruction, I ask you, is that? ... Scarcely can the Minister lead the simple to knowledge of those things, which are necessary for salvation, and shall he instruct them about trifles? Finally, the simple are moved more by deeds than by words; and they think that those admonitions and instructions are a protestation that contradicts the deed. Suppose that a Minister is the most diligent in teaching, yet the listeners are not always maximally attentive to everything that is said.

(a) The Third explains himself succinctly in these words: “They are to be considered weak, who are not sufficiently instructed concerning our liberty, 1 Cor. 8:7. They are not all sufficiently instructed (note well) for which a proper reason for the action is given. For it can happen, that some are not capable of that given reason, who therefore, although the reason is given to them, are still to be considered weak.”

(y) Theodore Beza, Epistle 8, written to Edmund Grindal.

(z) Calderwood, The Altar of Damascus, Page 555.

(a) Ames, Cases of Conscience, Book 5, Chapter 2, Numbers 14, 15.

Ten sesden. Het prediken en ter predikatie te komen is wel in hem zelven goet / en nuttig en nodig / en daar toe moet den tjdt uitgekocht worden; nok en zoude men zulks am de ergernis {223} der Menschen niet nalaaten; gelijk Christus hoorende dat de Pharizeen door zijn preeken geergert waren / daarom niet naliet te prediken / Math. 15: vers 12, 13, 14. zoo zouden ook de Leeraars tijdig en ontijdig aanhouden: Maar alle omstandigheden aangemerkt zijnde / zoo zoude daar wel een schijn van quaadt / en zoo gelegentheidt tot ergernis by kunnen zijn / waarom die goede daadt op die tijdt / op zulken publijke wijze niet te doen: Want de stellige geboden verbinden wel altijdt / maar niet tot altijdt; wanneer de Leeraars dan zien / dat op zulke dagen zoo gezettelijk en van zulke materien / en texten / voor en na de middag te preeken / om dat het zulke dagen zijn / is / ofte schijnt te zijn / een collusie met ’t geen direct tegen Godts Woordt strijdt / naamlijk ’t houden van een Feestdag / ofte heylige Dag / gelijk de Papisten / zoo zouden zy als dan dienen na te laten te preeken / en ’t Volk met van haar werk af te roepen; zy mosten veel een door haar exempel toonen / dat men op die dagen niet en moet ledigh gaan / maar werken / volgens ’t gebodt Godts / Zes dagen sulje arbeyden.

Sixthly. Preaching and coming to the sermon is indeed in itself good and useful and necessary, and for that purpose time must be redeemed; yet one should not omit such a thing on account of the offence of men. Just as Christ, hearing that the Pharisees were offended by His preaching, did not therefore cease to preach, Matt. 15:12, 13, 14, so should also the Ministers persist in season and out of season. But all circumstances being considered, there might well be an appearance of evil, and so occasion for offence in it, why that good deed at that time, in such a public manner, is not to be done. For the positive commandments indeed always oblige, but not at all times. When the Ministers then see that on such days, to preach so customarily and on such subjects and texts, before and after noon, because they are such days, is or appears to be a collusion with that which directly contradicts God’s Word, – namely, the keeping of a Feast day or holy Day, like the Papists, – then they should consequently refrain from preaching and from calling the People away from their work. They should rather by their example show that on those days one must not be idle, but work, according to God’s commandment, “Six days shalt thou labour.”

 

[NaphtaliPress]

“In ceremonial things, the punishment is substantial; in substantial things, the punishment is ceremonial.”

(d) Zachary Boyd in an English Tract on the Final Struggle of the Soul in Death, in the Year 1629.

This reference does not seem correct (nor would a work dedicated to Charles I seem to be the place it would be found). Any ideas who said this? I did a proximity search on EEBO TCP and it had nothing. https://quod.lib.umich.edu/e/eebo/A16539.0001.001?rgn=main;view=fulltext

 

[MW]

This reference does not seem correct (nor would a work dedicated to Charles I seem to be the place it would be found). Any ideas who said this? I did a proximity search on EEBO TCP and it had nothing. https://quod.lib.umich.edu/e/eebo/A16539.0001.001?rgn=main;view=fulltext

I should have double checked the English Title. It is called, The Last Battle of the Soul in Death. I will correct the title. Reprint of the book and other biographical material here: https://www.google.com.au/books/edition/The_last_battle_of_the_soul_in_death_Rep/m70HAAAAQAAJ?hl=en

 

[NaphtaliPress]

I should have double checked the English Title. It is called, The Last Battle of the Soul in Death. I will correct the title. Reprint of the book and other biographical material here: https://www.google.com.au/books/edition/The_last_battle_of_the_soul_in_death_Rep/m70HAAAAQAAJ?hl=en

I'm still not finding that quotation; I think Koelman has cited the wrong work (and possibly author). I realize The Dutch to English might not match exactly, but there doesn't seem to be anything even close when looking for the words ceremonial, substantial, punishment.